Διευθυντής Κοινοβουλευτικής Ομάδας ΣΥΡΙΖΑ

Posts tagged ‘Συνασπισμός’

Με το πρόγραμμα ανιχνεύουμε νέους δρόμους – ομιλία του Γιάννη Δραγασάκη στο διαρκές ΣΥΝέδριο


dragasakis_lowΜε το πρόγραμμα κάναμε κάτι το οποίο είναι τολμηρό. Ανοίξαμε καινούργια θέματα. Ανιχνεύουμε καινούργιους δρόμους και στο προγραμματικό και στο πολιτικό, ακόμη και στο εννοιολογικό επίπεδο κι αυτό έχει ρίσκο. Θα πετύχουμε; Στο χέρι μας είναι. Όταν π.χ. πας να εκφράσεις κάτι και λες, για να το πετύχω θα χρησιμοποιήσω τον όρο «οικονομία των αναγκών», αυτό μπορεί να αποδειχτεί ότι δημιουργεί συγχύσεις, ότι δεν πετυχαίνεις το στόχο σου, μπορεί και να το ανακαλέσεις και να πεις κάτι άλλο. Υπάρχουν λοιπόν θέματα που όντως είναι θέματα για περαιτέρω συζήτηση. Δεν το λέμε περαιτέρω συζήτηση έτσι για να ξεφύγουμε. Επίσης υπάρχουν θέματα γνώσης, υπάρχουν απορίες και σε μας τους συγγραφείς και στους αναγνώστες. Άκουσα ένα ερώτημα: Μα δεν είναι παραδοξολογία να μιλάμε για «ρυθμιζόμενο νεοφιλελευθερισμό»; Δεν είναι. Υπάρχει ένα στερεότυπο που λέει: καπιταλισμός ίσον αγορά, σοσιαλισμός ίσον κράτος. Με βάση αυτό το στερεότυπο είναι παραδοξολογία, αλλά αυτό το στερεότυπο είναι λάθος. Το σωστό είναι ότι καπιταλισμός ίσον και κράτος και αγορά υπέρ του κεφαλαίου και σοσιαλισμός ίσον κοινωνία, η οποία χρησιμοποιεί και το κράτος και την αγορά -στον βαθμό και το μέτρο που τα χρειάζεται- για να υπηρετήσει τους δικούς της σκοπούς. Άρα πρέπει να ανατρέψουμε και κάποια στερεότυπα και όχι να πέφτουμε θύματά τους. Σε ό,τι αφορά δε το συγκεκριμένο, ναι, μπορεί να έχουμε αυτό το φαινόμενο του «ρυθμιζόμενου νεοφιλελευθερισμού», μπορεί να έχουμε αυταρχικό κράτος με ασύδοτες αγορές, το ανέλυσε πρόσφατα ο Λίο Πάνιτς, ένας Καναδός μαρξιστής που ήρθε εδώ με πρόσκληση του «Πουλαντζά» και μπορεί κανείς να ανατρέξει στη διάλεξή του, το αναλύει ο Ντέιβιντ Χάρβεϊ στα βιβλία του περί νεοφιλελευθερισμού και νεο-ιμπεριαλισμού και οι πιο απαιτητικοί μπορούν να ψάξουν τους «Financial Times». Δηλαδή δεν βάλαμε κάτι για να σνομπάρουμε, δεν βάλαμε κάτι εκ του προχείρου. Αναζητήσαμε τρόπους και όρους για να προσεγγίσουμε νέα φαινόμενα, να αποτυπώσουμε νέες καταστάσεις. Επί τη ευκαιρία, ας συμφωνήσουμε και στο εξής: Ακόμη κι εκεί που έχουμε διαφωνίες, να ξεχωρίσουμε το εξής: Συμφωνούμε ότι υπάρχει πρόβλημα; Συμφωνούμε ότι ως αριστερά έχουμε τεράστια ελλείμματα ιστορικά κληρονομημένα αλλά και καινούργια, τα οποία πρέπει να ερευνήσουμε, να συζητήσουμε, να ανοίξουμε ένα διάλογο; Συμφωνούμε ότι πρέπει να ορίσουμε ξανά το περιεχόμενο του σοσιαλισμού; Συμφωνούμε ότι πρέπει να συζητήσουμε εξαρχής το θέμα υπέρβασης του καπιταλισμού – προσέγγισης του σοσιαλισμού; Να συμφωνήσουμε ότι υπάρχουν τα θέματα ανοιχτά, ας συμφωνήσουμε μια διαδικασία και από εκεί και πέρα με συγκεκριμένα βήματα σαν αυτό που κάνουμε εδώ, στο Συνέδριό μας, με προσοχή, αλλά με τόλμη και με αποφασιστικότητα, να ανοίξουμε αυτό τον δρόμο για να γράψουμε -όπως πολύ σωστά είπε ένας σύντροφος- μια σελίδα έστω σ’ αυτό το νέο βιβλίο της αριστεράς που πρέπει να γραφτεί. Ας δούμε γενικότερα αυτή την προγραμματική προσπάθεια ως μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου με στόχο την ανάταση της αριστεράς σ’ ένα επίπεδο από το οποίο να μπορεί να διεκδικήσει την ηγεμονική παρουσία της, όπως τόνισα και στην εισήγησή μου προχθές. Τώρα, πιο συγκεκριμένα θέματα τα οποία αναδείχτηκαν και νομίζω, ότι πρέπει να τα διευκρινίσουμε.

