Διευθυντής Κοινοβουλευτικής Ομάδας ΣΥΡΙΖΑ

Posts tagged ‘Μπαλάφας’

Βία ενάντια στη βία… του Καντάφι;


Των Γιάννη Μπαλάφα

Κώστα Ζαχαριάδη

πηγή: http://www.avgi.gr

 

Όταν κάτι ευχάριστο σε πλημμυρίζει, θέλεις να  μοιραστείς με τους γύρω σου, συχνά  με το γραπτό λόγο.

Δυστυχώς, στις μέρες μας, που τα ευχάριστα σπανίζουν, πνίγεσαι συχνά απ΄όσα αρνητικά σε περιβάλλουν. Για παράδειγμα, από τον Παπανδρέου, τον Πεταλωτή, τον Πάγκαλο και την κυβέρνησή τους, με τα ασύστολα ψέματα, τα ανομολόγητα σχέδια, τον πόνο που δημιουργούν με τις ενέργειές τους.

Για τον ίδιο λόγο σήμερα γράφουμε για τη Λιβύη. Για τον δικτάτορα Καντάφι και για την επέμβαση και  τους βομβαρδισμούς των δήθεν ανθρωπιστών. (περισσότερα…)

Advertisements

Αριστερή προγραμματική αντιπολίτευση


ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΜΠΑΛΑΦΑ

Ξανά, μετά από καιρό, στη φιλόξενη στήλη των «Συναντήσεων», μετά από μια εκλογική μάχη που μας έδωσε χαρά. Θέλοντας να γράψω για τα μετεκλογικά, ξεκινάω με ολίγα -και επιγραμματικά- προεκλογικά.

Υπήρξε απόλυτα ορθή η επιλογή να προτάξουμε, αφενός την κρίση, με τις επιπτώσεις της και την αναζήτηση διεξόδου, και αφετέρου το πρόγραμμά μας, με ιδιαίτερη έμφαση στην οικονομία. Ταυτιστήκαμε, έτσι, με το δίπτυχο «κρίση – πρόγραμμα» και αυτό μας προσέδωσε στίγμα και διακριτότητα. Εκπέμπαμε ότι θέλουμε και επιδιώκουμε να συμβάλουμε σε λύσεις στα πραγματικά προβλήματα τώρα και, παράλληλα, αναδεικνύαμε το πρόγραμμα σε χρήσιμο εργαλείο και κεντρικό κριτήριο στο ερώτημα για πιθανές συγκλίσεις και συνεργασίες. (περισσότερα…)

ΣΥΡΙΖΑ: Δρόμος ευθύνης και ελπίδας


Γιάννης Μπαλάφας, TVXS.gr, 28/09/2009

Προχωράμε προς τις εκλογές στις 4 Οκτωβρίου μέσα σε ένα κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο που χαρακτηρίζεται, βασικά, από την γενικευμένη κρίση. Κρίση, πρωτίστως, οικονομική και κρίση ηθική.

Ζούμε τις επώδυνες επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης που βασανίζουν χιλιάδες συνανθρώπους μας και υφιστάμεθα καθημερινά τη διάχυτη ηθική ανομία που διαβρώνει βασικούς αρμούς της κοινωνίας μας. (περισσότερα…)

Υπεύθυνοι ΝΔ και ΠΑΣΟΚ


Γιάννης Μπαλάφας, Β’ Αθήνας, ΣΥΡΙΖΑ

Τι νόημα έχουν οι δεσμεύσεις των κομμάτων όταν στην πράξη δεν εφαρμόζονται;

