Διευθυντής Κοινοβουλευτικής Ομάδας ΣΥΡΙΖΑ

Posts tagged ‘φοιτητικά’

Τσίπρας: «Δεν κάνουμε βήμα πίσω»


Ομιλία Α. Τσίπρα στο συνέδριο του κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς

Με τη διαβεβαίωση ότι «δεν θα κάνουμε ούτε βήμα πίσω» ο πρόεδρος του ΣΥΝ Α. Τσίπρας ανέπτυξε σήμερα την στρατηγική του κόμματός του για τα προβλήματα της νεολαίας με φόντο τις κινητοποιήσεις των μαθητών και των φοιτητών του περασμένου Δεκεμβρίου.

Μιλώντας στο έκτατο συνέδριο του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς στην Αθήνα, ο κ. Τσίπρας τόνισε ότι «ήμασταν η μόνη πολιτική δύναμη που μίλησε από την πρώτη στιγμή για εξέγερση. Γίναμε στόχος όλου του πολιτικού συστήματος. Εδώ στην Ελλάδα ακούσαμε πολλές ερμηνείες για την εξέγερση της νεολαίας και διαβεβαίωσε ότι το κόμμα δεν θα κάνει ούτε βήμα πίσω από το δικαίωμα της νεολαίας στην μαζική μαχητική ειρηνική διαμαρτυρία, ούτε βήμα πίσω από το δικαίωμα της νεολαίας να διεκδικεί ένα μέλλον, που δεν θα είναι η ανασφάλιστη και η επισφαλής εργασία ούτε βήμα πίσω από το δικαίωμα της νεολαίας σε δωρεάν δημόσια αξιοπρεπή παιδεία, ούτε βήμα πίσω από την υπεράσπιση της δημοκρατίας και των κοινωνικών δικαιωμάτων, απέναντι στην αυθαιρεσία και την καταστολή.

Ο πρόεδρος του ΣΥΝ αναφερόμενος στην οικονομική κρίση υποστήριξε τη θέση ότι η κρίση είναι συστημική, διότι γεννήθηκε από τα στοιχεία που αποτελούν τον πυρήνα του νεοφιλελεύθερου υποδείγματος, ενώ σημείωσε την αναμενόμενη ανακοίνωση του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ τον επόμενο μήνα, το οποίο, όπως είπε έχει αναφορά σε τρία επίπεδα.

Στο ξεπέρασμα της κρίσης χωρίς να την πληρώσουν αυτοί που συνήθως πληρώνουν. Στη συγκρότηση ενός συνόλου αλλαγών που θα διευρύνει το δημόσιο χώρο και θα επαναφέρει βασικές δομές της οικονομίας υπό δημόσιο έλεγχο. Στη ανίχνευση ενός νέου σοσιαλισμού με δημοκρατία και ελευθερία.

Ομιλία Λόταρ Μπίσκυ

Την αλληλεγγύη του στους πολίτες που διαδήλωσαν μετά τον θάνατο του μαθητή Αλέξανδρου Γρηγοροπουλου εξέφρασε ο πρόεδρος του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς Λόταρ Μπισκυ μιλώντας στο έκτακτο συνέδριο του κόμματος στην Αθήνα που οργανώσει ο ΣΥΝ αλλά ταυτόχρονα καταδίκασε την δράση των κουκουλοφόρων .

Ο κ. Μπίσκυ είπε ότι η εξέγερση των νέων στην Ελλάδα τον περασμένο Δεκέμβρη κατέδειξε σαφώς τις κοινωνικές επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης της νεοφιλελεύθερης πολιτικής και πρόσθεσε ότι τα νεοφιλελεύθερα κόμματα δεν έχουν να αντιπαραθέσουν κανένα αποτελεσματικό μοντέλο. Το μόνο μοντέλο στο οποίο επενδύει η νεοφιλελεύθερη κρατική εξουσία απέναντι στις εξεγέρσεις, είναι η καταστολή είπε ο κ. Μπίσκυ.

