Διευθυντής Κοινοβουλευτικής Ομάδας ΣΥΡΙΖΑ

Posts tagged ‘Βία’

Η στρατηγική του κοινωνικού νεκροταφείου και της μιζέριας


dsc_0182http://www.matrix24.gr

του Κώστα Ζαχαριάδη*

Δεν χρειάζεται βαθυστόχαστες αναλύσεις για να αντιληφθεί κάποιος ότι η ελληνική κοινωνία αργοπεθαίνει. Η διάχυτη φτώχεια, η συνεχώς αυξανόμενη κατάθλιψη, η διευρυνόμενη ανεργία και υποαπασχόληση, για τα επιτελεία είναι απλώς αριθμοί και στατιστικές. Αυτές όμως οι στατιστικές είναι εκατομμύρια προσωπικά και οικογενειακά δράματα, που καθημερινά προσθέτουν κομμάτια στο παζλ της παρακμής και της κατήφειας. (περισσότερα…)

Advertisements

Ο φαύλος κύκλος της βίας και ο εκφασισμός της κοινωνίας.


Κώστας Ζαχαριάδης

Η πυκνότητα των γεγονότων που βιώνουμε τα τελευταία 24ώρα είναι πρωτόγνωρη. Το κείμενο αυτό μπορεί σε λίγες ώρες να είναι εξαιρετικά «παλιό» και ανεπίκαιρο γιατί μπορεί να έχουν συμβεί γεγονότα που να έχουν ανατρέψει όχι μόνο την ειδησεογραφία άλλα και άλλες, άλλου τύπου, ισορροπίες στην πολιτική και κοινωνική ζωή όχι μόνο της πόλης αλλά και της χώρας.

Τα απανωτά κρούσματα βίας πρέπει να ηχούν ως «συναγερμός» για το πολιτικό σύστημα, τους φορείς και για την κοινωνία συνολικά σχετικά με τα δημοκρατικά της αντανακλαστικά. Τον τελευταίο χρόνο με συνέπεια και συνέχεια έχουμε συνεχή κρούσματα τυφλής βίας που πυκνώνουν και η ένταση τους δυναμώνει. Η Μarfin, η δολοφονία του 44χρόνου, ο νεκρός μετανάστης που πιθανόν είναι τα αντίποινα των ακροδεξιών συμμοριών, η δολοφονική επίθεση κατά του Στέλιου Μάινα, η απόλυτη γκετοποίηση του κέντρου της πόλης, ο διάχυτος φόβος, η αναιτιολόγητη βία  στο χώρο του ποδοσφαίρου, η απρόκλητη αστυνομική βία στη χθεσινή πορεία της 11/5 όπου ένας νέος άνθρωπος χαροπαλεύει δείχνουν ότι η κοινωνία είναι σε ντελίριο, σε παράκρουση και σε πορεία υποχώρησης κάθε κοινωνικής συνοχής και αλληλεγγύης, στα πρόθυρα του φασισμού. (περισσότερα…)

Βία ενάντια στη βία… του Καντάφι;


Των Γιάννη Μπαλάφα

Κώστα Ζαχαριάδη

πηγή: http://www.avgi.gr

 

Όταν κάτι ευχάριστο σε πλημμυρίζει, θέλεις να  μοιραστείς με τους γύρω σου, συχνά  με το γραπτό λόγο.

Δυστυχώς, στις μέρες μας, που τα ευχάριστα σπανίζουν, πνίγεσαι συχνά απ΄όσα αρνητικά σε περιβάλλουν. Για παράδειγμα, από τον Παπανδρέου, τον Πεταλωτή, τον Πάγκαλο και την κυβέρνησή τους, με τα ασύστολα ψέματα, τα ανομολόγητα σχέδια, τον πόνο που δημιουργούν με τις ενέργειές τους.

Για τον ίδιο λόγο σήμερα γράφουμε για τη Λιβύη. Για τον δικτάτορα Καντάφι και για την επέμβαση και  τους βομβαρδισμούς των δήθεν ανθρωπιστών. (περισσότερα…)

Η δική μας αντίθεση στην τρομοκρατία είναι ζήτημα αρχής, όχι ζήτημα τακτικής.


ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ της Αριστερής Μεταρρύθμισης

Η Αριστερή Μεταρρύθμιση υποστηρίζει με όλες τις δυνάμεις της την πρωτοβουλία του προεδρείου της ΠΟΣΔΕΠ, στην ανάληψη της οποίας συνέβαλε καθοριστικά, να καλέσει τους κοινωνικούς φορείς στην από κοινού διοργάνωση εκδηλώσεων εναντίον της τρομοκρατίας. (περισσότερα…)

Όχι σε «νόμο και τάξη», όχι και στους κουκουλοφόρους


Γράφει o Γιάννης Μπαλάφας, Μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΝ

Με κυρίαρχο συναίσθημα το πένθος για το αδικοχαμένο παλικαράκι, το 15χρονο Αλέξη, καταθέτω τούτη την ώρα, εν θερμώ, κάποιες σκέψεις. «Είμαστε κατηγορηματικά αντίθετοι απέναντι στη βία». Η φράση αυτή του Αλ. Αλαβάνου, διατυπωμένη με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο μέσα στο Κοινοβούλιο, ξεκαθάρισε, για άλλη μια φορά, τη θέση του Συνασπισμού απέναντι στις καταστροφές, στις κλοπές και στην τυφλή βία των κουκουλοφόρων.

Με ανάλογες δηλώσεις, ο Τσίπρας, ο Κουβέλης, ο Λαφαζάνης, ο Παπαδημουλης έδωσαν το στίγμα του Κόμματος και απάντησαν αποστομωτικά σε όσους επιχειρούν τις τραγικές τούτες ώρες να ψαρέψουν στα θολά νερά και να συκοφαντήσουν τον Συνασπισμό. Γεννάει, πραγματικά, πολλά ερωτήματα η ολομέτωπη επίθεση ενάντια στο Κόμμα της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Μπορώ να καταλάβω τον ΛΑ.Ο.Σ. και τον Καρατζαφέρη, τη δουλειά τους κάνουν οι άνθρωποι. Μπορώ να αντιληφθώ τον Καραμανλή και τον Παναγιωτόπουλο, γιατί είναι άγρια εκτεθειμένοι και ψάχνουν για «υποκινητές», στα βήματα του αξέχαστου Πολύδωρα. Αλλά το ΚΚΕ; Η ηγεσία του; Η Αλέκα Παπαρήγα; Από πού πηγάζει αυτό το μένος για τον Συνασπισμό; Η μόνη εξήγηση που μπορώ να δώσω είναι ότι αδυνατούν να συλλάβουν τα αίτια και τον χαρακτήρα της νεανικής έκρηξης. Εγκλωβισμένοι σε δογματικά ερμηνευτικά εργαλεία, ανακαλύπτουν παντού συνωμοσίες, ενώ η μικροαστική τους ηθική και νοοτροπία τους οδηγεί σε συντηρητικά συμπεράσματα και πρακτικές. Ο,τι δεν ελέγχουν, πρέπει να χτυπηθεί, να συκοφαντηθεί, να συντριβεί. Ευτυχώς δεν τα καταφέρνουν. Οφείλουμε, σήμερα και αύριο, να σκύψουμε πάνω στα γεγονότα των τελευταίων ημερών.

Αυτό απαιτεί, πρωτίστως, να τα δούμε σαν ένα κοινωνικό φαινόμενο. Να κατανοήσουμε την οργή και τον θυμό που διακατέχει, σε μαζική κλίμακα, τα νέα παιδιά, τους μαθητές, τους φοιτητές, τους νέους άνεργους και εργαζόμενους, που διαμαρτύρονται, που διαδηλώνουν, που αντιστέκονται, με τους δικούς τους τρόπους, στον αυταρχισμό και τη βία.

Η δολοφονία του Αλέξη λειτούργησε σαν την σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι και απελευθέρωσε την αγανάκτηση που έβραζε υπόκωφα καιρό τώρα. Στη μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας, στους νέους ανθρώπους ιδιαίτερα.

Πολλοί διερωτώνται ακόμα. Τι έφταιξε; Γιατί όλα αυτά; Ανάμεσα στις πολλές απαντήσεις, ας αναδείξουμε κάποια «διότι»: – Διότι τα νέα παιδιά βιώνουν μια τεράστια αβεβαιότητα για το μέλλον τους, για την εργασιακή τους προοπτική, για την αυριανή θέση τους στην κοινωνία. – Διότι η προτροπή που τους απευθύνεται για να πετύχουν στη ζωή είναι να γίνουν ανταγωνιστικοί, σκληροί, να πατήσουν επί πτωμάτων. – Διότι καλούνται να ζήσουν σε μια κοινωνία που βρίσκεται σε παρακμή. Χωρίς αξίες, που μπορούν να εμπνεύσουν και να κινητοποιήσουν. ΄Οπου αντί για αξιοκρατία και κανόνες, κυριαρχεί η ζούγκλα του ατομισμού, της αυθαιρεσίας και της αρπαχτής.

