Διευθυντής Κοινοβουλευτικής Ομάδας ΣΥΡΙΖΑ


Των  Νίκου Μηλαπίδη*

και Κώστα Ζαχαριάδη**

Δαίμων της Οικολογίας τεύχος 112

Ο «ελληνοκεντρισμός» που χαρακτηρίζει την συμπεριφορά μας γενικότερα, αποτυπώνεται ανάγλυφα και στην υπόθεση τσιγάρο. Οι ιδιαιτερότητες που θεωρούμε ότι έχουμε σαν λαός  και ο ατομισμός που χαρακτηρίζει την δημόσια στάση στα πράγματα, ερεθίζει,σαν τον καπνό, τους «επαναστατικούς νευρώνες» και μας σπρώχνουν να αποδείξουμε ότι στην Ελλάδα ξέρουμε να αντιστεκόμαστε, όταν ξεβολευόμαστε. Είναι καιρός τώρα στην Ελλάδα που περικόπτονται τα πάντα, να μας κόψουν και την προσωπική απόδραση από τα προβλήματα;  Να χάσουμε την εθνική μας «μαγκιά» και την «ερωτική ελκυστικότητα»; Στις ταινίες, όταν ο Τζουντ Λο ανάβει το τσιγάρο και κοιτάει το ποτήρι του με το ουίσκι στο μπαρ, πάντα τον πλησιάζει μια γυναίκα έτοιμη να του δοθεί. Στο κάτω-κάτω δε θα μας επιβάλλουν οι «άλλοι», οι ανέραστοι Βορειοευρωπαίοι πώς θα αυτοκαταστραφούμε.  Ο Ζορμπάς ήταν Έλληνας!

Μα τι κάνεις; Στην Ελλάδα είμαστε…

Καλά όλα αυτά, αλλά αυτή τη φορά είναι νόμος του κράτους και διαταγή του Πρωθυπουργού. Απαγορεύεται το κάπνισμα σε δημόσιους χώρους και μαγαζιά. Ποιου κράτους αυτού που κάθε φορά που αλλάζει κυβερνήσεις αλλάζει και τους νόμους;  Που παλινωδεί  ανάμεσα στο «τσιγαρόσημο» και στο εμβαδό των μαγαζιών για να δει από πόσα τετραγωνικά και πάνω θα αφήσει τα πνευμόνια των πολιτών του, έκθετα στη «νόμιμη», αδέσμευτη πίσσα; Γιατί να καταπιεστώ εγώ και να μην καπνίζω; Αφού σε 3 χρόνια δε θα ισχύει ο νόμος. Επειδή ψηφίστηκε ο νόμος, αυτό δεν σημαίνει ότι εφαρμόζεται.

Μήπως συνοδεύτηκε από καμιά επιθετική καμπάνια διαφήμισης στα κρατικά κανάλια με σκοπό να σοκάρει τους «Ελληνάρες» και κυρίως τα παιδιά και τους εφήβους (το 58% των μαθητών Λυκείου έχει καπνίσει τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του) που είναι επιρρεπείς στην δύναμη της εικόνας;

Μήπως συγκροτήθηκαν σοβαροί μηχανισμοί ελέγχου στα μαγαζιά που αν αναποδογυρίσεις τα βάζα με τα λουλούδια έχουν
στάχτες και αποτσίγαρα μέσα; Η  χώρα χρεοκοπεί. Ο κόσμος θέλει να ξεσκάσει! Τι κι αν άλλος  τόσος κόσμος «σκάει» διαχρονικά στην Ελλάδα, όταν βγαίνει για να  ξεσκάσει. Ποτό χωρίς τσιγάρο; Δε γίνεται! Έχουμε οικονομική κρίση, αν απαγορεύσουμε και το κάπνισμα θα γονατίσουμε. Το εφαρμόζουν δυο μαγαζιά και «χτυπάνε μύγες» καθώς τα ανταγωνιστικά μαγαζιά υποδέχονται με «ντουμάνια χαράς» τους δυσαρεστημένους θαμώνες των νομοταγών μαγαζιών. Στην Ελλάδα ο νόμος υπάρχει για να μην εφαρμόζεται. Όποιος ιδιοκτήτης τον εφαρμόζει είναι παράξενος ή απλά αλλοδαπός (μη εμποτισμένος από την ελληνική νοοτροπία) ιδιοκτήτης.  Μα τι κάνεις; Στην Ελλάδα είμαστε…

Εδώ, υπάρχουν κρυφά δωματιάκια στα οποία με ή χωρίς άδεια από τη διεύθυνση των Νοσοκομείων, καπνίζουν (!!) οι γιατροί και οι νοσοκόμες. Εδώ, όταν οι βουλευτές επιδιώκουν λίγη χαλάρωση στο εντευκτήριο της Βουλής, ανάβουν τσιγάρο για να ρουφήξουν λίγη χαλάρωση.

