Διευθυντής Κοινοβουλευτικής Ομάδας ΣΥΡΙΖΑ

Posts tagged ‘Ιταλία’

Στην Ιταλία ο Καντάφι: διαδηλώσεις οργής από αριστερά και φοιτητές.


Έντονες αντιδράσεις προκάλεσε στην Ιταλία η άφιξη του Καντάφι, ο οποίος πραγματοποιεί τριήμερη επίσκεψη στη χώρα. Θερμή υποδοχή επιφύλαξε στον Λίβυο ηγέτη ο πρωθυπουργός Σίλβιο Μπερλουσκόνι, σε αντίθεση με την αριστερά και τους φοιτητές που προγραμμάτισαν εκδηλώσεις διαμαρτυρίας, κυρίως λόγω της συμφωνίας μεταξύ Ιταλίας – Τρίπολης για την επαναπροώθηση των μεταναστών.

Ο Μουαμάρ Καντάφι, που έφτασε στην Ιταλία την Τετάρτη και θα παραμείνει μέχρι και την Παρασκευή, έγινε αποδέκτης της έντονης αποδοκιμασίας των φοιτητών. Η ομιλία του στο πανεπιστήμιο της Ρώμης διακόπηκε από φοιτητές, οι οποίοι τον χλεύασαν και πέταξαν καπνογόνα και μπογιές, διαμαρτυρόμενοι για το «βιογραφικό» του αναφορικά με την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά και για τη διμερή συμφωνία που υπέγραψαν οι δύο χώρες για την απέλαση και τον βίαιο επαναπατρισμό των μεταναστών που φτάνουν στην Ιταλία από την Αφρική.

Κατά τη διάρκεια της διαμαρτυρίας τους, οι φοιτητές φώναξαν συνθήματα εναντίον του πρύτανη του πανεπιστημίου που επέτρεψε στον Καντάφι να πραγματοποιήσει ομιλία στο πανεπιστήμιο. Παράλληλα, οργανώσεις υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων καταδίκασαν τη συμφωνία, ως μέσο για να αποφύγει η Ιταλία τις υποχρεώσεις της απέναντι στους μετανάστες και τους αιτούντες πολιτικού ασύλου. Την ίδια στιγμή, διαδηλώσεις με συμπλοκές πραγματοποιήθηκαν το διήμερο, ενάντια στον Λίβυο δικτάτορα.

Λόγω των αντιδράσεων και της κεντροαριστερής αντιπολίτευσης ωστόσο, τροποποιήθηκε το πρόγραμμα της επίσκεψης του Λίβυου ηγέτη. Ενώ αρχικά η επίσημη ομιλία του επρόκειτο να πραγματοποιηθεί στην αίθουσα της ολομέλειας της γερουσίας, τελικά θα γίνει σε μικρότερη αίθουσα, εκτός του κεντρικού μεγάρου.

Η απόφαση ελήφθη μετά από παρέμβαση του προέδρου της γερουσίας, προκειμένου να περιοριστούν οι αντιδράσεις. Εκπρόσωποι του «Δημοκρατικού Κόμματος», των ριζοσπαστών και της «Ιταλίας των Αξιών», χαρακτήρισαν ως «άκρως λανθασμένη την πρόσκληση, από την στιγμή που ο Καντάφι δεν διαθέτει αρκετά ισχυρό βιογραφικό, σε ότι αφορά τον σεβασμό της Δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων».

Στη σημερινή του ομιλία στους Ιταλούς γερουσιαστές, ο Καντάφι αποδοκίμασε τις ΗΠΑ, αναφέροντας ότι ο βομβαρδισμός της Τρίπολης το 1986 – στον οποίο σκοτώθηκε ένα από τα παιδιά του – δεν διαφέρει από τις επιθέσεις που έχει πραγματοποιήσει η Αλ-Κάιντα. Παράλληλα, κατηγόρησε τις ΗΠΑ ότι με την πολεμική τους εκστρατεία στο Ιράκ συνέβαλαν στην εξάπλωση της Αλ-Κάιντα στη χώρα, αναφέροντας ότι την περίοδο του Σαντάμ Χουσεϊν το Ιράκ ήταν «οχυρό ενάντια στην τρομοκρατία».