Αναφερόμενος στα επεισόδια του Δεκεμβρίου ο κ. Μπίσκυ τόνισε ότι παρά την κατανόηση προς την δικαιολογημένη οργή που δημιούργησε ο θάνατος του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, «θέλω να πω ότι η βία κατά των ξένων περιουσιακών στοιχείων και κατά προσώπων ενδεχομένως να είναι μια έκφραση αυτής της οργής αλλά δεν είναι μέσο του αγώνα για έναν καλύτερο κόσμο. Επιπλέον, την θεωρούμε αντιπαραγωγική. Αντιπαραθέτοντας στην λογική της καταστολής την λογική της επιθετικότητας, δημιουργούν τρόπους πολιτικής συμπεριφοράς που υπονομεύουν θεμιτούς λαϊκούς στόχους, στα μάτια πολλών ανθρώπων».

http://www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ – ΜΠΕ

Advertisements

Ο δικομματισμός καταρρέει, μην τους αφήσεις να ορθοποδήσουν…


Δεν είναι μόνο οι δημοσκοπήσεις, δεν είναι μόνο η εκλογή νέων προσώπων σε νευραλγικές θέσεις στο πολιτικό σκηνικό που δείχνουν ότι τα πράγματα αλλάζουν και ότι νέες πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις εισβάλουν στη κεντρική πολιτική σκηνή με οργή και ορμή. Επιτέλους συντελούνται πολιτικές διεργασίες σε όλο και μεγαλύτερο φάσμα της κοινωνικής, πολιτικής, οικονομικής, πολιτιστικής ζωής, οι οποίες συνολικοποιoύνται και αντανακλώνται στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό.

Ο δικομματισμός βουλιάζει στο βούρκο που ο ίδιος τόσα χρόνια παρήγαγε. Καλά να πάθει!!! Δεν θα είναι η Αριστερά αυτή που θα του δώσει χείρα βοηθείας… Ας το παλέψει ο Ζαχόπουλος, ο Τριανταφυλλόπουλος, ο Θέμος, ο Κορωνιάς (με τις υποκλοπές), οι μπάτσοι με τις ζαρντινιέρες, οι βασανιστές των μεταναστών στο αστυνομικό τμήμα της Ομόνοιας, οι εμπρηστές του καλοκαιριού, οι υπεύθυνοι του σκανδάλου της JP Morgan και του σκανδάλου του χρηματιστηρίου, ας το κάνει ο Άδωνης Γεωργιάδης. Η Αριστερά φέρνει σήμερα στο προσκήνιο ένα διαφορετικό σύστημα αρχών και αξιών και διεκδικεί –γιατί όχι- τη ριζική αλλαγή του πολιτικού σκηνικού, μέσα από τη συγκρότηση μιας νέας κοινωνικής πλειοψηφίας.

Η κατάρρευση του δικομματισμού μια νέα ελπίδα και για το πανεπιστήμιο…


Τα τελευταία 34 χρόνια (από τη μεταπολίτευση μέχρι και σήμερα) ο δημόσιος βίος μονοπωλείται από την εναλλαγή δύο «κομμάτων εξουσίας» και τριών οικογενειών στην κυβέρνηση. Η διάχυτη διαφθορά στο δημόσιο βίο (και προφανώς και μέσα στο ίδιο το πανεπιστήμιο), είναι στοιχείο σύμφυτο τόσο με τη δικομματική εναλλαγή στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό, όσο και με την επικράτηση των πανίσχυρων εκλογικών μηχανισμών των παρατάξεων της ΔΑΠ και της ΠΑΣΠ στις σχολές. Δεν είναι καθόλου λίγα τα παραδείγματα συνδιαλλαγών των παρατάξεων με προέδρους τμημάτων, κοσμήτορες, πρυτάνεις και ό,τι/όποιον άλλο αιρετό μπορει να φανταστεί κανείς…

Μια αλλαγή του συσχετισμού δύναμης στο πανεπιστήμιο δεν θα μικρύνει απλώς τα «μαγαζιά» του δικομματισμού και θα μεγαλώνει τα αντίστοιχα της Αριστεράς. Θα συμβάλλει στην ουσιαστική αλλαγή της καθημερινότητας των φοιτητών, μιας καθημερινότητας που στριμώχνεται στο ποιός/ά έχει μέσο για να τον/την πάρουν στο μεταπτυχιακό, ή στη διπλωματική εργασία, ποιός/ά μπορει να εξεταστεί προφορικά στο τάδε μάθημα, ώστε να περάσει πιο εύκολα, ποιοί είναι «οι δικοί μας», που θα τους ανεβάσουμε λίγο τον βαθμό.

