Διευθυντής Κοινοβουλευτικής Ομάδας ΣΥΡΙΖΑ

Posts tagged ‘Διαρκές ΣΥΝέδριο’

Κάθε πράγμα στον καιρό του…


Του Γιώργου Μελιγγώνη

Είναι η ευρωπαϊκή ενοποίηση η μόνη γνήσια αριστερή πρόταση; Αναμφίβολα. Πρέπει ένα κόμμα της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς να χαρακτηρίζεται από “αριστερό ευρωπαϊσμό”; Οπωσδήποτε. Μπορεί η αριστερά να μένει αδιάφορη για το ζήτημα της διακυβέρνησης της χώρας; Επ’ ουδενί λόγω. Πρέπει η αριστερά να έχει προτάσεις που θα δίνουν αριστερές απαντήσεις στα προβλήματα του σήμερα και δε θα μιλά μόνο για το σοσιαλισμό του μέλλοντός μας; Εννοείται. Είναι δυνατό να αναζητά η αριστερά -έστω μίνιμουμ- συγκλίσεις με τη σοσιαλδημοκρατία και να μην αποκλείει το ενδεχόμενο να επηρεάσει τα πράγματα όχι μόνο από τα έδρανα της ελάσσονος αντιπολίτευσης; Μάλλον -και υπό προϋποθέσεις- είναι δυνατόν.
Είδαμε τον ΣΥΝ το προηγούμενο διάστημα να βυθίζεται στην εσωστρέφεια, να νιώθει καθημερινά τις “μετασεισμικές δονήσεις” του ευρωεκλογικού αποτελέσματος, να έχει χάσει τη θεωρητικά αυτονόητη διάθεση συνεννόησης μεταξύ τάσεων και στελεχών, να έχει απωλέσει την -ακόμη πιο αυτονόητη- έννοια του “κομματικού σπιτιού”. Μια έννοια που δεν είναι α λα καρτ, ούτε υπονομεύεται από καλά ή κακά εκλογικά αποτελέσματα.
Πολλά λέχθηκαν και ακούστηκαν. Έγινε λόγος για “προσπάθεια αποκλεισμού”, για “λευκές απεργίες”, για “κόμματα μέσα στο κόμμα”, ακόμη και για το ενδεχόμενο διάσπασης. Όλα αυτά, στο πλαίσιο της συζήτησης για να βρεθεί “τις πταίει” για το κακό, χείριστο, αποτέλεσμα της 7ης Ιουνίου.
Ένα ζήτημα, φυσικά, (μάλλον το σοβαρότερο) είναι οι ευθύνες της ηγεσίας, οι ευθύνες της ηγετικής ομάδας, οι ευθύνες της πλειοψηφικής τάσης, οι ευθύνες των συμμάχων. Ωστόσο, ένα ακόμη ζήτημα (όχι λιγότερο σημαντικό) είναι οι ευθύνες της μειοψηφίας.
Οι ευθύνες όλων όσοι “σπατάλησαν” στη συνεργασιολογία ένα Διαρκές Συνέδριο που είχε ως θέμα ένα -σοβαρό και αναλυτικό- πρόγραμμα και την (όντως άδικη για τον ΣΥΝ) σειρά των ευρω-υποψηφίων. Οι ευθύνες όλων όσοι ψήφισαν «λευκό» για ένα πρόγραμμα, την ώρα που ζητούσαν “στέρεη προγραμματική σχέση με τους πολίτες”. Οι ευθύνες όλων όσοι μετείχαν (;) απροθύμως στην ευρωεκλογική μάχη. Οι ευθύνες όλων όσοι, όταν χανόταν ο κόσμος, έκαναν εκδηλώσεις “επίδειξης δύναμης και κοινωνικών ερεισμάτων”.
Έγραφε προ μίας εβδομάδας αρθρογράφος της “Αυγής”: “Κάποια από τα στελέχη του ΣΥΝ από εκείνα που θαμπώνονται με την προοπτική των συμμαχιών. Δεν κάνουν αρχή με απόπειρα συμμαχίας με την άλλη τάση; Έτσι για να δούμε κι εμείς πώς τα καταφέρνουν στις συνεννοήσεις”.
Η παραπάνω πρόταση δεν είναι απλώς μία επιλογή. Είναι Η επιλογή, σε μία περίοδο οιωνεί προεκλογική, σε μία συγκυρία όπου η επόμενη εκλογική αναμέτρηση θα είναι πολύ δύσκολη, όπως είναι παραδοσιακά δύσκολες όλες οι εκλογές στις οποίες το ΠΑΣΟΚ διεκδικεί με πιθανότητες και δυναμική την επάνοδό του στην εξουσία. Είναι η επιλογή της “πανστρατιάς”, του “κανείς δεν περισσεύει”, του αυτονόητου αισθήματος αυτοσυντήρησης που πρέπει να υπάρχει σε ένα κόμμα. Κι αν κάποιοι θεωρούν ότι είναι πιο εύκολη η συνεννόηση με τους “απέναντι”, παρά με την πλειοψηφική τάση και τον πρόεδρο του κόμματός τους, τότε το πρόβλημα (τους) δεν είναι απλώς πολιτικό. Είναι κυρίως υπαρξιακό.
Κι όσον αφορά στη συνεργασία, αν για κάτι φημίζεται ο ΣΥΝ, είναι για το ζωηρό -και χωρίς περιορισμούς διάλογο- που γίνεται στο εσωτερικό του. Όποτε, αν ποτέ, το θέμα τεθεί από την ίδια τη ζωή (π.χ. αν δεν προκύψει αυτοδυναμία), τότε να ανοίξει ο διάλογος και να “χυθεί αίμα”. Αλλά, σε μία τόσο δύσκολη συγκυρία, πόσο σοφό είναι να “χύνεται αίμα” εκ των προτέρων για ένα ενδεχόμενο που μπορεί να παραμείνει ενδεχόμενο;

