Διευθυντής Κοινοβουλευτικής Ομάδας ΣΥΡΙΖΑ

Posts tagged ‘Στάικος’

ΣΥμφωνο ΕΛεύθερης ΣΥμβίωσης


ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΣΤΑΪΚΟΥ*

Από τις 7 Ιούνη μέχρι και σήμερα, ο πολιτικός χρόνος για τη δικιά μας αριστερά ήταν πυκνός. Τα γεγονότα είναι γνωστά και δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση πάνω σε αυτά. Θα σταθώ, ωστόσο, στη λειτουργία του μορφώματος του ΣΥΡΙΖΑ. Ήταν και παραμένει, άλλωστε, το θέμα για το οποίο ακούστηκαν πολλά και χύθηκε αρκετό μελάνι. Οι κάρτες, τα δικαιώματα, η λειτουργία, η διάχυση, το ενιαίο είναι μερικές από τις έννοιες με σαφές, αλλά και ασαφές περιεχόμενο για να περιγράψει ο καθένας την οπτική του, αλλά και την επιθυμία του για το οργανωτικό περιεχόμενο του ΣΥΡΙΖΑ. Με λίγα λόγια, τι είναι και τι πρέπει να γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Υπάρχουν πολλοί, εντός του ΣΥΝ και άλλων συνιστωσών, αλλά κυρίως ανένταχτων, που επιθυμούν τη μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ σε κόμμα, δηλαδή σε γάμο και μάλιστα αντισυστημικό. Άλλοι επιθυμούν μεν τη σύναψη του γάμου, αλλά θεωρούν ότι δεν είναι ακόμα ώριμες οι συνθήκες και ότι αυτό θα πρέπει να γίνει στο μέλλον. Αφού γνωριστούμε ακόμη καλύτερα. Κατά τη δική μου άποψη, η σχέση που διέπει τα συμβαλλόμενα μέρη, και που πρέπει να συνεχίσει να ισχύει, είναι αυτή της ελεύθερης συμβίωσης. Η δυνατότητα αυτή πλέον, παρέχεται και επίσημα και παρόλες τις ελλείψεις του έχει γίνει και νόμος του κράτους. Το Σύμφωνο Ελεύθερης Συμβίωσης είναι πραγματικότητα και ταιριάζει στο ΣΥΡΙΖΑ. Οι λόγοι του είναι σαφείς και εξηγούμαι:

«Η νομοθετική αυτή πρόβλεψη δίνει τη δυνατότητα σε εκείνους που δεν επιθυμούν και δεν μπορούν για λόγους ιδεολογικούς να συνάψουν γάμο, να ορίσουν με κάποιο τρόπο ένα πλέγμα δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, το οποίο θα διέπει τις μεταξύ τους σχέσεις, (και τις οικονομικές)», τουτέστιν, πολιτική συμμαχία με συνεννόηση σε αυτά που συμφωνούμε, για όσο συμφωνούμε και βλέπουμε.

«Το εν λόγω σύμφωνο συνδέεται με λιγότερα δικαιώματα σε σχέση με τον γάμο και αυτός είναι άλλωστε και ο προοδευτικός του στόχος».

«Το σύμφωνο θα μπορεί να λυθεί είτε κατόπιν συμφωνίας των συμβαλλόμενων μερών είτε χωρίς καμία μεταξύ τους συνεννόηση, αφού αρκεί η μονομερής δήλωση του ενός εξ αυτών».  Αυτή είναι και η ελευθερία του.