Όσοι δεν καπνίζουν τι κάνουν σ’ αυτή τη χώρα;

Πληρώνουν με την υγεία τους και  την φορολογία τους τα ιατρικά, νοσοκομειακά και φαρμακευτικά έξοδα όλων των θεριακλήδων που αρνούνται να δουν την πραγματικότητα:

Υπολογίζεται ότι 600.000 άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο  από τον καπνό των άλλων, οι 165.000 είναι νήπια και αυτό αντιστοιχεί στο 1% των θανάτων που καταγράφονται κάθε χρόνο παγκοσμίως. Εάν στους αριθμούς αυτούς προστεθούν οι θάνατοι 5,1 εκατομμυρίων ενεργών καπνιστών, το σύνολο φτάνει στους 5,7 εκατ. θανάτους το χρόνο. Το 10% των παρατηρουμένων θανάτων από το κάπνισμα, αφορούν ανθρώπους που  δεν επιλέγουν να καπνίζουν και δεν επιθυμούν να καπνίζουν.

Ένας ιδιότυπος αυταρχισμός

Υπάρχει ένας ισχυρός αντίλογος που υποστηρίζει ότι οι ενήλικες μπορούν να επιλέγουν τις παρέες τους και να αποφασίζουν αν θα εκτίθενται ή όχι παθητικά στον καπνό. Η ίδια η καθημερινότητα αποδεικνύει ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Ασκείται ένας ιδιότυπος αυταρχισμός από την πλευρά των καπνιστών στους μη καπνιστές ακόμα και αν οι δεύτεροι μειοψηφούν. Όταν οι θεριακλήδες πλειοψηφούν ξεχνούν ότι η δημοκρατία επιβάλει το σεβασμό της μειοψηφίας από τις πλειοψηφίες. Τα ατομικά δικαιώματα και οι ατομικές ελευθερίες δεν τίθεται υπό διαπραγμάτευση επειδή μια επιλογή μειοψηφεί. Αυτή η μειοψηφία οφείλει να είσαι σεβαστή όσο και αν υπολείπεται. Αυτά, η αριστερά ,και όχι μόνο, οφείλει να τα εντάξει στον προγραμματικό της λόγο και στην καθημερινότητά της ως στάση ζωής. Η συγκρότηση ενός κινήματος που θα υπερασπίζεται και με προσωπική στάση αλλά και με ακτιβιστικές ενέργειες αυτές τις αρχές και τις αξίες οφείλει να είναι ψηλά στην πολιτική της ατζέντα.

Έχε το νου σου στο παιδί

Το παιδί εξοικειώνεται οπτικά και μιμείται τα πρότυπα που του πλασάρονται μέσω της ΤV, του κινηματογράφου και των περιοδικών. Δεν έχει επίγνωση του κινδύνου που εγκυμονεί το κάπνισμα. Βλέπει ότι το τσιγάρο «πάει» με όλα: με την στεναχώρια, την χαρά, επιτυχία, την αποτυχία,την διασκέδαση, το στρες κοκ. Η παθητική έκθεση των παιδιών αυξάνει τη συχνότητα των αναπνευστικών νοσημάτων κατά την παιδική ηλικία και το κίνδυνο για παθήσεις κατά την ενήλικη ζωή. Η νικοτίνη που εισέρχεται στον οργανισμό αθροίζεται και κάνει τα παιδιά πιο επιρρεπή στο κάπνισμα.

Μέσα σε ένα χρόνο, τα παιδιά όσων καπνίζουν μέσα στο σπίτι, αναπνέουν ποσοστό νικοτίνης ανάλογο των 60 με 150 τσιγάρων. Τα παιδιά των καπνιστών έχουν 4 φορές περισσότερες πιθανότητες να ξεκινήσουν κι εκείνα το κάπνισμα Ο παθητικός καπνιστής βρίσκεται κάπου στη μέση ανάλογα με την έκθεση. Οι κίνδυνοι του παθητικού καπνίσματος δεν φαίνεται να εξαλείφονται για τα παιδιά ακόμα και όταν οι γονείς τους έχουν αποφασίσει να μην καπνίζουν μέσα στο σπίτι τους.