Η ερώτησή σας αναδεικνύει ένα μεγάλο πρόβλημα. Με κύρια ευθύνη των λεγόμενων κομμάτων εξουσίας, η πλειοψηφία των πολιτών δεν πιστεύουν τις προεκλογικές δεσμεύσεις, ούτε ασχολούνται με εκλογικά προγράμματα. Αποτέλεσμα; Είτε οι ψηφοφόροι ενσωματώνονται σε πελατειακές λογικές, είτε αδιαφορούν, απέχουν, «πάνε για ψάρεμα».
Λύση, φυσικά, δεν είναι να εγκαταλείψουμε προγράμματα και δεσμεύσεις και να γίνουμε οπαδοί των «Μαυρογυαλούρων».
Αντίθετα, ως ΣΥΡΙΖΑ, επιμένουμε προγραμματικά. Έχουμε διαμορφώσει ένα εκλογικό πρόγραμμα ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων. Προτάσεις ρεαλιστικές και οραματικές. Καλούμε τους πολίτες αυτής της χώρας, στις εκλογές στις 4 Οκτωβρίου, να κρίνουν και να μας κρίνουν με βάση τι λέμε, τι κάναμε, τι δεσμευόμαστε να κάνουμε.

Έθνος 22/9/09

Όχι σε "νόμο και τάξη", όχι και στους κουκουλοφόρους


Γράφει o Γιάννης Μπαλάφας, Μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΝ

Με κυρίαρχο συναίσθημα το πένθος για το αδικοχαμένο παλικαράκι, το 15χρονο Αλέξη, καταθέτω τούτη την ώρα, εν θερμώ, κάποιες σκέψεις. «Είμαστε κατηγορηματικά αντίθετοι απέναντι στη βία». Η φράση αυτή του Αλ. Αλαβάνου, διατυπωμένη με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο μέσα στο Κοινοβούλιο, ξεκαθάρισε, για άλλη μια φορά, τη θέση του Συνασπισμού απέναντι στις καταστροφές, στις κλοπές και στην τυφλή βία των κουκουλοφόρων.

Με ανάλογες δηλώσεις, ο Τσίπρας, ο Κουβέλης, ο Λαφαζάνης, ο Παπαδημουλης έδωσαν το στίγμα του Κόμματος και απάντησαν αποστομωτικά σε όσους επιχειρούν τις τραγικές τούτες ώρες να ψαρέψουν στα θολά νερά και να συκοφαντήσουν τον Συνασπισμό. Γεννάει, πραγματικά, πολλά ερωτήματα η ολομέτωπη επίθεση ενάντια στο Κόμμα της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Μπορώ να καταλάβω τον ΛΑ.Ο.Σ. και τον Καρατζαφέρη, τη δουλειά τους κάνουν οι άνθρωποι. Μπορώ να αντιληφθώ τον Καραμανλή και τον Παναγιωτόπουλο, γιατί είναι άγρια εκτεθειμένοι και ψάχνουν για «υποκινητές», στα βήματα του αξέχαστου Πολύδωρα. Αλλά το ΚΚΕ; Η ηγεσία του; Η Αλέκα Παπαρήγα; Από πού πηγάζει αυτό το μένος για τον Συνασπισμό; Η μόνη εξήγηση που μπορώ να δώσω είναι ότι αδυνατούν να συλλάβουν τα αίτια και τον χαρακτήρα της νεανικής έκρηξης. Εγκλωβισμένοι σε δογματικά ερμηνευτικά εργαλεία, ανακαλύπτουν παντού συνωμοσίες, ενώ η μικροαστική τους ηθική και νοοτροπία τους οδηγεί σε συντηρητικά συμπεράσματα και πρακτικές. Ο,τι δεν ελέγχουν, πρέπει να χτυπηθεί, να συκοφαντηθεί, να συντριβεί. Ευτυχώς δεν τα καταφέρνουν. Οφείλουμε, σήμερα και αύριο, να σκύψουμε πάνω στα γεγονότα των τελευταίων ημερών.

Αυτό απαιτεί, πρωτίστως, να τα δούμε σαν ένα κοινωνικό φαινόμενο. Να κατανοήσουμε την οργή και τον θυμό που διακατέχει, σε μαζική κλίμακα, τα νέα παιδιά, τους μαθητές, τους φοιτητές, τους νέους άνεργους και εργαζόμενους, που διαμαρτύρονται, που διαδηλώνουν, που αντιστέκονται, με τους δικούς τους τρόπους, στον αυταρχισμό και τη βία.

Η δολοφονία του Αλέξη λειτούργησε σαν την σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι και απελευθέρωσε την αγανάκτηση που έβραζε υπόκωφα καιρό τώρα. Στη μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας, στους νέους ανθρώπους ιδιαίτερα.