Πρώτο θέμα.

Αληθεύει ότι το κείμενο υποστηρίζει την άποψη ότι ο καπιταλισμός δεν μεταρρυθμίζεται; Δεν αληθεύει, σύντροφοι. Πρόγραμμα ώριμων αλλαγών και μεταρρυθμίσεων προτείνουμε. Θα το προτείναμε αν πιστεύαμε ότι ο καπιταλισμός δεν μεταρρυθμίζεται; Πρώτον, ο καπιταλισμός εξελίσσεται με βάση και τις δικές του δυναμικές. Δεύτερον, μεταρρυθμίζεται ως αποτέλεσμα των κοινωνικών και των πολιτικών αγώνων. Και στο πλαίσιο ακριβώς αυτό εμείς αναπτύσσουμε μια ολόκληρη προσπάθεια παρέμβασης στις εξελίξεις. Ποιο θέμα αφήνει συνειδητά ανοικτό το κείμενο; Και αν εκεί δεν υπάρχει συμφωνία, να το δούμε. Το κείμενο αφήνει ανοικτό το εξής ερώτημα: Μπορεί να υπάρξει και η κατάργηση του καπιταλισμού μόνο με μεταρρυθμίσεις; Υπό ποιους όρους; Υπό ποιες προϋποθέσεις; Το κείμενο, αυτό το θεωρεί ανοικτό θέμα. Το ορίζουμε ως περιοχή περαιτέρω διαλόγου, έρευνας και αναζήτησης και μάλιστα δηλώνεται ρητά μέσα στο κείμενο. Αν θέλουμε λοιπόν να είμαστε συγκεκριμένοι, η διαφορά δεν βρίσκεται στο αν είμαστε υπέρ ή κατά των μεταρρυθμίσεων αλλά στο πώς ακριβώς τίθεται σήμερα το θέμα που παλιά λέγαμε κοινωνική επανάσταση. Και όταν κάνουμε το τακτικό Συνέδριο, εγώ θα εισηγηθώ να μην αρνηθούμε την ανάγκη της, αλλά να εξετάσουμε με ποιες πιθανές μορφές το θέμα αυτό τίθεται σήμερα. Αυτό όμως θα το συζητήσουμε στο τακτικό Συνέδριο, δεν είναι θέση του κειμένου αυτό που σας λέω τώρα εδώ. Προσωπικά θεωρώ πως όσα στο κείμενο εκτίθενται επί του παρόντος είναι επαρκή για να προχωρήσουμε.

Δεύτερο θέμα.