Η επίσκεψη του Καντάφι στην Ιταλία είναι η πρώτη αφότου πήρε την εξουσία με πραξικόπημα πριν από 40 χρόνια. Οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών ήταν δύσκολες κατά το παρελθόν, αλλά πλέον έχουν βελτιωθεί σημαντικά, καθώς η Ιταλία – πρώην αποικιοκρατική δύναμη στην Λιβύη – έχει μετατραπεί στο μεγαλύτερο εμπορικό συνεργάτη της χώρας.

Τα τελευταία χρόνια, ιδιαίτερα από το διάστημα που ο Καντάφι «τα βρήκε» με την Βρετανία και τις ΗΠΑ, η συνεργασία Μπερλουσκόνι – Καντάφι στους τομείς της ενέργειας, των κατασκευών, της γεωργίας και σήμερα με την συμφωνία για την επαναπροώθηση των Αφρικανών μεταναστών, είναι στενή.

«Η Ιταλία δεν είναι πια όπως παλιά. Τώρα είμαστε φίλοι», τόνισε ο Λίβυος ηγέτης, κατά την υποδοχή του από τον Μπερλουσκόνι στο αεροδρόμιο, γεγονός που επιβεβαίωσε και ο Ιταλός πρωθυπουργός συμπληρώνοντας ότι «ένα οδυνηρό κεφάλαιο του παρελθόντος έχει κλείσει».

Ενόχληση προκάλεσε στους Ιταλούς το γεγονός ότι ο Καντάφι εμφανίστηκε με φωτογραφία, καρφιτσωμένη στο πέτο του, της σύλληψης ενός ήρωα του αντιαποικιακού αγώνα, του Ομάρ αλ Μουκτάρ, από τους στρατιώτες του Μουσολίνι το 1931.

Στο πλαίσιο της θερμής υποδοχής που του επιφύλαξε ο Ιταλός πρωθυπουργός, εντάσσεται η συνάντηση του Καντάφι την Παρασκευή με 700 επιφανείς Ιταλίδες από τον χώρο των επιχειρήσεων, της πολιτικής και του πολιτισμού, όπως είχε ζητήσει ο ίδιος.

Πηγές: bbc, flash, Έθνος

Advertisements

Ν Ε Ρ Ο και Π Α Γ Κ Ο Σ Μ Ι Ο Π Ο Ι Η Σ Η


●Το 1/6 του πληθυσμού της γης δεν έχει πρόσβαση σε πόσιμο νερό.
●6000 παιδιά πεθαίνουν καθημερινά από αρρώστιες που προκαλούνται από   την έλλειψη καθαρού  νερού και συνθηκών υγιεινής.

●Η μέση απόσταση που διανύει κάθε ημέρα μια γυναίκα στην Ασία ή την      Αφρική για να προμηθευτεί το πόσιμο νερό της οικογένειας είναι 6 km.
Το βάρος του νερού που κουβαλάει στο κεφάλι της ισοδυναμεί με μία βαλίτσα
20 kg. Η γυναίκα που υποχρεώνεται να ξοδέψει ως και 8 ώρες την ημέρα για   μεταφορά πόσιμου νερού , αποκλείεται από οποιαδήποτε άλλη παραγωγική δραστηριότητα, , δεν έχει χρόνο για τη μόρφωση της, τη συμμετοχή της στα κοινά με συνέπεια την παγίωση και της ανισότητας των δύο φύλλων. Εκτός αυτού στη μακρινή διαδρομή της για την τουαλέτα , ελλείψει συνθηκών υγιεινής στην κατοικία της, πέφτει συχνά θύμα βιασμού.