Δημοσιεύθηκε στην «Αυγή» το Σάββατο, 18 Ιουλίου 2009

ΓΡΑΦΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΕΝΟΣ ΜΕΓΑΛΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ…


Τις προηγούμενες μέρες δόθηκε στην δημοσιότητα η συμβολή του ΣΥΝ στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή το πρόγραμμα του ΣΥΝ, που επιχειρεί να  δόσει διέξοδο στα προβλήματα της Ελληνικής κοινωνίας από τη σκοπιά της Ανανεωτικής Αριστεράς. Μεγάλο, αναλυτικό, περιεκτικό και με συγκεκριμένους στόχους. Ένα πρόγραμμα της σύγχρονης αριστεράς που κάνει μια πολύ σοβαρή προσπάθεια να απαντήσει στα μεγάλα ερωτήματα του σήμερα, να ανοίξει δρόμους και να δώσει τις πρώτες απαντήσεις για ένα νέο, ελεύθερο, δημοκρατικό και δίκαιο κόσμο. Το πρόγραμμα του ΣΥΝ δημιουργεί από μόνο του προϋποθέσεις για αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού στο χώρο όχι μόνο της αριστεράς, αλλά και  ευρύτερα στον προοδευτικό χώρο. Όλοι και όλες που από καιρό μέσα στο κόμμα, υποστηρίζαμε την ανάγκη  ενός τέτοιου προγράμματος, μπορούμε να αισθανόμαστε δικαιωμένοι.
Δεν έχει στόχο να απαντήσει στα ΜΜΕ και στις απελπισμένες ερωτήσεις κάποιων δημοσιογράφων για το τι επιτέλους λέει αυτή η αριστερά. Απαντά στον κόσμο της αριστεράς στα άγχη, τους φόβους και τη διάχυτη απογοήτευση των εργαζομένων και των νέων ανθρώπων. Το κείμενο του προγράμματος κλείνει επιτέλους και ευτυχώς την ιστορία της «μεγάλης αριστεράς» και της στρατηγικής συμμαχίας με το ΚΚΕ. Ανοίγει όμως μια κουβέντα με όλες τις δημοκρατικές, οικολογικές και προοδευτικές δυνάμεις της κοινωνίας.
Είναι το πρόγραμμα ενός νέου αριστερού ριζοσπαστικού μεταρρυθμισμού. Η γεύση που αφήνει είναι ότι ο ΣΥΝ είναι  ριζοσπαστικός και μεταρρυθμιστικός πολιτικός φορέας. Ριζοσπαστικός, γιατί  έχει   στον πυρήνα της πολιτικής του σκέψης το σπέρμα της ανατροπής και μεταρρυθμιστικός, γιατί ο μεταρρυθμισμός στην εποχή μας είναι εργαλείο ανατροπών, με την έννοια της δυνατότητας όχι μόνο της περιγραφής  της πραγματικότητας, αλλά και της αλλαγής της.
Το πρόγραμμα βάζει την ατζέντα για την όποια συζήτηση με όλες τις πολιτικές δυνάμεις της χώρας.  Δυστυχώς δεν είχε τυπωθεί στην τελική του μορφή, όταν ο Αλέκος Αλαβάνος συναντήθηκε με τον Γιώργο Παπανδρέου για να του το κάνει δώρο. Θα του δινόταν η δυνατότητα  να πειστεί για το ποσό εφικτές ή ανέφικτες είναι οι συγκλίσεις και οι κοινές δράσεις ή κατά πόσο απλώς εκφωνούνται  στα ΜΜΕ, για να διαμορφώνουν κλίμα. Και αν  το ΠΑΣΟΚ το αποδεχτεί όλο ή τμήματά του ως βάση συζήτησης ή κοινής δράσης τότε ίσως δοκιμαστούν οι ιδέες μας στην πράξη. Δεν τρέφουμε αυταπάτες, αλλά και τίποτα δεν αποκλείεται εκ των προτέρων.
Παρόλο που το πρόγραμμα είναι μεγάλο και αναλυτικό δεν είναι παρά η πρώτη σελίδα ενός μεγάλου βιβλίου. Του βιβλίου της προγραμματικής αντεπίθεσης και ανασυγκρότησης της αριστεράς συνολικά. Πρέπει να προστεθούν και άλλες πολλές σελίδες, με τη συμβολή των συνδικαλιστικών ενώσεων , των δημοτικών και νομαρχιακών κινήσεων και της νεολαίας. Οφείλουμε να ανοίξουμε μια τεράστια συζήτηση εν όψει των Ευρωεκλογών σε όλα τα επίπεδα για την πολιτική στην Ευρώπη, συνεχίζοντας την πολύ καλή παράδοση της δουλειάς του Δημήτρη Παπαδημούλη στην Ευρωβουλή τα τελευταία χρόνια.