Είναι σωστό ότι ο σοσιαλισμός κατανοείται μόνο ως τελικός σκοπός και όχι ως διαρκές κίνημα; Δεν είναι σωστό. Διότι αν θεωρούσαμε ότι ο σοσιαλισμός είναι μόνο τελικός σκοπός, θα γράφαμε ότι είναι τελικός σκοπός. Δεν γράφουμε αυτό το πράγμα, σύντροφοι. Στο κείμενο εκτίθεται ο σοσιαλισμός ως ένα κίνημα που μάλιστα θέλουμε να αρχίζει από τώρα. Γιατί αυτή η παρανόηση; Ορίζεται ως ένα κίνημα το οποίο θέλουμε να γίνει λαϊκό κίνημα. Και θέλουμε να διαμορφωθεί κοινή συνείδηση, ότι αυτός που αγωνίζεται στον Βοτανικό ενάντια στο «Mall», αυτός που αγωνίζεται στο εργοστάσιο ενάντια στις απολύσεις, αυτός που αγωνίζεται στις παραλίες για να πέσουν τα κάγκελα, αυτός που αγωνίζεται για την προστασία του περιβάλλοντος, όλοι αυτοί οι πολίτες και οι αντίστοιχοι αγώνες τους έχουν κοινά στοιχεία που εμείς ακριβώς αυτά θέλουμε να αναδείξουμε. Πού, ενδεχομένως, υπάρχει μια διαφωνία; Και γι’ αυτό έκανα και στην εισήγησή μου μια σχετική παρατήρηση. Η διαφωνία, ενδεχομένως, υπάρχει στο ότι για μας, για τους συντάκτες του κειμένου και τους εισηγητές, περιεχόμενο του σοσιαλισμού ως κινήματος είναι ο αντικαπιταλισμός. Δεν μπορούμε δηλαδή να μιλάμε για μετάβαση στο σοσιαλισμό ως να μην υπάρχει αντίπαλος, για ένα κίνημα χωρίς σαφές κοινωνικό περιεχόμενο, ως μια εξελικτική χωρίς συγκρούσεις διαδικασία. Αυτή είναι μια άποψη. Αν υπάρχει άλλη, να τη συζητήσουμε, αλλά όχι ότι το κείμενο δεν ορίζει τον σοσιαλισμό και ως κίνημα. Και με αυτή την έννοια διατύπωσα στην εισήγησή μου και την κρίση για τον «ρυθμιζόμενο καπιταλισμό». Διότι εδώ υπάρχει κίνδυνος και άλλων παρεξηγήσεων. Εγώ είπα, και μπορεί κανείς να δει τη διατύπωση στο κείμενο της εισήγησής μου, ότι στοιχεία «ρυθμιζόμενου καπιταλισμού» μπορεί κι εμείς να υιοθετήσουμε. Σήμερα π.χ. ο Κρούγκμαν στην «Ελευθεροτυπία», ένας νεο-κεϋνσιανός οικονομολόγος, μιλάει για εθνικοποίηση των τραπεζών. Εμείς θα πούμε όχι; Μα αυτή η εθνικοποίηση, όπως την προτείνει ο Κρούγκμαν, είναι στοιχείο ενός ρυθμιζόμενου καπιταλισμού. Εγώ λέω ότι θα πούμε ναι στην εθνικοποίηση των τραπεζών. Αλλά αυτή είναι η στρατηγική μας; Όχι, η στρατηγική μας αξιοποιεί αυτό το στοιχείο, αλλά δεν μένει μόνο σ’ αυτό. Θέλουμε εθνικοποίηση, αλλά θέλουμε και αλλαγή των σκοπών και των κριτηρίων λειτουργίας των τραπεζών. Και μ’ αυτή την έννοια θεώρησα σκόπιμη την επισήμανση ότι η δική μας στρατηγική δεν περιορίζεται σ’ ένα πλαίσιο «ρυθμιζόμενου καπιταλισμού». Αν οι σύντροφοι στους οποίους απέδωσα αυτή την άποψη θεωρούν ότι δεν είναι οπαδοί της συγκεκριμένης άποψης, συμφωνούν δηλαδή ότι πρέπει να βρούμε τρόπο να εκφραστεί και να αναπτυχθεί η αντικαπιταλιστική διάσταση του κινήματος για τον σοσιαλισμό, τότε, γι’ αυτό κάνουμε το Συνέδριο, γι’ αυτό είμαστε εδώ, για να διευκρινίζουμε και να αναπτύσσουμε τις σκέψεις μας, γι’ αυτό θα συνεχίσουμε την επεξεργασία των θέσεών μας.

Τρίτο θέμα.