Πολλοί διερωτώνται ακόμα. Τι έφταιξε; Γιατί όλα αυτά; Ανάμεσα στις πολλές απαντήσεις, ας αναδείξουμε κάποια «διότι»: – Διότι τα νέα παιδιά βιώνουν μια τεράστια αβεβαιότητα για το μέλλον τους, για την εργασιακή τους προοπτική, για την αυριανή θέση τους στην κοινωνία. – Διότι η προτροπή που τους απευθύνεται για να πετύχουν στη ζωή είναι να γίνουν ανταγωνιστικοί, σκληροί, να πατήσουν επί πτωμάτων. – Διότι καλούνται να ζήσουν σε μια κοινωνία που βρίσκεται σε παρακμή. Χωρίς αξίες, που μπορούν να εμπνεύσουν και να κινητοποιήσουν. ΄Οπου αντί για αξιοκρατία και κανόνες, κυριαρχεί η ζούγκλα του ατομισμού, της αυθαιρεσίας και της αρπαχτής.

Και όλα αυτά και άλλα πολλά, ευτυχώς, δεν τους εκφράζουν, δεν τους γεμίζουν. Το τέλος των ψευδαισθήσεων είναι πολύ οδυνηρό. Και η αγανάκτηση, σε πρώτη φάση, είναι μια ελπιδοφόρα αντίδραση. Για να υπάρξει κάποια δικαίωση της ευαισθητοποίησης των νέων παιδιών, για να αποτελέσουν οι σημερινές κινητοποιήσεις το εφαλτήριο για παραπέρα συνειδητοποίηση, ανάδειξη συλλογικών διεργασιών, ακόμα και λύσεων, τολμώ να πω ότι είναι εντελώς αναγκαία:

Να αποδοθεί δικαιοσύνη, να μην ξαναζήσουμε την ατιμωρησία άλλων περιπτώσεων. Να αναληφθούν πολιτικές ευθύνες. Να μελετηθούν και προταθούν μέτρα που θα εκφράζουν εμπιστοσύνη στους νέους, αλλά και έμπρακτη αναγνώριση των συσσωρευμένων προβλημάτων της νέας γενιάς. Να προωθηθεί μια τομή και μια αναδιοργάνωση της αστυνομίας. Από την εκπαίδευση και τη νοοτροπία που καλλιεργείται, μέχρι την άκριτη χρήση του οπλισμού. Τέλος, ας σκεφτούμε ότι αυτή η κυβέρνηση είναι και ανίκανη και επικίνδυνη. Και ας αγωνιστούμε για να εκφραστεί η θέληση της κοινωνίας, να σταματήσει ο κατήφορος, να γεννηθεί μια νέα ελπίδα.

Ημερησία 13-14/12/08

Όχι σε «νόμο και τάξη», όχι και στους κουκουλοφόρους


Γράφει o Γιάννης Μπαλάφας, Μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΝ

Με κυρίαρχο συναίσθημα το πένθος για το αδικοχαμένο παλικαράκι, το 15χρονο Αλέξη, καταθέτω τούτη την ώρα, εν θερμώ, κάποιες σκέψεις. «Είμαστε κατηγορηματικά αντίθετοι απέναντι στη βία». Η φράση αυτή του Αλ. Αλαβάνου, διατυπωμένη με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο μέσα στο Κοινοβούλιο, ξεκαθάρισε, για άλλη μια φορά, τη θέση του Συνασπισμού απέναντι στις καταστροφές, στις κλοπές και στην τυφλή βία των κουκουλοφόρων.