Το πρόγραμμα δεν είναι τέλειο, είναι όμως μια πολύ καλή αρχή μια αρχή για περαιτέρω διαβούλευση και προβληματισμό. Ως τέτοιο πρέπει να το βλέπουμε και όχι ως μια κλειστή διαδικασία, ένα ντοκουμέντο ενός διαρκούς συνεδρίου που θα μπει στο ράφι. Είναι ένα πρόγραμμα του ΣΥΝ με την πιο αυθεντική του έννοια…
Το πρόγραμμα είναι το τελευταίο πεδίο στο οποίο πρέπει να επιχειρηθεί εσωκομματική όξυνση. Ας γίνει οπουδήποτε άλλου, αλλά όχι στο πρόγραμμα. Ας είναι το πρόγραμμα ένα κομματικό κεκτημένο με τις όποιες διαφωνίες, διαφοροποιήσεις και συμβολές όλων όσων είναι στο ΣΥΝ, αλλά και  γύρω από αυτόν. Το πρόγραμμα είναι αυτή τη στιγμή η ατμομηχανή για την ενδυνάμωση του χώρου μας στην κοινωνία, καθώς και για την ενίσχυση του που είναι εξαιρετικά σημαντική με όρους και ουσίας και ψυχολογίας στο δρόμο προς τις επερχόμενες Ευρωεκλογές.
Το πρόγραμμα έχει ατέλειες, έχει αμφιλεγόμενα σημεία, ιδίως στο προοίμιο. Αλλά πως αλλιώς θα μπορούσε να είναι; Είναι ένα πρόγραμμα συγκερασμού και μπολιάσματος διαφορετικών ιδεολογικών ρευμάτων που υπάρχουν στο κόμμα μας. Είναι το αποτέλεσμα της συντονισμένης δουλειάς των τμημάτων. Δεν θα ήταν εγκληματικό και πλήρης αποτυχία για το κόμμα μας να φτιαχτεί ένα πρόγραμμα κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της μιας από τις δύο ή περισσότερες απόψεις που υπάρχουν στο εσωτερικό του ΣΥΝ;
Είναι η συμβολή του ΣΥΝ και όχι το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Θα μπορούσε να είναι πιο «ευρωπαϊκό» στο προοίμιο, να βάζει περαιτέρω τα ζητήματα της θεσμικής ολοκλήρωσης της Ε.Ε και της δημοκρατικής της λειτουργίας. Θα μπορούσε να αντιμετωπίζει τις πράσινες πολιτικές ακόμα και μέσα στον καπιταλισμό ως πρόκληση και όχι ως φοβία.  Προσοχή άλλο πρόκληση και άλλο στόχος.  Πάντως αυτά σε μεγάλο βαθμό «διορθώνονται» στο δεύτερο μέρος όπου οι στόχοι γίνονται συγκεκριμένοι, άλλα και το προοίμιο στο επίπεδο του συμβολισμού έχει μεγάλη σημασία. Θεωρούμε ότι το σχέδιο προγράμματος του ΣΥΝ, που διαμόρφωσε η επιτροπή προγράμματος, μπορεί και πρέπει να εγκριθεί ως βάση για συνέχιση της  συζήτησης στο κόμμα και στην κοινωνία, καθώς και για περαιτέρω επεξεργασία.
Με αυτοπεποίθηση στις ιδέες της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς, με έναν ευρύ δημοκρατικό διάλογο στο κόμμα μας και την κοινωνία και με την σύνθεση των απόψεων μπορούμε και πρέπει να αναδείξουμε το χώρο μας σε ισχυρή προγραμματική ανατρεπτική δύναμη. Μια δύναμη  που θα φέρει καλύτερες μέρες για την ελληνική κοινωνία που αυτές τις ώρες βουλιάζει στη δίνη της οικονομικής κρίσης εξαιτίας  των πολιτικών που εφαρμόστηκαν τα τελευταία 20 και πλέον χρόνια σε εθνικό και σε παγκόσμιο επίπεδο.

Παναγιώτης Ρήγας Μέλος της Κ.Π.Ε και της Ε.Γ του ΣΥΝ
Κώστας Ζαχαριάδης Μέλος του Κ.Σ της Νεολαίας του ΣΥΝ

Ετικετοσύννεφο