Αλλάζει το τοπίο: Από εκεί που πολλοί/ές έψαχναν ατομικές λύσεις σε συλλογικά προβλήματα, τώρα αξίες όπως η συλλογικότητα και η αλληλεγγύη ξαναγίνονται επίκαιρες και κερδίζουν συνεχώς έδαφος. Αυτό το νέο σύστημα αρχών και αξιών, που φέρνει η Αριστερά ως απάντηση μέσα στην κοινωνία (άρα και μέσα στις σχολές), δίνει διέξοδο στα προβλήματα των νέων ανθρώπων, των φοιτητών και των φοιτητριών. Αυτό το σύστημα δεν είναι απλώς συνθήματα, διακηρύξεις και αόριστα οράματα. Είναι απτό πολιτικό σχέδιο με αναφορά στην καθημερινότητα.

Ένας νέος ριζοσπαστισμός από το πανεπιστήμιο στην κοινωνία και πάλι πίσω

Ένας σχεδόν χρόνος εχει περάσει από το πανεκπαιδευτικό κίνημα που οδήγησε στην αλλαγή πλεύσης, όχι μόνο στα πανεπιστήμια, αλλά και σε ολόκληρη την κοινωνία. Είναι η πρώτη φορά που συνταγματική αναθεώρηση ματαιώθηκε από τις φοιτητικές κινητοποιήσεις, την ώρα που η ΝΔ με την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ θα προσυπέγραφαν την αλλαγή του άρθρου 16 και ένα σωρό αντιδραστικές ρυθμίσεις, που θα ελαστικοποιούσαν τις εργασιακές σχέσεις, θα αποχαρακτήριζαν δασικές εκτάσεις (Άρθρο 24), θα έκαναν ακόμα μεγαλύτερη την επιρροή της Εκτελεστικής εξουσίας στη Δικαστική (μέσω της δημιουργίας «Συνταγματικού Δικαστηρίου» και της κατάργησης του Συμβουλίου της Επικρατείας).

Σήμερα το πανεπιστήμιο μοιάζει λιγότερο κινητικό σε σχέση με πέρυσι, αλλά η σπίθα του πανεκπαιδευτικού κινήματος ήταν αυτή που έδωσε ελπίδα στην κοινωνία. Έστειλε το μήνυμα ότι όταν ομάδες ανθρώπων αντιστέκονται, μπορούν και να νικούν. Ότι οι αγώνες έχουν νόημα, ότι η πολιτική υπάρχει και πέρα από τα τηλεοπτικά πάνελ, στις συνελεύσεις, τις απεργίες, εκεί που οι κυρίαρχοι επιχειρούν να συνθλίψουν ζωές και ανθρώπους. Η λάμψη της «Γενιάς του Άρθρου 16» φώτισε το μεγάλο κίνημα για το περιβάλλον το περασμένο καλοκαίρι, τις μεγάλες απεργίες για το ασφαλιστικό, τη σωτηρία της δημόσιας Ολυμπιακής και της ΔΕΗ, καθώς και πολλούς μικρούς, καθημερινούς αγώνες, που αμφισβητούν στην πράξη την κυριαρχία του πολιτικού κατεστημένου.

Οι νέοι, η πολιτική, και η Αριστερά


Η νεολαία ανέκαθεν αποτελούσε ανήσυχο και συχνά ριζοσπαστικό κομμάτι της κοινωνίας. Πολλές από τις μεγάλες κοινωνικές μεταβολές είχαν κινητήριο μοχλό τους νέους ανθρώπους. Τα τελευταια χρόνια η ελληνική νεολαία έμοιαζε πρόωρα γηρασμένη. Κλεισμένη στο καβούκι της ιδιώτευσης, έβλεπε τις εργασιακές σχέσεις να χειροτερεύουν, το περιβάλλον να καταστρέφεται με ταχύτατους ρυθμούς, το επίπεδο σπουδών να παραμένει εξαιρετικά χαμηλό, την ακρίβεια να καλπάζει και τον ελεύθερο χρόνο να εξανεμίζεται…Οι συνθήκες αυτές δεν έχουν αλλάξει. Αυτό που έχει αλλάξει, όμως, είναι η στάση της νεολαίας, που πλέον αμφισβητεί ενεργά την «κοινωνική γαλήνη», πολιτικοποιείται, διαδηλώνει, αντιστέκεται.