Αληθεύει ότι το κείμενο αποκλείει τις πολιτικές συμμαχίες και ότι ως μόνη συμμαχία θεωρεί τη συμμαχία στο πλαίσιο του ΣΥΡΙΖΑ; Το απάντησα το θέμα αυτό, πιστεύω επαρκώς, στην εισήγησή μου. Το λέω και τώρα, ότι είναι λάθος. Η άποψη αυτή δεν έχει βάση. Η διαφορά δεν είναι ναι ή όχι στις συμμαχίες. Η διαφορά είναι συμμαχίες στη βάση του αυτοπροσδιορισμού μας, συμμαχίες στη βάση της ιδεολογικής μας αυτοτέλειας και της στρατηγικής μας αυτονομίας ή συμμαχίες με μια αυτολογοκρισία των δικών μας θέσεων, μια ελαχιστοποίηση ή και εγκατάλειψη των δικών μας θέσεων μόνο και μόνο για να πετύχουμε τις συμμαχίες. Νομίζω ότι και αυτό το θέμα με επάρκεια αναλύεται στα κείμενα.

Τέταρτο θέμα.

Ταυτίζουν τα κείμενά μας τη σοσιαλδημοκρατία με τη δεξιά; Άκουσα και κάποιες ομιλίες που είπαν «ναι, την ταυτίζουν και καλά κάνουν». Όχι, τα κείμενα δεν κάνουν ακριβώς αυτό το πράγμα. Είναι άλλο ο χαρακτήρας και η γενικότερη ιστορική διαδρομή της σοσιαλδημοκρατίας και άλλο οι κατά περίπτωση συγκεκριμένες κυβερνήσεις και οι πολιτικές τους. Τα κείμενα ασκούν κριτική στις κυβερνήσεις της κεντροαριστεράς και σε κυβερνητικές επιλογές που ασκήθηκαν, που τις ζήσαμε τα τελευταία χρόνια. Εμείς επίσης δεν θεωρούμε ενιαία τη σοσιαλδημοκρατία. Εμείς διεκδικούμε να πείσουμε, με το σχέδιό μας, δυνάμεις που σήμερα δηλώνουν ότι ανήκουν στον χώρο της σοσιαλδημοκρατίας. Εμείς διεκδικούμε μια νέα κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία με πυρήνα την αριστερά.

Πέμπτο θέμα.