Και όλα αυτά και άλλα πολλά, ευτυχώς, δεν τους εκφράζουν, δεν τους γεμίζουν. Το τέλος των ψευδαισθήσεων είναι πολύ οδυνηρό. Και η αγανάκτηση, σε πρώτη φάση, είναι μια ελπιδοφόρα αντίδραση. Για να υπάρξει κάποια δικαίωση της ευαισθητοποίησης των νέων παιδιών, για να αποτελέσουν οι σημερινές κινητοποιήσεις το εφαλτήριο για παραπέρα συνειδητοποίηση, ανάδειξη συλλογικών διεργασιών, ακόμα και λύσεων, τολμώ να πω ότι είναι εντελώς αναγκαία:

Να αποδοθεί δικαιοσύνη, να μην ξαναζήσουμε την ατιμωρησία άλλων περιπτώσεων. Να αναληφθούν πολιτικές ευθύνες. Να μελετηθούν και προταθούν μέτρα που θα εκφράζουν εμπιστοσύνη στους νέους, αλλά και έμπρακτη αναγνώριση των συσσωρευμένων προβλημάτων της νέας γενιάς. Να προωθηθεί μια τομή και μια αναδιοργάνωση της αστυνομίας. Από την εκπαίδευση και τη νοοτροπία που καλλιεργείται, μέχρι την άκριτη χρήση του οπλισμού. Τέλος, ας σκεφτούμε ότι αυτή η κυβέρνηση είναι και ανίκανη και επικίνδυνη. Και ας αγωνιστούμε για να εκφραστεί η θέληση της κοινωνίας, να σταματήσει ο κατήφορος, να γεννηθεί μια νέα ελπίδα.

Ημερησία 13-14/12/08

Όχι σε "νόμο και τάξη", όχι και στους κουκουλοφόρους


Γράφει o Γιάννης Μπαλάφας, Μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΝ

Με κυρίαρχο συναίσθημα το πένθος για το αδικοχαμένο παλικαράκι, το 15χρονο Αλέξη, καταθέτω τούτη την ώρα, εν θερμώ, κάποιες σκέψεις. «Είμαστε κατηγορηματικά αντίθετοι απέναντι στη βία». Η φράση αυτή του Αλ. Αλαβάνου, διατυπωμένη με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο μέσα στο Κοινοβούλιο, ξεκαθάρισε, για άλλη μια φορά, τη θέση του Συνασπισμού απέναντι στις καταστροφές, στις κλοπές και στην τυφλή βία των κουκουλοφόρων.

Με ανάλογες δηλώσεις, ο Τσίπρας, ο Κουβέλης, ο Λαφαζάνης, ο Παπαδημουλης έδωσαν το στίγμα του Κόμματος και απάντησαν αποστομωτικά σε όσους επιχειρούν τις τραγικές τούτες ώρες να ψαρέψουν στα θολά νερά και να συκοφαντήσουν τον Συνασπισμό. Γεννάει, πραγματικά, πολλά ερωτήματα η ολομέτωπη επίθεση ενάντια στο Κόμμα της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Μπορώ να καταλάβω τον ΛΑ.Ο.Σ. και τον Καρατζαφέρη, τη δουλειά τους κάνουν οι άνθρωποι. Μπορώ να αντιληφθώ τον Καραμανλή και τον Παναγιωτόπουλο, γιατί είναι άγρια εκτεθειμένοι και ψάχνουν για «υποκινητές», στα βήματα του αξέχαστου Πολύδωρα. Αλλά το ΚΚΕ; Η ηγεσία του; Η Αλέκα Παπαρήγα; Από πού πηγάζει αυτό το μένος για τον Συνασπισμό; Η μόνη εξήγηση που μπορώ να δώσω είναι ότι αδυνατούν να συλλάβουν τα αίτια και τον χαρακτήρα της νεανικής έκρηξης. Εγκλωβισμένοι σε δογματικά ερμηνευτικά εργαλεία, ανακαλύπτουν παντού συνωμοσίες, ενώ η μικροαστική τους ηθική και νοοτροπία τους οδηγεί σε συντηρητικά συμπεράσματα και πρακτικές. Ο,τι δεν ελέγχουν, πρέπει να χτυπηθεί, να συκοφαντηθεί, να συντριβεί. Ευτυχώς δεν τα καταφέρνουν. Οφείλουμε, σήμερα και αύριο, να σκύψουμε πάνω στα γεγονότα των τελευταίων ημερών.