Με ανάλογες δηλώσεις, ο Τσίπρας, ο Κουβέλης, ο Λαφαζάνης, ο Παπαδημουλης έδωσαν το στίγμα του Κόμματος και απάντησαν αποστομωτικά σε όσους επιχειρούν τις τραγικές τούτες ώρες να ψαρέψουν στα θολά νερά και να συκοφαντήσουν τον Συνασπισμό. Γεννάει, πραγματικά, πολλά ερωτήματα η ολομέτωπη επίθεση ενάντια στο Κόμμα της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Μπορώ να καταλάβω τον ΛΑ.Ο.Σ. και τον Καρατζαφέρη, τη δουλειά τους κάνουν οι άνθρωποι. Μπορώ να αντιληφθώ τον Καραμανλή και τον Παναγιωτόπουλο, γιατί είναι άγρια εκτεθειμένοι και ψάχνουν για «υποκινητές», στα βήματα του αξέχαστου Πολύδωρα. Αλλά το ΚΚΕ; Η ηγεσία του; Η Αλέκα Παπαρήγα; Από πού πηγάζει αυτό το μένος για τον Συνασπισμό; Η μόνη εξήγηση που μπορώ να δώσω είναι ότι αδυνατούν να συλλάβουν τα αίτια και τον χαρακτήρα της νεανικής έκρηξης. Εγκλωβισμένοι σε δογματικά ερμηνευτικά εργαλεία, ανακαλύπτουν παντού συνωμοσίες, ενώ η μικροαστική τους ηθική και νοοτροπία τους οδηγεί σε συντηρητικά συμπεράσματα και πρακτικές. Ο,τι δεν ελέγχουν, πρέπει να χτυπηθεί, να συκοφαντηθεί, να συντριβεί. Ευτυχώς δεν τα καταφέρνουν. Οφείλουμε, σήμερα και αύριο, να σκύψουμε πάνω στα γεγονότα των τελευταίων ημερών.

Αυτό απαιτεί, πρωτίστως, να τα δούμε σαν ένα κοινωνικό φαινόμενο. Να κατανοήσουμε την οργή και τον θυμό που διακατέχει, σε μαζική κλίμακα, τα νέα παιδιά, τους μαθητές, τους φοιτητές, τους νέους άνεργους και εργαζόμενους, που διαμαρτύρονται, που διαδηλώνουν, που αντιστέκονται, με τους δικούς τους τρόπους, στον αυταρχισμό και τη βία.

Η δολοφονία του Αλέξη λειτούργησε σαν την σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι και απελευθέρωσε την αγανάκτηση που έβραζε υπόκωφα καιρό τώρα. Στη μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας, στους νέους ανθρώπους ιδιαίτερα.

Πολλοί διερωτώνται ακόμα. Τι έφταιξε; Γιατί όλα αυτά; Ανάμεσα στις πολλές απαντήσεις, ας αναδείξουμε κάποια «διότι»: – Διότι τα νέα παιδιά βιώνουν μια τεράστια αβεβαιότητα για το μέλλον τους, για την εργασιακή τους προοπτική, για την αυριανή θέση τους στην κοινωνία. – Διότι η προτροπή που τους απευθύνεται για να πετύχουν στη ζωή είναι να γίνουν ανταγωνιστικοί, σκληροί, να πατήσουν επί πτωμάτων. – Διότι καλούνται να ζήσουν σε μια κοινωνία που βρίσκεται σε παρακμή. Χωρίς αξίες, που μπορούν να εμπνεύσουν και να κινητοποιήσουν. ΄Οπου αντί για αξιοκρατία και κανόνες, κυριαρχεί η ζούγκλα του ατομισμού, της αυθαιρεσίας και της αρπαχτής.

Και όλα αυτά και άλλα πολλά, ευτυχώς, δεν τους εκφράζουν, δεν τους γεμίζουν. Το τέλος των ψευδαισθήσεων είναι πολύ οδυνηρό. Και η αγανάκτηση, σε πρώτη φάση, είναι μια ελπιδοφόρα αντίδραση. Για να υπάρξει κάποια δικαίωση της ευαισθητοποίησης των νέων παιδιών, για να αποτελέσουν οι σημερινές κινητοποιήσεις το εφαλτήριο για παραπέρα συνειδητοποίηση, ανάδειξη συλλογικών διεργασιών, ακόμα και λύσεων, τολμώ να πω ότι είναι εντελώς αναγκαία:

Να αποδοθεί δικαιοσύνη, να μην ξαναζήσουμε την ατιμωρησία άλλων περιπτώσεων. Να αναληφθούν πολιτικές ευθύνες. Να μελετηθούν και προταθούν μέτρα που θα εκφράζουν εμπιστοσύνη στους νέους, αλλά και έμπρακτη αναγνώριση των συσσωρευμένων προβλημάτων της νέας γενιάς. Να προωθηθεί μια τομή και μια αναδιοργάνωση της αστυνομίας. Από την εκπαίδευση και τη νοοτροπία που καλλιεργείται, μέχρι την άκριτη χρήση του οπλισμού. Τέλος, ας σκεφτούμε ότι αυτή η κυβέρνηση είναι και ανίκανη και επικίνδυνη. Και ας αγωνιστούμε για να εκφραστεί η θέληση της κοινωνίας, να σταματήσει ο κατήφορος, να γεννηθεί μια νέα ελπίδα.

Ημερησία 13-14/12/08

Πρώτη προτεραιότητα το κόμμα μας


Συνέντευξη στον ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟ

Η προωθητική σύνθεση και η πολιτική συνεννόηση στο εσωτερικό του ΣΥΝ αποτελεί μονόδρομο, υποστηρίζει στην «Κ.Α.» ο Γιάννης Μπαλάφας και επιμένει ότι πρώτη προτεραιότητα πρέπει ν’ αποτελεί ο ΣΥΝ. Από τα στελέχη της Ανανεωτικής Πτέρυγας που έχουν διαφωνήσει με επιλογές της, δηλώνει με κατηγορηματικό τρόπο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να παραμείνει πολιτική συμμαχία και να τηρηθεί ένα πλαίσιο πολιτικής συμφωνίας. Διαψεύδει τις πληροφορίες για το ενδεχόμενο δημιουργίας νέας τάσης, ενώ υποστηρίζει ότι «δεν υπάρχουν πρόσωπα ή συλλογικότητες εντός του ΣΥΝ που θα προχωρούσαν σε μια κατεύθυνση διάσπασης ή αποχώρησης».

* Ποια είναι η θέση του Συνασπισμού για την ενταξιακή προοπτική της Τουρκίας στην Ε.Ε;

Καταδικάζουμε απερίφραστα τις προκλητικές ενέργειες της Άγκυρας, είτε αυτές αφορούν τις επαναλαμβανόμενες απαράδεκτες υπερπτήσεις τουρκικών μαχητικών αεροπλάνων πάνω από ελληνικά νησιά, είτε αφορούν τις προωθούμενες από την Τουρκία έρευνες εντοπισμού πετρελαίου και φυσικού αερίου εκτός των τουρκικών χωρικών υδάτων.

Θεωρούμε ότι αυτή η αναγκαία και αποφασιστική καταδίκη, οφείλει να συνοδεύεται από την επιμονή στη θέση ότι η πιο πρόσφορη για τα συμφέροντα της χώρας μας στάση, είναι αυτή που δεν πέφτει στην παγίδα της όξυνσης, αλλά θεωρεί ότι η ειρήνη είναι η προτεραιότητά μας στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, μακριά από «γκρίζες ζώνες», «casus belli» και νατοϊκές επιδιαιτησίες. Γι’ αυτό υποστηρίζουμε την προοπτική ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ, με την προϋπόθεση κάλυψης των προβλεπόμενων κριτηρίων και θεωρούμε ότι η ενταξιακή πορεία μπορεί να αξιοποιηθεί για την αντιμετώπιση των ελληνοτουρκικών σχέσεων και διαφορών στη βάση του σεβασμού του Διεθνούς Δικαίου.