Αληθεύει ότι τα κείμενά μας θέτουν σε αμφισβήτηση την ευρωπαϊκή μας ταυτότητα και τον ευρωπαϊκό μας προσανατολισμό; Ούτε αυτό είναι σωστό. Είναι γεγονός, και το αναγνωρίζουμε, ότι επειδή έχουμε ευρωεκλογές και επειδή θα υπάρξει ειδική διακήρυξη, το κείμενο που έχετε δεν ήταν τόσο εξαντλητικό όσο θα ήταν υπό άλλες συνθήκες στα θέματα Ευρώπης αλλά και γενικά τα διεθνή. Όμως ας δούμε την ουσία. Πώς τίθεται σήμερα το θέμα της Ε.Ε.; Ευρωπαϊκή ταυτότητα σήμερα σημαίνει αναγνώριση της κρίσης που έχει η Ευρωπαϊκή Ένωση και διατύπωση μιας αριστερής απάντησης στην κρίση αυτή. Αυτή είναι η θέση μας. Δηλαδή η Ε.Ε. ζει σήμερα μια κρίση που ενδεχομένως και να οξυνθεί, που ενδεχομένως και να πάρει τη μορφή του διλήμματος, ή αποσύνθεση του ευρώ ή βαθύτερη και δικαιότερη ολοκλήρωσή της. Επομένως, για μας, αριστερή πολιτική σημαίνει αναγνώριση της κρίσης της Ε.Ε. και προβολή ενός αριστερού σχεδίου για την υπέρβαση αυτής της κρίσης. Μια τελευταία διευκρίνηση-παρατήρηση, επειδή μου είπαν ότι το έδειξαν τα κανάλια. Έδειξαν, μου είπαν, ένα απόσπασμα από μια ομιλία να λέει ότι το πρόγραμμά μας, αν το κοστολογήσουμε, θα χρειαστούν 4-5 κρατικοί προϋπολογισμοί. Επειδή λοιπόν μπορεί να ερωτηθούμε, να πούμε δυο κουβέντες σ’ αυτό. Μας ενδιαφέρει το θέμα της κοστολόγησης των προτάσεών μας. Δεν μας αφήνει αδιάφορους. Όμως πριν απ’ αυτό να έχουμε υπόψη ότι υπάρχει μια συζήτηση για το ποιος φταίει για την υπερχρέωση της χώρας μας, ένα πρόβλημα που ενδεχομένως να οδηγήσει και σε δραματικές εξελίξεις. Πρέπει λοιπόν να είμαστε σαφείς ότι δεν φταίνε ούτε η αριστερά ούτε οι εργαζόμενες τάξεις για την υπερχρέωση της Ελλάδας. Υπεύθυνοι για την υπερχρέωση της Ελλάδας είναι οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και οι κυβερνήσεις της Ν.Δ. Το 1980 το δημόσιο χρέος ήταν 24% του εθνικού εισοδήματος. Το 1990 ήταν 90%. Το 2004 ήταν 98% και τώρα είναι πάνω από 100% του εθνικού εισοδήματος αν υπολογίσουμε κι αυτό που δεν γράφεται, όπως χρέη νοσοκομείων, ΕΛΓΑ κ.λπ. Πρέπει λοιπόν να είναι σαφές στον ελληνικό λαό ότι οι κυβερνήσεις του δικομματισμού έχουν οδηγήσει την Ελλάδα στην υπερχρέωση και στα πρόθυρα της χρεοκοπίας και η αριστερά, με το πρόγραμμά της, καλείται να σώσει την κοινωνία απ’ αυτόν τον κίνδυνο. Το δεύτερο, είναι ότι εδώ μέσα δεν συζητήσαμε ένα πρόγραμμα «παροχών». Εδώ συζητήσαμε για ένα νέο τρόπο παραγωγής και κατανομής του πλούτου με όρους αειφορίας και κοινωνικής δικαιοσύνης, ότι εδώ μέσα συζητήσαμε επομένως για το πώς θα αναπτύξουμε την οικονομία, πώς θα κάνουμε δίκαιη την κοινωνία και όχι απλώς πώς θα υποσχεθούμε παροχές χωρίς αντίκρισμα. Και πρέπει αυτό να το μάθει ο κόσμος.

Τέλος, θέμα «κοστολόγησης» πράγματι υπάρχει, ιδίως όταν μιλάμε για τα άμεσα μέτρα. Δηλαδή όταν λέμε αύριο το πρωί προτείνουμε «αυτό», πρέπει να έχουμε επίγνωση αυτό που προτείνουμε τι σημαίνει και από δημοσιονομικής άποψης. Πρέπει λοιπόν να σας πω ότι αυτό το κάνουμε. Όταν καταθέσαμε την πρόταση νόμου για το «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα», κάναμε κοστολόγηση και είπαμε ότι μέγιστο ύψος δαπανών για την υλοποίηση της πρότασής μας είναι το 0,5% του εθνικού εισοδήματος. Όταν προτείναμε την εθνικοποίηση της Εθνικής Τράπεζας -που την προτείνουμε και τώρα- έχουμε δει ότι με 3 δισ. ή και λιγότερα μπορεί να εξασφαλισθεί ο δημόσιος έλεγχός της. Και οι προτάσεις που κάναμε για νέα τράπεζα για τη στέγη, για τις μικρές επιχειρήσεις κ.λπ. τα έχουμε κοστολογήσει όλα. Σας ενημερώνω λοιπόν ότι το κόστος αυτών των προτάσεων είναι ένα μικρό μέρος των 28 δισ. ευρώ που η κυβέρνηση έχει διαθέσει υπέρ των τραπεζών χωρίς όρια, χωρίς έλεγχο. Και για την πρότασή μας για τις 100.000 θέσεις εργασίας έχουμε κάνει σχετική κοστολόγηση. Θέλουμε να είμαστε ακόμη πιο λεπτομερείς και συγκεκριμένοι; Πολύ ωραία. Γι’ αυτό πρέπει να καθίσουμε, να κάνουμε ομάδες, να κάνουμε επιτελεία, να βοηθήσουν όλοι και να οργανώσουμε έτσι τη δουλειά μας ώστε να κάνουμε πιο ισχυρή την πολιτική μας και όχι να καλλιεργούμε αντιπαραθέσεις εκεί που δεν υπάρχει λόγος.