●Κάθε φορά που ένας κάτοικος του αναπτυγμένου κόσμου χρησιμοποιεί το νερό στο καζανάκι της τουαλέτας ξοδεύει τόσο νερό όσο όλη την ημέρα για όλες του τις ανάγκες ένας κάτοικος του τρίτου κόσμου.
●Ενας κάτοικος στο Ναϊρόμπι, στην Κένυα πληρώνει το λίτρο του νερού 5 φορές ακριβότερο από ένα βορειοαμερικάνο. Γιατί;
Ο ι χώρες του τρίτου κόσμου προκειμένου να πετύχουν δάνεια δεσμεύονται απέναντι στην παγκόσμια τράπεζα και το διεθνές νομισματικό ταμείο, να εκχωρήσουν την διαχείριση του νερού, βλέπε την εκμετάλλευση των πηγών τους, σε ιδιωτικές εταιρείες (ιδιωτικοποίηση του νερού).Έτσι το νερό από κοινωνικό αγαθό το οποίο δικαιούνται όλοι οι άνθρωποι  ( ΟΗΕ, Συμβούλιο της Ευρώπης, ) μετατρέπεται σε εμπόρευμα. Τρεις πολυεθνικές με τις θυγατρικές τους, οι Suez et Vivendi , RWE, Thames Water, ελέγχουν τα 80% της αγοράς πόσιμου νερού παγκοσμίως. Ανήκουν και οι τρεις στους 100 πιο πλούσιους του κόσμου με εισόδημα για το 2002 τα 160 δις $. Πως προκύπτει αυτό το τεράστιο κέρδος; Από την ανάγκη των φτωχών λαών για πόσιμο νερό. Σε πολλές χώρες, στην Ασία, Αφρική, Λατινική Αμερική, με τις ευλογίες μερικές φορές της Ευρωπαϊκής Τράπεζας, την πίεση της παγκόσμιας τράπεζας, και του Διεθνούς ταμείου, με την εξαγορά συνειδήσεων των κυβερνήσεων, περνά το νερό στον ιδιωτικό τομέα, τις πολυεθνικές του νερού. Το χειρότερο είναι ότι αυτές οι κυβερνήσεις στηρίζουν τις πολυεθνικές με εθνικά κεφάλαια και βέβαια χωρίς καμιά επένδυση, σε τοπικό επίπεδο, από τα κέρδη των πολυεθνικών. Θα σκεφτόμασταν ίσως, ότι έστω και έτσι , θα μπορεί επιτέλους ο κάθε κάτοικος να έχει καθαρό νερό. Όμως αυτό δεν συμβαίνει.
Ας δούμε τα στοιχεία που συγκεντρώθηκαν τα τελευταία 10 χρόνια σε χώρες όπου έγιναν απόπειρες των κυβερνήσεων , το νερό να περιέλθει στον ιδιωτικό τομέα.
-Στο Νίγηρα 60% του πληθυσμού, μετά την ιδιωτικοποίηση, συνεχίζει να μην έχει πόσιμο νερό εξ αιτίας του υψηλού κόστους . Επί πλέον από το μη ελεγχόμενο σωστά νερό συγκεκριμένης περιοχής, εμφανίστηκαν ανεπανόρθωτες ζημιές , στο σκελετό των παιδιών επειδή επί χρόνια πίνανε νερό με μεγάλη δόση φθορίου, το οποίο αποσπά το ασβέστιο από τα οστά.. Αυτό εξ αιτίας της ανευθυνότητας της εταιρείας που το διαχειριζόταν.
-Στις Φιλιππίνες κονσόρτσιουμ εταιριών ανέλαβε τη διαχείριση των νερών της πρωτεύουσας Μανίλα. Μέσα σε 5 χρόνια υπήρχε αύξηση 500%. του κόστους στον οικογενειακό  λογαριασμό νερού. Έφθασε η πληρωμή του νερού να καλύπτει το 10% του μέσου εισοδήματος. Και δεν ήταν μόνο αυτό. . Στη Μανίλα  το 2003 εμφανίστηκε δυσεντερία και χολέρα με 7 θανάτους και 700 προσβεβλημένους, διότι οι ιδιωτικές εταιρείες λειτουργούν τελείως κερδοσκοπικά, περιορίζοντας το κόστος ελέγχου της ποιότητας του νερού και συντήρησης του δικτύου.
Ανάλογες περιπτώσεις παρουσιάστηκαν και στις χώρες της Λατινικής Αμερικής, Αργεντινή, Βραζιλία,  Βολιβία, Χιλή, Κολομβία, Ουραγουάη, Ονδούρα, Μεξικό κλπ.
Χώρες κατ’ εξοχή πλούσιες σε υδατικά αποθέματα ,όπου όμως 1 στους 6 κατοίκους δεν έχει άμεση πρόσβαση σε εγκαταστάσεις υγιεινής γιατί δεν μπορεί να πληρώσει ή κατοικεί σε περιοχή όπου η εγκατάσταση δικτύου, δεν παρουσιάζει οικονομικό ενδιαφέρον για την πολυεθνική..
Η Αγουας ντε Ιλιμανι, θυγατρική της Σουεζ, κέρδιζε 51 δις $ ετησίως πουλώντας νερό με σκληρό νόμισμα, το δολάριο, στους φτωχούς Βολιβιανούς, όσους μπορούσαν να πληρώσουν.
Στο Μεξικό η διαχείριση του νερού περνά στις πολυεθνικές μόνο στις πλούσιες περιοχές των τουριστικών παραλίων όπου θα υπάρχουν σίγουρα κέρδη .