*Τι φταίει και μετά τις ευρωεκλογές άνοιξε ο ασκός του Αιόλου της αντιπαράθεσης στον ΣΥΝ και τον ΣΥΡΙΖΑ;

Το αρνητικό αποτέλεσμα των ευρωεκλογών, σε συνδυασμό με τον τρόπο που το αντιμετωπίσαμε μετεκλογικά στο κόμμα μας, αλλά και στο πλαίσιο του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς και τα χρονίζοντα προβλήματα που βγήκαν στην επιφάνεια, είναι οι αιτίες της κρίσης που σήμερα βιώνουμε. Ένα ζήτημα είναι η αποτίμηση του αποτελέσματος. Έγινε με αποκλίνουσες απολυτότητες από τις διάφορες εσωκομματικές πλευρές, χωρίς τον αναγκαίο αναστοχασμό και εμβάθυνση. Χωρίς διάθεση σύνθεσης, αλλά και ουσιαστική αυτοκριτική. Μετά ήλθε η παραίτηση του σ. προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ και στη συνέχεια η ανάκλησή της. Βγήκε στην επιφάνεια η κρίση στις σχέσεις των ηγετικών στελεχών Συνασπισμού και ΣΥΡΙΖΑ, οι παρενέργειές της «δυαρχίας». Ταυτόχρονα, στον ΣΥΡΙΖΑ εκδηλώνεται μια πρωτοφανέρωτη επιθετικότητα απέναντι στον Συνασπισμό, κύρια από ορισμένες συνιστώσες. Μια επιθετικότητα απρόκλητη και άδικη. Όλα αυτά συνθέτουν ένα εκρηκτικό μείγμα. Είμαστε σε πλήρη αναντιστοιχία με την κραυγή των μελών και των φίλων μας: «Βρείτε τα!».

* Η εικόνα που βγαίνει προς τα έξω για τον Συνασπισμό και για το συμμαχικό σχήμα του ΣΥΡΙΖΑ είναι απόλυτα αρνητική. Πόσο θα κρατήσει αυτή η κατάσταση; Είναι αναστρέψιμη;

Στη σημερινή κρίσιμη φάση, πρώτη προτεραιότητα είναι το κόμμα μας. Το μικρό, θετικό, συνθετικό βήμα που έγινε στην τελευταία ΚΠΕ πρέπει να ενισχυθεί. Η προωθητική σύνθεση και η πολιτική συνεννόηση στις γραμμές μας είναι μονόδρομος. Η απόφαση της ΚΠΕ, παρά τις όποιες επιφυλάξεις μας, είναι βάση ικανοποιητική για το κρίσιμο προεκλογικό διάστημα. Σ΄αυτό το πλαίσιο να αντιμετωπιστούν και οι εμπλοκές στις ηγετικές αρμοδιότητες. Με συντροφικότητα, σεβασμό σε πρόσωπα, αλλά και έμπρακτη κατανόηση ότι το συλλογικό κάποιες φορές πάει πάνω από το προσωπικό. Για τον ΣΥΡΙΖΑ, τα πράγματα είναι πιο δύσκολο και σύνθετα. Οφείλουμε να κατανοήσουμε όλοι ότι μια πολιτική συμμαχία όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, ούτε κόμμα είναι, ούτε σε ειδικού τύπου κόμμα μπορεί να μετεξελιχθεί. Ούτε με διολίσθηση. Αυτό αποκλείεται. Χρειαζόμαστε επομένως, ένα κοινό πλαίσιο πολιτικής συμφωνίας και την εφαρμογή του κανόνα της ομοφωνίας και της συναίνεσης. Η ανάγκη για ενίσχυση των δημοκρατικών διαδικασιών, της συμμετοχής και της αποτελεσματικότητας μπορεί να γίνει με ουσιαστική τήρηση αυτού του πλαισίου. Όλα τα άλλα οδηγούν σε περιπέτειες. Ο πολιτικός χρόνος είναι περιορισμένος. Όλα πρέπει να γίνουν με σύνεση και αποφασιστικότητα. Και μπορούν να γίνουν. Για να αντιστρέψουμε τις αρνητικές εξελίξεις, για να είναι η ανάκαμψη δυνατή και ορατή.