Τσίπρας: «Δεν κάνουμε βήμα πίσω»


Ομιλία Α. Τσίπρα στο συνέδριο του κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς

Με τη διαβεβαίωση ότι «δεν θα κάνουμε ούτε βήμα πίσω» ο πρόεδρος του ΣΥΝ Α. Τσίπρας ανέπτυξε σήμερα την στρατηγική του κόμματός του για τα προβλήματα της νεολαίας με φόντο τις κινητοποιήσεις των μαθητών και των φοιτητών του περασμένου Δεκεμβρίου.

Μιλώντας στο έκτατο συνέδριο του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς στην Αθήνα, ο κ. Τσίπρας τόνισε ότι «ήμασταν η μόνη πολιτική δύναμη που μίλησε από την πρώτη στιγμή για εξέγερση. Γίναμε στόχος όλου του πολιτικού συστήματος. Εδώ στην Ελλάδα ακούσαμε πολλές ερμηνείες για την εξέγερση της νεολαίας και διαβεβαίωσε ότι το κόμμα δεν θα κάνει ούτε βήμα πίσω από το δικαίωμα της νεολαίας στην μαζική μαχητική ειρηνική διαμαρτυρία, ούτε βήμα πίσω από το δικαίωμα της νεολαίας να διεκδικεί ένα μέλλον, που δεν θα είναι η ανασφάλιστη και η επισφαλής εργασία ούτε βήμα πίσω από το δικαίωμα της νεολαίας σε δωρεάν δημόσια αξιοπρεπή παιδεία, ούτε βήμα πίσω από την υπεράσπιση της δημοκρατίας και των κοινωνικών δικαιωμάτων, απέναντι στην αυθαιρεσία και την καταστολή.

Ο πρόεδρος του ΣΥΝ αναφερόμενος στην οικονομική κρίση υποστήριξε τη θέση ότι η κρίση είναι συστημική, διότι γεννήθηκε από τα στοιχεία που αποτελούν τον πυρήνα του νεοφιλελεύθερου υποδείγματος, ενώ σημείωσε την αναμενόμενη ανακοίνωση του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ τον επόμενο μήνα, το οποίο, όπως είπε έχει αναφορά σε τρία επίπεδα.

Στο ξεπέρασμα της κρίσης χωρίς να την πληρώσουν αυτοί που συνήθως πληρώνουν. Στη συγκρότηση ενός συνόλου αλλαγών που θα διευρύνει το δημόσιο χώρο και θα επαναφέρει βασικές δομές της οικονομίας υπό δημόσιο έλεγχο. Στη ανίχνευση ενός νέου σοσιαλισμού με δημοκρατία και ελευθερία.

Ομιλία Λόταρ Μπίσκυ

Την αλληλεγγύη του στους πολίτες που διαδήλωσαν μετά τον θάνατο του μαθητή Αλέξανδρου Γρηγοροπουλου εξέφρασε ο πρόεδρος του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς Λόταρ Μπισκυ μιλώντας στο έκτακτο συνέδριο του κόμματος στην Αθήνα που οργανώσει ο ΣΥΝ αλλά ταυτόχρονα καταδίκασε την δράση των κουκουλοφόρων .

Ο κ. Μπίσκυ είπε ότι η εξέγερση των νέων στην Ελλάδα τον περασμένο Δεκέμβρη κατέδειξε σαφώς τις κοινωνικές επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης της νεοφιλελεύθερης πολιτικής και πρόσθεσε ότι τα νεοφιλελεύθερα κόμματα δεν έχουν να αντιπαραθέσουν κανένα αποτελεσματικό μοντέλο. Το μόνο μοντέλο στο οποίο επενδύει η νεοφιλελεύθερη κρατική εξουσία απέναντι στις εξεγέρσεις, είναι η καταστολή είπε ο κ. Μπίσκυ.

