Διευθυντής Κοινοβουλευτικής Ομάδας ΣΥΡΙΖΑ


AmarysiaLogoΤου Κώστα Ζαχαριάδη*

Το 2018 θα είναι μια χρονιά καλύτερη από το 2017, το 2016 και το 2015. Δεν θα είναι χρονιά εκλογών, αλλά εξόδου από το μνημόνιο, μια μεγάλη επιτυχία για την χώρα και σε ουσιαστικό και σε συμβολικό επίπεδο. Το 2018 δεν θα είναι χρονιά εκλογών, η πρόκληση είναι το 2018, αντί να στήσουμε κάλπες, να επεξεργαστούμε το ελληνικό πρόγραμμα για μετά το μνημόνιο. Το πρόγραμμα από το 2019- 2023, που θα μας επιτρέψει να επουλώσουμε τις πληγές που προκάλεσαν χρεοκοπία και μνημόνια, ώστε να μην βιώσουμε ξανά ανάλογες καταστάσεις.

Σαν κοινωνία και σαν οικονομία πληρώνουμε την χρεωκοπία που προήλθε από τα υπέρογκα χρέη και τα θηριώδη ελλείματα αλλά και την καταστροφική διαχείριση της κρίσης την περίοδο 2010-2014, όπου το ΑΕΠ υποχώρησε 25% και κατέρρευσαν όλοι οι δείκτες κοινωνικής ευημερίας με τραγικότερο παράδειγμα την ανεργία. Η ανάπτυξη της οικονομίας θα δώσει μεγαλύτερο δημοσιονομικό χώρο και για τον εξορθολογισμό της φορολογίας και για ποιοτικότερο και στοχευμένο κοινωνικό κράτος και κράτος πρόνοιας, που η ρημαγμένη χώρα μας το έχει ανάγκη. Μαγικές λύσεις για μείωση των φόρων δεν υπάρχουν, όσοι τάζουν μείωση φόρων, ή έχουν κρυφή ατζέντα εξαέρωσης των κοινωνικών υποδομών ή λαϊκίζουν και ζουν τα δικά τους Ζάππεια το 2018. Είναι αλήθεια ότι αυτά τα χρόνια, εξαιτίας της ύφεσης και της φοροδιαφυγής και προκειμένου να στηριχθούν ορισμένες κατηγορίες πολύ φτωχών συμπολιτών μας, ένα κομμάτι της μεσαίας τάξης υπερφορολογείται. Αυτό θα πρέπει, βήμα-βήμα, να διορθωθεί, για να μπορέσει η οικονομία να αποκτήσει μεγαλύτερη δυναμική. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements

rgajgxdurn4fc9c1275547fΤου Κώστα Ζαχαριάδη*

Σύμφωνα με τους αναλυτές της Credit Suisse, το 1% των πλουσιότερων ανθρώπων στον πλανήτη, έχει στη κατοχή του περισσότερο από το 50% του του συνολικού πλούτου όλων των νοικοκυριών παγκοσμίως, με  αυτή την ανισότητα να χειροτερεύει τα επόμενα χρόνια, και τη νέα γενιά ανθρώπων που γεννήθηκαν τη δεκαετία του ’80, να αντιμετωπίζει δύσκολες καταστάσεις.

Η ελβετική τράπεζα, σε πρόσφατη αναφορά της δημοσίευσε και μια ανακοίνωση, η οποία εμπεριείχε την αθάνατη φράση: «Η μελλοντική κατάσταση της οικονομικής πυραμίδας, διαφαίνεται πιο αισιόδοξη για τα εύρωστα οικονομικά τμήματά της εν αντιθέσει με αυτά που βρίσκονται στο χαμηλότερο επίπεδο».

Η μεγάλη οικονομική κρίση της τελευταίας δεκαετίας, στις ΗΠΑ και την ΕΕ, έχει συσχετιστεί με σοβαρές αποκαλύψεις φοροδιαφυγής σε διεθνές επίπεδο, οι οποίες αποτελούν την απόδειξη της ανεπάρκειας και της διαφθοράς που δημιουργήθηκαν  από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές.