* Παρ’ όλα αυτά, αυτή τη στιγμή παραμένουν ασαφείς οι ρόλοι στα ηγετικά κλιμάκια του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ. Τι πρέπει να γίνει;

Παρά το γεγονός ότι είμαι οπαδός της άποψης ότι τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε είναι στην ουσία τους πολιτικά, δηλαδή προβλήματα πολιτικής φυσιογνωμίας και προοπτικής, δεν αρνούμαι τον ρόλο των προσώπων και τις αντίστοιχες εμπλοκές που προκύπτουν. Οι ρόλοι Τσίπρα και Αλαβάνου σήμερα είναι διακριτοί. Ο πρώτος είναι εκλεγμένος Πρόεδρος του Συνασπισμού, της μεγαλύτερης δηλαδή συνιστώσας του ΣΥΡΙΖΑ και ο δεύτερος, πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του συμμαχικού σχήματος. Επαναλαμβάνω ότι απαιτείται να ολοκληρωθεί η συντροφική συζήτηση που ήδη εξελίσσεται. Αδιέξοδα δεν υπάρχουν.

* Τι δείχνει η απουσία της Ανανεωτικής Πτέρυγας από το Πανελλαδικό Συντονιστικό του ΣΥΡΙΖΑ;

Επιτρέψτε μου να διευκρινίσω ότι η «Ανανεωτική Πτέρυγα» είναι μια τάση του ΣΥΝ, δεν συμμετέχει σε διάφορες διαδικασίες σαν να ήταν κόμμα και επομένως είναι λάθος να εγκαλείται ως απούσα. Υπήρξαν βεβαίως ορισμένες απουσίες στελεχών του Κόμματος, που πρόσκεινται στην Ανανεωτική Πτέρυγα, τα οποία μάλιστα είχαν προταθεί να συμμετέχουν στην αντιπροσωπεία του ΣΥΝ για το Πανελλαδικό Συντονιστικό και να είναι ομιλητές, αλλά λόγοι προσωπικοί (διακοπές, ταξίδια κ.λπ.) δεν τους επέτρεψαν να παρευρεθούν. Να συμπληρώσω, επίσης, ότι στελέχη της Ανανεωτικής Πτέρυγας συμμετείχαμε, με τις απόψεις και τις προτάσεις μας, στις διαδικασίες του Συντονιστικού, στο πλαίσιο της συνολικής παρουσίας του κόμματος.

* Ανησυχείτε για το ενδεχόμενο διάσπασης του ΣΥΝ, όπως ισχυρίζονται κάποια δημοσιεύματα;

Θεωρώ ότι δεν υπάρχουν πρόσωπα ή συλλογικότητες εντός του ΣΥΝ που θα προχωρούσαν σε μια κατεύθυνση διάσπασης ή αποχώρησης. Στον δημοκρατικό και πολυτασικό Συνασπισμό υπάρχουν ρόλοι και χώρος για όλους και όλες. Δεν περισσεύει κανείς. Φυσικά, δεν ισχυρίζομαι ότι όλα «πάνε ρολόι». Η ενότητα μέσα στη διαφορετικότητα είναι άνθος ευαίσθητο και πρέπει συνεχώς να το φροντίζουμε, όλοι μας. Γι΄ αυτό, σ΄ αυτήν τη φάση, απαιτούνται από τη μια πλευρά λιγότερες τασικές εμμονές και περιχαρακώσεις και, από την άλλη, περισσότερη ευαισθησία για απόψεις που μπορεί να είναι μειοψηφικές, όμως εκφράζουν τη δική τους ανεκτίμητη για όλους αλήθεια τους.

* Υπάρχουν πληροφορίες για τη δημιουργία νέας τάσης με τη συμμετοχή στελεχών που προέρχονται από την Ανανεωτική Πτέρυγα και διαφωνούν με τις επιλογές της.

Ο χώρος μας και το κόμμα μας δεν έχει σήμερα ανάγκη από μια ακόμα τάση. Αν κάτι είναι αναγκαίο, σ΄ αυτήν τη φάση, είναι να κατανοήσουν οι ηγεσίες όλων των τασικών μορφωμάτων ότι περισσεύει στη λειτουργία τους η περιχαράκωση, η αυταρέσκεια, η αδυναμία πνευματικής παραγωγής. Τούτες τις δύσκολες ώρες χρειαζόμαστε λιγότερο τασικές – και προσωπικές – βεβαιότητες και απολυτότητες και περισσότερη διαλεκτική σύνθεση και κοινή πορεία.

26/07/2009

Ετικετοσύννεφο