«Το ‘Σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης’ προορίζεται για αυτούς που επιθυμούν την αναγνώριση από το δίκαιο της συμβίωσης, αλλά με βάση ρυθμίσεις που, κατά κύριο λόγο, θα βασίζονται στην ελεύθερη βούλησή τους.  Οι σχέσεις των συντρόφων, δηλαδή, ρυθμίζονται καταρχήν συμβατικά. Το συμβατικό αυτό μόρφωμα ανταποκρίνεται στο αίτημα εκείνων που αντιμετωπίζουν τη συμβίωση ως κατά βάση ιδιωτική υπόθεση. Η βαρύνουσα σημασία που αποδίδεται στην ιδιωτική αυτονομία και, επομένως, στην ελεύθερη βούληση, εξηγεί και την ονομασία της συμβίωσης ως ‘ελεύθερης’. Σε μια συμμαχία δημοκρατική και πλουραλιστική η ικανοποίηση του αιτήματος αυτού είναι επιβεβλημένη».

Στη Γαλλία, όπου έχει εφαρμοστεί το μέτρο, το «Σύμφωνο δεν επιφέρει καμία μεταβολή στο επίθετο κανενός και δεν μεταβάλλει τον τρόπο άσκησης της επιμέλειας των τέκνων που αποκτήθηκαν εκτός του αυτού».

Το κυριότερο; «Το Σύμφωνο λήγει με την κοινή βούληση των μερών, αλλά και μονομερώς και αυτό είναι πολύ σημαντικό γιατί είναι μία νομική διέξοδος για εκείνους που θεωρούν το ενδεχόμενο διαζυγίου, που ακολουθεί ένα γάμο, ιδιαίτερα επιβαρυντικό».

Όλα τα παραπάνω, περιγράφουν το πνεύμα του νόμου χωρίς να μπορώ να εισέλθω σε περισσότερες λεπτομέρειες, που δεν τις γνωρίζω κιόλας. Το σημαντικότερο, ωστόσο, είναι ότι είμαστε «ελεύθεροι».

Στο δια ταύτα. Είτε παντρεμένοι είτε με ελεύθερη συμβίωση είτε συζώντας μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ, τα ερωτήματα που μπαίνουν είναι επιτακτικά. Δεν ενδιαφέρει το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας που θέλουμε να απευθυνθούμε σε τι σχέση βρισκόμαστε, αλλά αν έχουμε να δώσουμε όσο το δυνατόν περισσότερες και πειστικότερες λύσεις στα ζητήματα που τους απασχολούν, μικρά και μεγάλα. Σε αυτή τη βάση κρίνεται και θα κριθεί και η σχέση μεταξύ μας, ιδιαίτερα σε μια περίοδο, όπου η οικονομική, πολιτική, και ηθική κρίση διαμορφώνει τα νέα δεδομένα.

Όπως και να έχει, προς το παρόν, ας αφήσουμε το γάμο να πάμε για πουρνάρια και για κανένα μπάνιο, γιατί αρκετά χάσαμε τον ύπνο μας.

Ο Χρήστος Στάικος είναι μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ

ΣΥμφωνο ΕΛεύθερης ΣΥμβίωσης


ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΣΤΑΪΚΟΥ*

Από τις 7 Ιούνη μέχρι και σήμερα, ο πολιτικός χρόνος για τη δικιά μας αριστερά ήταν πυκνός. Τα γεγονότα είναι γνωστά και δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση πάνω σε αυτά. Θα σταθώ, ωστόσο, στη λειτουργία του μορφώματος του ΣΥΡΙΖΑ. Ήταν και παραμένει, άλλωστε, το θέμα για το οποίο ακούστηκαν πολλά και χύθηκε αρκετό μελάνι. Οι κάρτες, τα δικαιώματα, η λειτουργία, η διάχυση, το ενιαίο είναι μερικές από τις έννοιες με σαφές, αλλά και ασαφές περιεχόμενο για να περιγράψει ο καθένας την οπτική του, αλλά και την επιθυμία του για το οργανωτικό περιεχόμενο του ΣΥΡΙΖΑ. Με λίγα λόγια, τι είναι και τι πρέπει να γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Υπάρχουν πολλοί, εντός του ΣΥΝ και άλλων συνιστωσών, αλλά κυρίως ανένταχτων, που επιθυμούν τη μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ σε κόμμα, δηλαδή σε γάμο και μάλιστα αντισυστημικό. Άλλοι επιθυμούν μεν τη σύναψη του γάμου, αλλά θεωρούν ότι δεν είναι ακόμα ώριμες οι συνθήκες και ότι αυτό θα πρέπει να γίνει στο μέλλον. Αφού γνωριστούμε ακόμη καλύτερα. Κατά τη δική μου άποψη, η σχέση που διέπει τα συμβαλλόμενα μέρη, και που πρέπει να συνεχίσει να ισχύει, είναι αυτή της ελεύθερης συμβίωσης. Η δυνατότητα αυτή πλέον, παρέχεται και επίσημα και παρόλες τις ελλείψεις του έχει γίνει και νόμος του κράτους. Το Σύμφωνο Ελεύθερης Συμβίωσης είναι πραγματικότητα και ταιριάζει στο ΣΥΡΙΖΑ. Οι λόγοι του είναι σαφείς και εξηγούμαι:

«Η νομοθετική αυτή πρόβλεψη δίνει τη δυνατότητα σε εκείνους που δεν επιθυμούν και δεν μπορούν για λόγους ιδεολογικούς να συνάψουν γάμο, να ορίσουν με κάποιο τρόπο ένα πλέγμα δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, το οποίο θα διέπει τις μεταξύ τους σχέσεις, (και τις οικονομικές)», τουτέστιν, πολιτική συμμαχία με συνεννόηση σε αυτά που συμφωνούμε, για όσο συμφωνούμε και βλέπουμε.

«Το εν λόγω σύμφωνο συνδέεται με λιγότερα δικαιώματα σε σχέση με τον γάμο και αυτός είναι άλλωστε και ο προοδευτικός του στόχος».

«Το σύμφωνο θα μπορεί να λυθεί είτε κατόπιν συμφωνίας των συμβαλλόμενων μερών είτε χωρίς καμία μεταξύ τους συνεννόηση, αφού αρκεί η μονομερής δήλωση του ενός εξ αυτών».  Αυτή είναι και η ελευθερία του.

«Το ‘Σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης’ προορίζεται για αυτούς που επιθυμούν την αναγνώριση από το δίκαιο της συμβίωσης, αλλά με βάση ρυθμίσεις που, κατά κύριο λόγο, θα βασίζονται στην ελεύθερη βούλησή τους.  Οι σχέσεις των συντρόφων, δηλαδή, ρυθμίζονται καταρχήν συμβατικά. Το συμβατικό αυτό μόρφωμα ανταποκρίνεται στο αίτημα εκείνων που αντιμετωπίζουν τη συμβίωση ως κατά βάση ιδιωτική υπόθεση. Η βαρύνουσα σημασία που αποδίδεται στην ιδιωτική αυτονομία και, επομένως, στην ελεύθερη βούληση, εξηγεί και την ονομασία της συμβίωσης ως ‘ελεύθερης’. Σε μια συμμαχία δημοκρατική και πλουραλιστική η ικανοποίηση του αιτήματος αυτού είναι επιβεβλημένη».

Στη Γαλλία, όπου έχει εφαρμοστεί το μέτρο, το «Σύμφωνο δεν επιφέρει καμία μεταβολή στο επίθετο κανενός και δεν μεταβάλλει τον τρόπο άσκησης της επιμέλειας των τέκνων που αποκτήθηκαν εκτός του αυτού».

Το κυριότερο; «Το Σύμφωνο λήγει με την κοινή βούληση των μερών, αλλά και μονομερώς και αυτό είναι πολύ σημαντικό γιατί είναι μία νομική διέξοδος για εκείνους που θεωρούν το ενδεχόμενο διαζυγίου, που ακολουθεί ένα γάμο, ιδιαίτερα επιβαρυντικό».