Οι υποθέσεις της οικονομικής απάτης, του εγκλήματος και της διαφθοράς δεν είναι συνδεδεμένες μόνο με τα ισχυρά συμφέροντα των lobby των τραπεζών και των πολυεθνικών εταιριών, αλλά η εξάπλωσή τους επιδρά και στην πολιτική. Όταν οι εθνικές κυβερνήσεις υιοθετούν τέτοιες μεθόδους και τακτικές, θυματοποιούνται  όλοι οι πολίτες που πληρώνουν κανονικά τους φόρους τους και  είναι εκείνοι που πάντοτε θα πληρώνουν το τίμημα της φοροδιαφυγής και των σκανδάλων της διαφθοράς. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »



Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


156132-tvxsΤου Κώστα Ζαχαριάδη*

Σχεδόν τρεις δεκαετίες μετά την προειδοποίηση της Ένωσης Ανησυχούντων Επιστημόνων, σχετικά με τους μεγάλους περιβαλλοντικούς και άλλους κινδύνους που απειλούν τον πλανήτη μας, οι αριθμοί και τα ποσοστά έρχονται να επιβεβαιώσουν τα λιγοστά βήματα που έχουν γίνει προκειμένου να διασφαλιστεί η περιβαλλοντική ισορροπία.

Συγκεκριμένα, η μείωση στην ποσότητα του πόσιμου νερού που είναι διαθέσιμο ανά κεφαλή διεθνώς , η αύξηση των νεκρών ζωνών των ωκεανών, η συνεχής αύξηση των εκπομπών των «αερίων» του θερμοκηπίου και των παγκόσμιων θερμοκρασιών , συνιστούν την κλιματική αλλαγή που αποτελεί μια καίρια απειλή για τη Γη, όπως απεφάνθη στην πιο πρόσφατη έκθεσή της η Διακυβερνητική Επιτροπή για το Κλίμα. Δυστυχώς, τα έντονα καιρικά φαινόμενα, οι συχνές πλέον πλημμύρες και οι παρατεταμένοι καύσωνες αποτελούν μόνο ένα μικρό δείγμα των καταστροφικών συνεπειών της κλιματικής αλλαγής καθώς τα επακόλουθά της είναι πολλά:

  • Η διαφοροποίηση των αποθεμάτων νερού, που θα οδηγήσει εκατομμύρια ανθρώπους στη λειψυδρία
  • Η υποβάθμιση των οικοσυστημάτων εξαιτίας της ερημοποίησης, του αυξημένου κινδύνου εκδήλωσης πυρκαγιών και κατάρρευσης της βιοποικιλότητας.
  • Η αλλαγή του διατροφικού χάρτη, που θα οδηγήσει πολλούς ανθρώπους στην πείνα, σε εμφύλιους πολέμους και μαζικό κύμα μετανάστευσης.
  • Ο περιορισμός των ακτογραμμών πολλών χωρών θα είναι γεγονός, εξαιτίας της ανόδου στάθμης της θάλασσας
  • Η αύξηση της θερμοκρασίας, η οποία θα προκαλέσει αύξηση των αιφνίδιων θανάτων , ειδικά κατά την περίοδο των θερινών μηνών. Όταν πια τα ακραία καιρικά φαινόμενα θα είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση.

Ήδη και στη περιοχή της Μεσογείου, φυσικά φαινόμενα, τα οποία παλαιότερα συνέβαιναν σπανιότερα, κάνουν την εμφάνισή τους όλο και συχνότερα τα τελευταία χρόνια, γεγονός που επιβεβαιώνει την αλλαγή του κλίματος, σύμφωνα και με την εκτίμηση της διεθνούς επιστημονικής κοινότητας. Οι συνέπειες των παραπάνω αλλαγών θα αποτελέσουν δυσβάστακτο γεγονός για τις τοπικές κοινωνίες ιδίως των πιο αδύναμων χωρών. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


liberelΣυνέντευξη στον Γιάννη Σιδέρη

– Κε Ζαχαριάδη σοκάρατε με τη δήλωσή σας ότι και να μην πουλήσει η χώρα όπλα στην Σαουδική Αραβία, ο πόλεμος δεν θα σταματήσει.

Ευτυχώς ο γραπτός λόγος δίνει τη δυνατότητα σαφέστερης αποτύπωσης των απόψεων και αποφυγής των παρεξηγήσεων. Αυτό που προσπάθησα να πω – ίσως με ατυχή διατύπωση – είναι πως η χώρα μας είναι από αυτές που είχαν μικρή έως ελάχιστη επιρροή σε τέτοιου είδους θέματα. Το κόμμα μου δε, ο ΣΥΡΙΖΑ, τιτλοφόρησε την εξωτερική του πολιτική « πολυδιάστατη – φιλειρηνική – εξωτερική πολιτική». Η Ελλάδα ήταν και είναι αταλάντευτα υπέρ της ειρήνης ιδίως δε στον πόλεμο της Συρίας έχει σηκώσει μεγάλο βάρος διαχείρισης της προσφυγικής κρίσης. Η επικοινωνιακή ένταση λοιπόν που δημιουργήθηκε είναι αναντίστοιχη των απόψεών μου, τις οποίες αποτυπώνω παραπάνω.

