Διευθυντής Κοινοβουλευτικής Ομάδας ΣΥΡΙΖΑ

Posts tagged ‘οικονομική κρίση’

Εμβρυουλκός ελπίδας για τους λαούς της ΕΕ


156415-149727-tvxs-logowww.tvxs.gr

του Κώστα Ζαχαριάδη*

Τι θα γράψει ο ιστορικός του μέλλοντος για την εμπειρία της Ελλάδας, μετά από τέσσερα χρόνια εφαρμογής ενός σκληρού προγράμματος που επιβλήθηκε από μια τρόικα, αποτελούμενη από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και με την συναίνεση του παλιού πολιτικού κόσμου της χώρας;

Σε τίτλους:

-Η μεγαλύτερη ύφεση που έχει υποστεί δυτική οικονομία σε καιρό ειρήνης,
-Η μεγαλύτερη και ταχύτερη αύξηση της ανεργίας,
-Η μεγαλύτερη πτώση μισθών και συντάξεων εντός τετραετίας,
-Η μεγαλύτερη εκτίναξη του δημόσιου χρέους, που έχει καταγραφεί ποτέ,
-Η μεγαλύτερη εκροή εξειδικευμένου επιστημονικού δυναμικού (brain drain),
-Μείωση του πληθυσμού σε καιρό ειρήνης,
-Το μεγαλύτερο πρόγραμμα διάσωσης μιας οικονομίας – 240 δισεκατομμύρια, έναντι ενός χρέους 300 δισεκατομμυρίων,
-Το μεγαλύτερο πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής που έχει εφαρμοστεί ποτέ σε χώρα σε καιρό ειρήνης, το οποίο συνίσταται σε 15% του ΑΕΠ, 30 δισεκατομμύρια δημοσιονομική προσαρμογή σε τέσσερα χρόνια, 20 δισεκατομμύρια περικοπές δαπανών, 10 δισεκατομμύρια αύξηση φορολογικών εσόδων,
-6,3 εκατομμύρια πολίτες στο όριο ή κάτω από το όριο της φτώχειας σύμφωνα με έκθεση του γραφείου προϋπολογισμού της Βουλής. (περισσότερα…)

Advertisements

Αστικό περιβάλλον, δημόσιος χώρος, κρίση και προτεραιότητες


αρχείο λήψηςhttp://www.avgi.gr

του Κώστα Ζαχαριάδη*

Το περιβάλλον και ιδίως το αστικό αποτελεί, ιδιαίτερα σε συνθήκες κρίσης, ικανή και αναγκαία συνθήκη για την επιβίωση της κοινωνίας σε ένα minimum status αξιοπρεπούς διαβίωσης. Στην Ελλάδα το αστικό περιβάλλον βανδαλίστηκε στον βωμό μιας «οικονομικής ευμάρειας» που θα έφερνε η δήθεν αξιοποίησή του. Το αστικό περιβάλλον καταπατήθηκε, παραχωρήθηκε, χαρίστηκε και ζημιώθηκε το δημόσιο συμφέρον, η κοινωνία, οι πολίτες όλοι μαζί και ο καθένας χωριστά.

Η ποιότητα του περιβάλλοντος συνδέεται άμεσα με την ποιότητα της καθημερινότητας. Η αναμφισβήτητη αυτή πραγματικότητα γίνεται ιδιαίτερα ορατή στα αστικά κέντρα, όπου συγκεντρώνεται το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού κάθε χώρας. Οι μεγαλουπόλεις αντιμετωπίζουν τις συνέπειες της υποβάθμισης του αστικού περιβάλλοντος: κακή ποιότητα αέρα, πυκνή οδική κυκλοφορία και συμφόρηση, ηχορύπανση, έλλειψη ελεύθερων χώρων, άναρχη δόμηση κ.ά. (περισσότερα…)

Το περιβάλλον και η υποεκπροσώπηση του μέλλοντος


 

climate change 4Του Κώστα Ζαχαριάδη*

Περιβάλλον, ο μεγάλος απών από την συζήτηση για τον προϋπολογισμό του 2014. Μερίδα του πολίτικου κόσμου της χώρας και των πολιτών δημοσίως ισχυρίζονται ότι με δεδομένη τη κατάσταση στα δημόσια οικονομικά της χώρας, είναι πολυτέλεια να ασχολούμαστε με ζητήματα περιβαλλοντικού περιεχομένου. Πρόκειται για ανεύθυνη και συντηρητική τοποθέτηση.