Όλα τα παραπάνω, περιγράφουν το πνεύμα του νόμου χωρίς να μπορώ να εισέλθω σε περισσότερες λεπτομέρειες, που δεν τις γνωρίζω κιόλας. Το σημαντικότερο, ωστόσο, είναι ότι είμαστε «ελεύθεροι».

Στο δια ταύτα. Είτε παντρεμένοι είτε με ελεύθερη συμβίωση είτε συζώντας μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ, τα ερωτήματα που μπαίνουν είναι επιτακτικά. Δεν ενδιαφέρει το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας που θέλουμε να απευθυνθούμε σε τι σχέση βρισκόμαστε, αλλά αν έχουμε να δώσουμε όσο το δυνατόν περισσότερες και πειστικότερες λύσεις στα ζητήματα που τους απασχολούν, μικρά και μεγάλα. Σε αυτή τη βάση κρίνεται και θα κριθεί και η σχέση μεταξύ μας, ιδιαίτερα σε μια περίοδο, όπου η οικονομική, πολιτική, και ηθική κρίση διαμορφώνει τα νέα δεδομένα.

Όπως και να έχει, προς το παρόν, ας αφήσουμε το γάμο να πάμε για πουρνάρια και για κανένα μπάνιο, γιατί αρκετά χάσαμε τον ύπνο μας.

Ο Χρήστος Στάικος είναι μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ

Προς τις ευρωεκλογές


Χρήστος Στάικος, Αυγή, 02/04/2009

Βρισκόμαστε εδώ και αρκετό χρονικό διάστημα ενδιαμέσου μιας κρίσης οικονομικής, περιβαλλοντικής, αλλά και ιδιαίτερα για τη χώρα μας, πολιτικής. Το βασικό χαρακτηριστικό που επηρεάζει τις εξελίξεις είναι μεν η οικονομική κρίση, αλλά αυτή έρχεται και σε συνδυασμό και με άλλα στοιχεία που έχουν να κάνουν τόσο με την γενική πολιτική αντιπροσώπευση όσο και με μία διάχυτη απαισιοδοξία που διαπερνά όλες τις πτυχές της καθημερινότητας.

Και εδώ νομίζω ότι βρίσκεται ο δικός μας ρόλος μας για την αλλαγή του τοπίου. Όχι βέβαια, για να κάνουμε το συλλογικό ψυχολόγο, αλλά για να προσπαθήσουμε να πείσουμε ότι μπορεί και πρέπει να υπάρξει θετική διέξοδος τόσο σε οικονομικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο. Για να συμβεί αυτό όμως, δεν αρκεί να ρίχνουμε ανάθεμα στο κακό παρελθόν και παρόν. Εκτός από εμάς και ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας έχει αντιληφθεί και νιώθει ποια είναι τα προβλήματα και δεν χρειάζεται από την πλευρά μας να τα υπερθεματίζουμε μονότονα.

Αυτό που χρειάζεται είναι να δώσουμε ένα διαφορετικό στίγμα που θα κάνει τον κόσμο να μας ακούσει, να μας εμπιστευτεί και να πιστέψει κυρίως ότι μπορούμε και θέλουμε να έχουμε ρόλο στην διαμόρφωση μιας νέας πραγματικότητας. Να (ξανα)προσεγγίσουμε λοιπόν, το μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας και της νεολαίας που ακούμπησε το προηγούμενο χρονικό διάστημα σε εμάς.