– Γνωρίζετε την κινέζικη παροιμία, αν θες να χορτάσεις έναν άνθρωπο για μία μέρα δώσ’του ένα ψάρι. Αν θες να τον χορτάσεις για μια ζωή μάθε του ψάρεμα. Προσαρμοσμένο στα καθ΄ημάς, του δίνεται ένα ψάρι (κοινωνικό επίδομα) αντί να δημιουργήσετε ανάπτυξη.

Σοφή παροιμία. Είμαστε στο τέλος μιας μακράς περιόδου δημοσιονομικής προσαρμογής και στην αφετηρία της ανάκαμψης της ανασυγκρότησης, της παραγωγής νέου πλούτου. Δεν είναι όραμά μας το αδύναμο τμήμα της κοινωνίας  να ζει στο διηνεκές με επιδόματα αλλά στη φάση που βρισκόμαστε τα θεωρώ απολύτως απαραίτητο. Να δώσω ένα παράδειγμα – Για να πάει η ανεργία από το 27% το 2014, σε επίπεδα προ κρίσης 7% δεν υπάρχει κάποια μαγική συνταγή που να το κάνει κάποιος σε μια μέρα. Στην ενδιάμεση περίοδο χρειαζόμαστε ένα δίχτυ ασφαλείας για τους εκατομμύρια φτωχοποιημένους ανθρώπους από τους μνημονιακούς πειραματισμούς, που συρρίκνωσαν την οικονομία 25%. Χρειαζόμαστε λοιπόν, ένα νέο παραγωγικό μοντέλο δίκαιο και βιώσιμο, μια νέα υγιή οικονομία που να δίνει προτεραιότητα στη μείωση της ανεργίας και στην ανακούφιση των κοινωνικών και οικονομικών πληγών, σε αντιδιαστολή με το μοντέλο που μας οδήγησε σε χρεοκοπία το 2010,το οποίο οικοδόμησαν και υπηρέτησαν τα μεγάλα κόμματα της αντιπολίτευσης. Η ερώτηση σας πρέπει να απευθυνθεί σε αυτούς που έφτιαξαν πελατειακό κράτος στα πολλά χρόνια που κυβέρνησαν που «έφαγαν» από τα έτοιμα.

– Αν υποτεθεί ότι κερδίζετε και την επόμενη τετραετία θα συνεχίσετε τον σφαγιασμό της μεσαίας τάξης. Μόνο που ο γάιδαρος του Χότζα ψόφησε όταν έμαθε να μην τρώει. Που θα βρίσκετε φορολογητέα ύλη να την κάνετε επιδόματα;

Η ερώτηση σας έχει 2 παραδοχές, πρώτον: ότι τα επιδόματα θα είναι για πάντα και δεύτερον: ότι η φορολογία αυτή θα είναι για πάντα. Και οι 2 παραδοχές όμως δεν ισχύουν… Η επιδοματική πολιτική είναι πολιτική έκτακτης ανάγκης στη λαίλαπα μιας οχτάχρονης πολιτικής σκληρής λιτότητας και φτωχοποίησης των αδύνατων οικονομικά πολιτών και ανέργων. Η υψηλή φορολογία – από την άλλη- έρχεται ως αποτέλεσμα μιας υφεσιακής πολιτικής που ακολουθήθηκε στα χρόνια των μνημονίων και ονομάστηκε μάλιστα – σας θυμίζω- και εσωτερική υποτίμηση η οποία συνοδεύτηκε από αντίστοιχη πτώση των δημοσίων εσόδων ενώ παράλληλα ζητούνται και πρωτογενή πλεονάσματα. Όλοι όσοι τώρα -εκ του ασφαλούς- μιλάνε για υψηλή φορολογία, που πράγματι είναι, και όχι μόνο υψηλή αλλά άδικη, πρέπει να μας πουν τι θα κάνουν με το κοινωνικό κράτος που έχει απομείνει, με την εκπαίδευση, με την υγεία, με την προστασία του πολίτη; Τι θα κάνουν και πώς; Kαι σε πόσο χρόνο; Και για να μην κοροϊδευόμαστε χωρίς ανάπτυξη και νέες θέσεις εργασίας, όλο και λιγότερες,  θα πληρώνουμε όλο και περισσότερα και όλο και περισσότερα θα χρωστάμε. Πτώση φόρων σημαίνει για μένα απόδοση των μεταρρυθμίσεων, περιορισμό φοροκλοπής, φοροδιαφυγής και ανάπτυξη. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Ετικετοσύννεφο