Όμως συνειδητοποιώντας το πρόβλημα στην πραγματική του διάσταση, οι πολίτες αρχίζουν να οργανώνονται, να δραστηριοποιούνται, να δημιουργούν μέσα από το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ διεθνή δίκτυα αντίδρασης και πάλης ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις,  την εκμετάλλευση του νερού. Το νερό είναι κοινωνικό αγαθό. Δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν εμπόρευμα στις διεθνείς συμφωνίες και συναλλαγές. Μια τέτοια κατάσταση οδηγεί σε βιασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οικονομικών, κοινωνικών, πολιτισμικών.
Στην Ουραγουάη οι πολίτες προκαλούν δημοψήφισμα με το οποίο επιβάλλεται να συμπεριληφθεί στο σύνταγμα της χώρας η εξασφάλιση πρόσβασης στο πόσιμο νερό, ένα κοινωνικό αγαθό που θα ανήκει σε όλους και η διαχείριση θα γίνεται μόνο από δημόσιες υπηρεσίες και με τη συμμετοχή των πολιτών.
Στην γειτονική μας Ιταλία, ανάλογο εγχείρημα , προκάλεσε πρόσφατα μια από τις μεγαλύτερες κινητοποιήσεις όπου συμμετείχαν πολίτες όλων των πολιτικών παρατάξεων, ανεξάρτητα των θέσεων των κομμάτων τους.
Ας επαγρυπνούμε, δεν θα αργήσει να συμβεί και σε εμάς. Ήδη η ιδιωτική πρωτοβουλία άρχισε να διεισδύει στους Δήμους. Ας δεσμεύσουμε τους υποψήφιους Δημάρχους , Νομάρχες για τις προσεχείς εκλογές. Δεν εκχωρούμε κανένα δημόσιο αγαθό, όπως το νερό, στον ιδιωτικό τομέα και απαιτούμε σαν πολίτες αυτής της χώρας το δικαίωμα συμμετοχής μας στις αποφάσεις και τη διαχείριση του.

Σ. Βασιλειάδου
Φυσικός .DEA διαχείρισης περιβάλλοντος
Mέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ

Ετικετοσύννεφο