Οι Ευρωεκλογές είναι μια ευκαιρία να μιλήσουμε για τα ζητήματα που προτάσσουμε και που θέλουμε να δώσουν το στίγμα μας και εξηγούμαι:

Η ριζική αλλαγή πορείας που διεκδικούμε για τη χώρα μας είναι συνυφασμένη με την πεποίθησή μας ότι ένας άλλος κόσμος είναι αναγκαίος και εφικτός και περνάει και μέσα από την Ευρώπη. Δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ότι η προοπτική μας και η θέση μας είναι μέσα στην Ενωμένη Ευρώπη, όχι μόνο για λόγους παράδοσης της δικιά μας Αριστεράς, αλλά γιατί τώρα που η Ευρώπη βρίσκεται σε κρίση, αυτό που πρέπει να διεκδικούμε είναι περισσότερη Ευρώπη. Σε έναν κόσμο που αναζητεί νέες ισορροπίες, η ενοποίηση της Ευρώπης σε κατεύθυνση φιλειρηνική, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική, ανταγωνιστική προς τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, είναι περισσότερο αναγκαία από κάθε προηγούμενη περίοδο. Να υιοθετήσουμε, λοιπό, το σύνθημα του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς ότι ¨Ναι, μπορούμε να αλλάξουμε την Ευρώπη¨, δίνοντας ένα θετικό όραμα διεξόδου.

Ένα δεύτερο σημαντικό σημείο είναι να αναδείξουμε ακόμα περισσότερο την οικολογική μας διάσταση. Έχουμε προτείνει ριζοσπαστικές θέσεις για έναν οικολογικό τρόπο παραγωγής και ανάπτυξης που κυρίαρχο ρόλο θα έχουν οι ανανεώσιμες μορφές ενέργειας, αλλά και πολλές προσπάθειες προάσπισης των ελεύθερων χώρων στους αστικούς ιστούς. Οφείλουμε να μεταλλάξουμε το πολιτικό μας DNA εγγράφοντας ισχυρά σε αυτό την αριστερή-περιβαλλοντική μας πολιτική. Να προσπαθήσουμε να αναδειχθούμε ως ο κυρίαρχος χώρος έκφρασης αυτής της πολιτικής και για ένα ακόμη λόγο: στις εκλογές ενδέχεται να έχουμε ανταγωνισμό «όχι μόνο από δεξιά μας και αριστερά μας, αλλά και οικολογικότερά μας».

Τέλος, η συνολική προγραμματική μας πρόταση ,όπως αυτή παρουσιάστηκε στο συνέδριο μας, δεν μπορεί παρά να συνεχίσει να επεξεργάζεται και να διαμορφώνεται όπως είχαμε αποφασίσει, για να αποτελέσει την βάση πάνω στην οποία θα κατατεθεί η εναλλακτική μας πρόταση εξουσίας, ειδάλλως θα απομείνει μια εσωκομματική καταγραφή.

Χάθηκαν αρκετά, μπορούμε να (ξανα)κερδίσουμε πολλά…

¨Με την αισιοδοξία της γνώσης και την αισιοδοξία της βούλησης¨.

«Αν ο πλανήτης ήταν τράπεζα θα τον είχατε σώσει»*


Του Χρήστου Στάικου (Μέλους της ΚΠΕ του ΣΥΝ και της γραμματείας του τμήματος οικολογίας)

Ζούμε σε μία περίοδο έντονης οικονομικής κρίσης σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο. Το μέχρι πρότινος κυρίαρχο νεοφιλελεύθερο μοντέλο δείχνει τα όριά του. Ο χρηματοπιστωτικός κυρίως τομέας, από όπου ξεκίνησε η κρίση είναι αυτός για τον οποίο γίνεται προσπάθεια διάσωσής του. Πακέτα σωτηρίας τραπεζών, συζητήσεις για εθνικοποιήσεις ή μη αυτών, αλλά και προσπάθεια δημιουργίας τραπεζών απορρόφησης ¨τοξικών¨ ομολόγων είναι από τις βασικές ενέργειες που λαμβάνουν χώρα το τελευταίο διάστημα. Αυτό ωστόσο, που βιώνουμε παράλληλα είναι και η περιβαλλοντική κρίση, η ¨τοξικότητα¨ της οποίας επηρεάζει και θα επηρεάσει ακόμα περισσότερο το μέλλον του πλανήτη και αναπόφευκτα την ίδια την οικονομική ζωή σε όλα τα επίπεδα.