Αναφερόμενος στα επεισόδια του Δεκεμβρίου ο κ. Μπίσκυ τόνισε ότι παρά την κατανόηση προς την δικαιολογημένη οργή που δημιούργησε ο θάνατος του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, «θέλω να πω ότι η βία κατά των ξένων περιουσιακών στοιχείων και κατά προσώπων ενδεχομένως να είναι μια έκφραση αυτής της οργής αλλά δεν είναι μέσο του αγώνα για έναν καλύτερο κόσμο. Επιπλέον, την θεωρούμε αντιπαραγωγική. Αντιπαραθέτοντας στην λογική της καταστολής την λογική της επιθετικότητας, δημιουργούν τρόπους πολιτικής συμπεριφοράς που υπονομεύουν θεμιτούς λαϊκούς στόχους, στα μάτια πολλών ανθρώπων».

http://www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ – ΜΠΕ

5ο Συνέδριο του ΣΥΝ


Ιστορική πρόκληση, ιστορική ευκαιρία


Το τελευταίο ένα χρόνο το πολιτικό σκηνικό βρίσκεται σε κατάσταση παρατεταμένης ρευστότητας. Ο Συν μέσα στο ζοφερό αυτό σκηνικό μπορει να αναδειχτεί σε μια συνεπή πολιτική δύναμη η οποία θα αποτελεί μέρος της λύσης του προβλήματος και όχι μέρος του προβλήματος. Για να γίνει αυτό χρειάζεται αριστερό προγραμματικό λόγο , ρήξη με το δικομματικό καταστημένο και τις πρακτικές που αυτό αναπαράγει. Η νέα κατάσταση απαιτεί ρηξικέλευθες συγκεκριμένες προτάσεις με στόχο να εκφραστούν πολιτικά τα πιο βάναυσα καταπιεσμένα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας, τη συντριπτική πλειοψηφία της νεολαίας που βλέπει τα όνειρα της να κονιορτοποιούνται απο τον νεοφιλελεύθερο οδοστρωτήρα. Ο σαφής προγραμματικός λόγος θα ξεκαθαρίσει το ζήτημα των συνεργασιών με άλλους πολιτικούς χώρους αλλά και τα όρια και τις προοπτικές του εγχειρήματος του ΣΥΡΙΖΑ και της ανασύνθεσης της αριστεράς. Ο Συν μπορει και πρέπει να εκφράζει και κόσμο έξω απο τα όρια της παραδοσιακής αριστεράς, άνθρωποι με δημοκρατικές ευαισθησίες με κοινωνικές ανησυχίες με περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση μπορούν να ταχθούν στο πλευρό της αριστεράς αρκεί να δημιουργηθούν οι κατάλληλες κοινωνικές πολώσεις στα κατάλληλα ζητήματα.

Ευρωπαϊκή αριστερά. Η μεγάλη πρόκληση.

Ο Συνασπισμός δεν είναι απλώς ένα κόμμα που συμμετέχει στο ΚΕΑ και συνεργάζεται με αλλά κόμματα. Ο ΣΥΝ είναι οργανικό κομμάτι του κόμματος. Η ευρωπαϊκή καθημερινότητα και η πρακτική της αριστεράς σε μια σειρά απο χώρες όπως πχ η Γερμανία η Ιταλία η Γαλλία η Πορτογαλία χρησιμοποιείται αποσπασματικά και κατά το δοκούν για να γίνονται ατυχείς αναλύσεις και παραλληλισμοί για το τι συμβαίνει σε μια διπλανή χώρα ή τι μπορει να συμβεί εδώ. Αν δεν εντρυφήσουμε τόσο στην ιστορία του αριστερού κινήματος πανευρωπαϊκά οσο και στις πολιτικές που χαράσσουν σήμερα οι δυνάμεις τις αριστεράς στην Ευρώπη δεν θα μπορέσουμε ποτέ να απαντήσουμε στις ανησυχίες των ευρωπαίων πολιτών. Υπάρχει μια νέα πραγματικότητα που ακομα διαμορφώνεται έξω από το πεδίο του έθνους κράτους και υποκαθιστά τα παραδοσιακά κέντρα λήψης αποφάσεων και δυστυχώς εμείς δεν έχουμε κάτσει να συζητήσουμε σοβαρά για αυτήν. Ο Συνασπισμός (μέσα από το ΚΕΑ) πρέπει να απαντήσει με μια αριστερή αντιπρόταση στο ερώτημα τι Ευρώπη θέλουμε και πως σκιαγραφείται η Ευρώπη των λαών της. Ζητήματα όπως ο εκδημοκρατισμός, η εξωτερική πολιτική, η οικονομική πολιτική που καλλιεργεί την επισφάλεια σ όλα τα επίπεδα, η περιβαλλοντική πολιτική της ΕΕ χτυπούν επιτακτικά την πόρτα όλων των ευρωπαϊκών κομμάτων και εκεί που χριστιανοδημοκράτες και σοσιαλδημοκράτες αποτυγχάνουν και τα κόμματα τύπου ΚΚΕ δεν υπάρχουν, η Ευρωπαϊκή Αριστερά εχει όχι μόνο πολλά πράγματα να πει, αλλά και πολλά να κάνει.