 

Σύμφωνα με παλαιότερες οικονομικές μελέτες το ετήσιο κόστος της κλιματικής αλλαγής για τις ανεπτυγμένες χώρες θα φτάσει στο 1% – 4% του ΑΕΠ τους.Το  2011, η Τράπεζα της Ελλάδος εκπόνησε ένα σχέδιο οικονομικής αποτίμησης του κινδύνου της κλιματικής αλλαγής . Η «ζημιά», με τα τότε οικονομικά δεδομένα της χώρας, για την ελληνική οικονομία ως το 2100 φθάνει τα 700 δις ευρώ, ποσό υπερδιπλάσιο του εθνικού μας χρέους το 2009. Θα είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον μια νέα μελέτη προσαρμοσμένη πάνω στα οικονομικά στοιχεία του 2013-14.

Ο δομικός χαρακτήρας της οικονομικής κρίσης, καθώς και ο συνδυασμός της με την οικολογική κρίση και την κλιματική αλλαγή, καθιστούν αναγκαία την επικαιροποίηση της συζήτησης για το μοντέλο οργάνωσης της κοινωνικής και οικονομικής πραγματικότητας και το περιεχόμενό τους, καθώς και της συζήτησης για τους δρόμους μετάβασης σ αυτό το νέο μοντέλο. Η κρίση, δημιουργεί την ανάγκη για μια «μετάβαση», όχι μόνο της κοινωνίας σε νέο παράδειγμα ανάπτυξης αλλά και της ίδιας της Αριστεράς.

  (περισσότερα…)

Athens Pride 2013, θα είμαστε όλοι και όλες εκεί!


Θα είμαστε και φέτος στο Athens Pride

του Κώστα Ζαχαριάδη

Η υπεράσπιση και διεύρυνση των ατομικών δικαιωμάτων και των σεξουαλικών ελευθερίων στη περίοδο της οικονομικής κρίσης, της δημοκρατικής συρρίκνωσης, της συρρίκνωσης των ελευθεριών και της ανόδου του φασισμού πρέπει να αποτελούν προτεραιότητα για κάθε ελεύθερο, δημοκράτη αριστερό πολίτη, για κάθε άνθρωπο που διεκδικεί να ζει σε μια κοινωνία που οργανώνεται και διέπεται από τις αρχές και τις αξίες της αναγέννησης και του διαφωτισμού και όχι από τις ιδέες των συντηρητικών του Σαμαρά και του διευρυνόμενου νεοφασισμού.