Βασικά χαρακτηριστικά αυτής της κρίσης είναι η καταστροφή του στρώματος του όζοντος, ο αφανισμός των τροπικών δασών, οι αλιευτικές καταχρήσεις, η εξαφάνιση διαφόρων ειδών, η απώλεια της γενετικής ποικιλότητας, η γενικότερη υποβάθμιση του περιβάλλοντος και της ποιότητας ζωής, η απερήμωση, η συρρίκνωση των υδάτινων αποθεμάτων, η έλλειψη καθαρού νερού η ραδιενεργός μόλυνση και κυριότερα η κλιματική αποσταθεροποίηση, που έχει άμεση σχέση με το κυρίαρχο ενεργειακό μοντέλο της χρήσης ορυκτών καυσίμων. Τα οικονομικά σχέδια εξόδου από την κρίση αφορούν αποκλειστικά τις τράπεζες και τις επιχειρήσεις και όχι την βιωσιμότητα του πλανήτη.

Και θα σταθώ κυρίως στο τελευταίο. Δεν μπορούμε παρά να ανατρέψουμε αυτό τον τρόπο παραγωγής και ανάπτυξης, δημιουργώντας μια ¨επανάσταση ενεργειακού τύπου¨. Αν και βρισκόμαστε μπροστά στο ξεκίνημα αυτής της κατάστασης, δηλαδή της τρίτης βιομηχανικής επανάστασης, αυτό απέχει πολύ αν δεν γίνουν οι αναγκαίες τομές. Ο Τζέρεμι Ρίφκιν έγραψε ότι ¨όταν οι ενεργειακές επαναστάσεις συνδυαστούν με τις επαναστάσεις στον τομέα της επικοινωνίας, τότε αλλάζει η ανθρωπότητα¨ και σημείωσε ότι ¨οι πυλώνες αυτής της επανάστασης είναι κυρίως ο άνεμος και ο ήλιος. Σημαντική εξέλιξη, επίσης, θα είναι η αυτοπαραγωγή ενέργειας μιας και θα πρέπει να μπούμε στη λογική των κτιρίων-συλλεκτών, όπου ήλιος, άνεμος και απορρίμματα θα μετατρέπονται σε ενέργεια δίνοντας με αυτό τον τρόπο την δυνατότητα απεξάρτησης από τα ορυκτά καύσιμα. Η αποθήκευση ενέργειας μέσω υδρογόνου θα είναι ένας τρόπος αποθήκευσης, όπως η ψηφιακή τεχνολογία αποθηκεύει μέσα επικοινωνίας και η διανομή αυτής θα γίνεται με την ίδια ακριβώς τεχνολογία που δημιούργησε το Internet.¨

Αν όλα αυτά φαντάζουν μακρινά και ουτοπικά, είναι στο χέρι μας να τα διεκδικήσουμε διαμορφώνοντας ένα τελείως διαφορετικό τοπίο. Η χώρα μας ,ειδικά, έχει τις δυνατότητες να αποτελέσει πρωτοπόρο σε αυτή την διαδικασία και η δικιά μας Αριστερά οφείλει και πρέπει να προτάσσει στον πολιτικό της λόγο και στις κινηματικές της δραστηριότητες αυτή την κατεύθυνση. Με ρεαλισμό για τις ανάγκες του σήμερα, με γνώμονα τη σωτηρία του πλανήτη, αλλά και με προοπτική το σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία, πρέπει να καθορίσουμε καινούριους δρόμους όσο και στόχους μιας διαφορετικής παραγωγής και ανάπτυξης μέσα σε ένα οικολογικό πλαίσιο.

*Σύνθημα σε πανό, που αναρτήθηκε σε Τράπεζα της Γερμανίας από ακτιβιστές της Greenpeace.

Ετικετοσύννεφο