Το ζήτημα του περιβάλλοντος και της οικολογίας.

Για τον Συν το περιβάλλον ήταν πάντα στις στις υψηλές προτεραιότητες τουλάχιστον διακηρυκτικά, πλέον οφείλουμε να ασχοληθούμε με ακομα μεγαλύτερη ένταση. Το περιβαλλοντικό ζήτημα εχει βαθιές ταξικές προεκτάσεις και θέτει ζητήματα αναθεώρησης παραδοσιακών και καταστημένων αντιλήψεων στο εσωτερικό της αριστεράς. Το ζήτημα του περιβάλλοντος θέτει ζητήματα οικονομίας, μοντέλου ανάπτυξης και κατανάλωσης, επιπέδου διαβίωσης και ποιότητας ζωής, ανάπτυξης των χωρών του 3ου κόσμου. Είναι δηλαδή ένα πολυσύνθετο πολιτικό ζήτημα που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε και που η ιδεολογική μας φαρέτρα δεν είναι και πολύ καλά εξοπλισμένη να απαντήσει…

Τι κόμμα θέλουμε;

Το κόμμα μας δεν είναι πλέον ένα μικρό κόμμα μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας (τουλάχιστον ως προς την επιρροή του). Θέλουμε ένα κόμμα σύγχρονο και δημοκρατικό. Κόμμα πολυτασικό που θα προστατεύει τη διαφωνία και θα την αναδεικνύει σε δύναμη. Ο Συν είναι σε μια πολύ κρίσιμη φάση. Για πρώτη φορά εχει ανοιχθεί σε τεράστια ακροατήρια τα οποία περιμένουν απο το κόμμα μας ένα διαφορετικό μοντέλο εσωτερικής λειτουργίας που θα είναι σε σύγκρουση με τη στρατιωτική πειθαρχεία και τον αυταρχικό συγκεντρωτισμό του ΚΚΕ σε αντιπαράθεση με τον αρχηγισμό του ΠΑΣΟΚ και την κακοποίηση των εννοιών της συμμετοχής και της δημοκρατίας στη διαδικασία λήψης αποφάσεων στο εσωτερικό του κόμματος. Είναι προτιμότερο ένα κόμμα να εχει τάσεις και πλατφόρμες σε ανοιχτό διάλογο με τα μέλη του κόμματος και την κοινωνία παρα τα προβλήματα που αυτές κατά καιρούς εμφανίζουν απ το να εχει φράξιες ή προσωποπαγείς ομάδες.

Είναι επιβεβλημένο να αναζωογονηθούν οι διαδικασίες των ΠΚ, πρέπει να βρεθεί η στρατηγική που θα τις μετατρέψει σε οργανώσεις που θα παρεμβαίνουν και θα δημιουργούν θόρυβο στη γειτονιά τους, στο χώρο εργασίας τους. Αν δεν εκμεταλλευτούμε τώρα την ιστορική μας ευκαιρία να γίνουμε κόμμα των μελών και των οργανώσεων και μείνουμε στην πολύ καλή mediaκη εικόνα που έχουμε, θα έχουμε χάσει μια ιστορική ευκαιρία και για το κόμμα μας και για την αριστερά γιατί όχι και για την χώρα μας.

Ετικετοσύννεφο