Αυτή είναι και η αναγκαία αφετηρία στο δρόμο για τον κοινωνικό μετασχηματισμό: Η εμπλοκή νέων κοινωνικών ομάδων και δυνάμεων στα κοινά. Η συνειδητοποίηση από πλατιά στρώματα της κοινωνίας ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν από αύριο το πρωί, μέσα από τη συλλογική, ενωτική και ακηδεμόνευτη δράση.

Αριστερά, τρόπος ζωής

Τα ΜΜΕ και οι εκφραστές του δικομματισμού προσπαθούν, μέσα στην ανικανότητά τους να απαντήσουν πειστικά στη λαϊκή δυσαρέσκεια και την διευρυνόμενη καταπίεση, να αποδώσουν το φαινόμενο του κλονισμού του δικομματικού συστήματος σε συγκεκριμένα πρόσωπα και στην υπερπροβολή τους από τα ΜΜΕ…«Έτσι είναι, αν έτσι νομίζουν», όπως έγραψε κι ο Μακιαβέλι.

Η άνοιξη των κινημάτων, των αγώνων και των αντιστάσεων φέρνουν στο προσκήνιο ένα παλιό, αλλά διαχρονικό μας σύνθημα: «Η αντίσταση δεν είναι δουλειά των ειδικών», πολύ δε περισσότερο ενός ατόμου ή μιας ομάδας «σωτήρων». Η δική μας Αριστερά δεν επιδιώκει να αναδειχθεί στο προσκήνιο με όρους «lifestyle». Επιδιώκει, όμως, να γίνει τρόπος ζωής. Ένας τρόπος ζωής που αναμετράται με το κυρίαρχο σε όλες τις εκφάνσεις του. Ένας τρόπος ζωής που προτάσσει το συλλογικό, όταν μέχρι χτες ζούσαμε την αποθέωση του ατομισμού και της ιδιώτευσης.

Δεν έχουμε χρόνο για…ενδοαριστερό ξεκατίνιασμα

Την ώρα που ο κόσμος καίγεται (συχνά κυριολεκτικά), μερικοί καταναλώνουν ενέργεια και χρόνο για να μετρούν «επαναστατικότητες». Βγάζουν τα «αριστερόμετρά» τους, κανουν αναλύσεις επι αναλύσεων για το πόσο αφομοιώσιμη είναι η άλλη άποψη στην Αριστερά και αλλά τέτοια. Εμείς τους καλούμε να φύγουν από το περιθώριο και να έρθουν να παλέψουμε μαζί εκεί που συμφωνούμε, για να σταματήσουμε την επίθεση, για να αλλάξουμε τη ζωή μας.

Οι ενδοαριστερές διενέξεις ήταν πάντα το βούτυρο στο ψωμί των δυνάμεων που καταπατούν τις κοινωνικές κατακτήσεις και εκμεταλλεύονται τις υποτελείς κοινωνικές ομάδες. Είναι κοινός τόπος ότι η πολυδιάσπαση της Αριστεράς στο πανεπιστήμιο είναι μια από τις αιτίες που την καθιστούσε αναποτελεσματική τόσα χρόνια. Η Αριστερή Ενότητα (ΑΡ.ΕΝ) ξεκίνησε πέρυσι ως ένα τολμηρό εγχείρημα. Προσπάθησε να απαντήσει στο αίτημα του ίδιου του φοιτητικού κινήματος για ενωτική δράση στις σχολές. Πολλές δυνάμεις ανταποκρίθηκαν, άλλες όχι.

Εδώ τίθεται ένα πραγματικό δίλημμα: Με ποιά Αριστερά θα πάμε και ποιούς θα αφήσουμε πίσω. Η απάντηση για μας είναι ξεκάθαρη: Με την Αριστερή Ενότητα, όχι ως τίτλο, αλλά ως ουσία του περιεχομένου των ορών που απαρτίζουν αυτό τον τίτλο.

Ετικετοσύννεφο