Αυτό απαιτεί, πρωτίστως, να τα δούμε σαν ένα κοινωνικό φαινόμενο. Να κατανοήσουμε την οργή και τον θυμό που διακατέχει, σε μαζική κλίμακα, τα νέα παιδιά, τους μαθητές, τους φοιτητές, τους νέους άνεργους και εργαζόμενους, που διαμαρτύρονται, που διαδηλώνουν, που αντιστέκονται, με τους δικούς τους τρόπους, στον αυταρχισμό και τη βία.

Η δολοφονία του Αλέξη λειτούργησε σαν την σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι και απελευθέρωσε την αγανάκτηση που έβραζε υπόκωφα καιρό τώρα. Στη μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας, στους νέους ανθρώπους ιδιαίτερα.

Πολλοί διερωτώνται ακόμα. Τι έφταιξε; Γιατί όλα αυτά; Ανάμεσα στις πολλές απαντήσεις, ας αναδείξουμε κάποια «διότι»: – Διότι τα νέα παιδιά βιώνουν μια τεράστια αβεβαιότητα για το μέλλον τους, για την εργασιακή τους προοπτική, για την αυριανή θέση τους στην κοινωνία. – Διότι η προτροπή που τους απευθύνεται για να πετύχουν στη ζωή είναι να γίνουν ανταγωνιστικοί, σκληροί, να πατήσουν επί πτωμάτων. – Διότι καλούνται να ζήσουν σε μια κοινωνία που βρίσκεται σε παρακμή. Χωρίς αξίες, που μπορούν να εμπνεύσουν και να κινητοποιήσουν. ΄Οπου αντί για αξιοκρατία και κανόνες, κυριαρχεί η ζούγκλα του ατομισμού, της αυθαιρεσίας και της αρπαχτής.

Και όλα αυτά και άλλα πολλά, ευτυχώς, δεν τους εκφράζουν, δεν τους γεμίζουν. Το τέλος των ψευδαισθήσεων είναι πολύ οδυνηρό. Και η αγανάκτηση, σε πρώτη φάση, είναι μια ελπιδοφόρα αντίδραση. Για να υπάρξει κάποια δικαίωση της ευαισθητοποίησης των νέων παιδιών, για να αποτελέσουν οι σημερινές κινητοποιήσεις το εφαλτήριο για παραπέρα συνειδητοποίηση, ανάδειξη συλλογικών διεργασιών, ακόμα και λύσεων, τολμώ να πω ότι είναι εντελώς αναγκαία:

Να αποδοθεί δικαιοσύνη, να μην ξαναζήσουμε την ατιμωρησία άλλων περιπτώσεων. Να αναληφθούν πολιτικές ευθύνες. Να μελετηθούν και προταθούν μέτρα που θα εκφράζουν εμπιστοσύνη στους νέους, αλλά και έμπρακτη αναγνώριση των συσσωρευμένων προβλημάτων της νέας γενιάς. Να προωθηθεί μια τομή και μια αναδιοργάνωση της αστυνομίας. Από την εκπαίδευση και τη νοοτροπία που καλλιεργείται, μέχρι την άκριτη χρήση του οπλισμού. Τέλος, ας σκεφτούμε ότι αυτή η κυβέρνηση είναι και ανίκανη και επικίνδυνη. Και ας αγωνιστούμε για να εκφραστεί η θέληση της κοινωνίας, να σταματήσει ο κατήφορος, να γεννηθεί μια νέα ελπίδα.

Ημερησία 13-14/12/08

Εκδήλωση – Συζήτηση:Βία Τρομοκρατία και Αριστερά


Ο Όμιλος Προβληματισμού και Παρέμβασης ΑΡιστερά ΣΗμερα (ΑΡΣΗ)
σας προσκαλεί τη Δευτέρα 18 Μαΐου 2009, στις 19:30
στο ξενοδοχείο «Εσπέρια» (Σταδίου 22)
στην Εκδήλωση – Συζήτηση
με θέμα:

Βία Τρομοκρατία και Αριστερά

Ομιλητές:
Andre Brie, Ευρωβουλευτής του Γερμανικού Κόμματος του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού (Die Linke-PDS)
Tάκης Καμπύλης, Δημοσιογράφος
Γιάννης Παπαθεοδώρου, Πανεπιστημιακός

Θα ακολουθήσει συζήτηση

Ετικετοσύννεφο