Ισλανδία: Μια Παραδειγματική Αριστερά


Η Ισλανδία είναι γνωστή για τον μπακαλιάρο της, την Μπιορκ και τα αρκτικά της τοπία. Μέχρι πέρσι το φθινόπωρο, η Ισλανδία ήταν επίσης γνωστή ως ένα μικρό οικονομικό θαύμα. Πρωτοπόροι στις νέες τεχνολογίες και την πράσινη ανάπτυξη (η χώρα καλύπτει τις ανάγκες της σε ενέργεια με γεωθερμικές μονάδες παραγωγής), οι Ισλανδοί επένδυσαν τα πλεονάσματά τους στο χρηματοπιστωτικό τομέα. Οι τράπεζες της χώρας με επιθετικές κινήσεις επέκτειναν τη λειτουργία τους, κυρίως στη Μ. Βρετανία, και οι συντηρητικές κυβερνήσεις της χώρας έσπευσαν να τις διευκολύνουν μειώνοντας στο ελάχιστο τους μηχανισμούς επιτήρησης. Από τα ασφαλιστικά ταμεία μέχρι τον απλό πολίτη, οι Ισλανδοί θέλησαν να κερδίσουν κι αυτοί κάτι από την αλματώδη ανάπτυξη των τραπεζών τους και επένδυσαν τις οικονομίες  τους σε κάθε είδους επενδυτικά προγράμματα.
Πριν λίγους μήνες η φούσκα έσκασε, και η Ισλανδία μετατράπηκε από “δυναμική οικονομία” σε μια χώρα στο χείλος του γκρεμού. Ξαφνικά οι Ισλανδοί συνηδειτοποίησαν ότι οι τράπεζες (και χρήματά τους) είχαν φορτωθεί ένα μεγάλο αριθμό χρηματοπιστωτικών σκουπιδιών, με αποτέλεσμα τα χρέη τους να είναι πολλαπλάσια του ΑΕΠ της χώρας. Ο “δυναμισμός” του ισλανδικού τραπεζικού συστήματος είχε προ πολλού ξεπεράσει τα μεγέθη της “πραγματικής” οικονομίας και το κόστος θα είναι δυσανάλογα μεγάλο. Καθώς όλοι είχαν βάλει τα λεφτά τους (και τις ελπίδες τους) στις τράπεζες, είναι αδύνατο “την κρίση να την πληώσουν οι πλούσιοι”.
Μπροστά στο μέγεθος της καταστροφής, οι Ισλανδοί πολίτες εκδήλωσαν την πρωτοφανή τους οργή. Μαζικές, διαρκείς και δυναμικές διαδηλώσεις απαιτούσαν την παραίτηση της κυβέρνηση συνασπισμού του συντηρητικού Κόμματος Ανεξαρτησίας με τους Σοσιαλδημοκράτες. Στην κορύφωση του κινήματος, πάνω από 30 χιλιάδες άτομα, ή ένας στους δέκα κατοίκους, βγήκαν στους δρόμους, για να πετάξουν αυγά στους υπουργούς και να συγκρουστούν με τις αστυνομικές δυνάμεις, που για πρώτη φορά μετά από 50 χρόνια έκαναν χρήση δακρυγόνων. Βασικός πολιτικός εκφραστής του κινήματος ήταν το Αριστερό Πράσινο Κίνημα. Μετά την παραίτηση της κυβέρνησης το Γενάρη, το κόμμα της Αριστεράς σχημάτισε το ίδιο κυβέρνηση συνασπισμού με τους Σοσιαλδημοκράτες, παρά τις μεγάλες διαφωνίες τους σε θέματα όπως η είσοδος της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Πρωθυπουργός ορίστηκε η εκπρόσωπος της αριστερής πτέρυγας των τελευταίων Γιοχάνα Σιγκούρνταντότιρ, ενώ ο Στάινγκριμουρ Σίγκφουσον, γραμματέας της Συμμαχίας ανέλαβε το υπουργείο οικονομικών. Στις πρόωρες εκλογές του Απριλίου τα δύο κόμματα κέρδισαν την πλειοψηφία, με το Κίνημα να παίρνει το 21% των ψήφων.
Είναι σαφές ότι πολιτικά δεδομένα δύσκολα ανάγονται από μια χώρα σε άλλη, και ότι ειδικά η Ισλανδία είναι ένα μη τυπικό παράδειγμα. ΤοΑριστερό Πράσινο Κίνημα, όμως, έχει κάποια χαρακτηριστικά που μπορεί να αποτελέσουν παράδειγμα για την Αριστερά στην Ευρώπη. Με τρεις χιλιάδες μέλη, είναι ένα μαζικό κόμμα, για τα δεδομένα της χώρας. Η ισλανδική Αριστερά είναι κινηματική, ξέρει όμως ότι τα κινήματα δεν μπορούν να εκπληρώσουν τους στόχους τους ερήμην της πολιτικής εξουσίας. Είναι μια δυναμική αντιπολίτευση, δε φοβάται όμως και να αναλάβει τις ευθύνες της, ξέροντας ότι οι πολίτες δε θέλουν μια Αριστερά στη γωνία να πετάει πέτρες – στην Ισλανδία μπορούν να το κάνουν και μόνοι τους. Με την ανάληψη του υπουργείου Οικονομικών, ο  Σίγκφουσον δείχνει ότι η Αριστερά δεν ασκεί απλά κριτική στο νεο-φιλελευθερισμό – είναι η δύναμη που μπορεί να βγάλει τη χώρα από την κρίση που εκείνος προκάλεσε. Η κεντρο-αριστερή κυβέρνηση της Ισλανδίας δεσμεύτηκε να βγάλει τη χώρα από την κρίση, να αλλάξει το σύνταγμα και τον εκλογικό νόμο και να ενισχύσει την άμεση δημοκρατία. Θα κριθεί από το κατά πόσο μπορεί να εκπληρώσει αυτούς τους στόχους.
Οπορτουνισμός; Κάθε άλλο. Πραγματικός ριζοσπαστισμός είναι όταν οι άνθρωποι αποφασίζουν να αλλάξουν συλλογικα τη ζωή και την κοινωνία τους.

Δημητριάδης Σωτήρης

Καραλιώτας Λάζος

Ετικετοσύννεφο