Ο μέσος Έλληνας καπνιστής καπνίζει μέσα στο αυτοκίνητό του όσο είναι μποτιλιαρισμένος, την ώρα που πηγαίνει τα παιδιά του στο σχολείο ή την ώρα που βγαίνει έξω με παρέα. Το κάπνισμα στο αυτοκίνητο είναι 23 φορές χειρότερο από το κάπνισμα στο σπίτι, διότι ο χώρος είναι πολύ μικρότερος. Το ανοιχτό παράθυρο του αυτοκινήτου δεν εξαφανίζει τον καπνό. Ακούς φίλε ταξιτζή;

Smokingepidemic

Το παθητικό κάπνισμα θεωρείται σήμερα η τρίτη προλήψιμη αιτία θνησιμότητας. Μόλις το 26% των προϊόντων και υποπροϊόντων καπνού μένει μέσα στο τσιγάρο (φίλτρο), το 28% εισπνέεται από τον καπνιστή και το 46% σκορπίζεται στον αέρα. O ΠΟΥ θεωρεί το παθητικό κάπνισμα επιδημία, που την ονομάζει smoking epidemic, η οποία εξαπλώνεται σταδιακά σε όλο τον κόσμο.  Kαμια επιδημία γρίπης δεν μπορεί να προκαλέσει αυτούς τους φοβερούς αριθμούς με τις εκατόμβες νεκρών.

Σε αυτούς που αδιαφορούν να θυμίσουμε ότι όταν ένας άνθρωπος έχει καρκίνο του πνεύμονα ή παθαίνει έμφραγμα και πεθαίνει, δεν το παθαίνει σε ένα ποσοστό που είναι νούμερο αλλά το παθαίνει 100%. Αλήθεια τι γνώμη θα έχει ένας άνθρωπος που ποτέ του δεν κάπνισε και πάσχει από καρκίνο του πνεύμονα εξ αιτίας του παθητικού καπνίσματος για την μη εφαρμογή του νόμου; Πόσο επαναστατικό το βρίσκει;

Πολλοί θα θυμούνται την μαρτυρία του πρώην Υπουργού Υγείας Κώστα Στεφανή που αποχωρώντας από την πολιτική, δήλωνε «Είμαι γιατρός, έχω καρκίνο του πνεύμονα, ήταν το μεγαλύτερο λάθος και πάθος στην ζωή μου». Πέρα από την συγκίνηση της στιγμής, η πολιτεία τι έκανε βασισμένη στη συγκλονιστική αυτή μαρτυρία ενός πρώην υπουργού υγείας;

Για την Ελλάδα, ο ΠΟΥ αναφέρει: «Η Ελλάδα προβαίνει στην τρίτη της προσπάθεια να απαγορεύσει το κάπνισμα στους κλειστούς χώρους. Σύμφωνα με τον ισχύοντα νόμο, απαγορεύεται αυστηρά το κάπνισμα στα νοσοκομεία, σχολεία, αυτοκίνητα και γενικά στους δημόσιους χώρους. Προηγούμενες προσπάθειες απέτυχαν γιατί αγνοήθηκαν στην πράξη από τον πληθυσμό». Σκεφτείτε να μην επικρατούσε στην Ελλάδα καλοκαιρία 9 μήνες που μας επιτρέπει να καθόμαστε και έξω. Τότε θα είχαμε αγώνα διαρκείας ιδιοκτητών μαγαζιών χέρι-χέρι με τους θαμώνες!

Ακόμα και η γειτονική Τουρκία («καθυστερημένη» κοινωνικοπολιτικά κατά πολλούς) έχει απαγορεύσει το κάπνισμα στους κλειστούς χώρους εδώ και χρόνια. Εκεί δεν υπάρχουν bars, restaurants, νυχτερινά κέντρα διασκέδασης κ.τ.λ., που οι θαμώνες τους να θεωρούν αδιανόητο το να μην καπνίζουν;

Μόνο στην «κακομαθημένη» Ελλάδα ευδοκιμούν φωνές με τέτοιο ιδεολογικό και οικονομοτεχνικό περιτύλιγμα. Ευτυχώς ακόμα δεν έχουμε διαβάσει κάποια «επιστημονική τεκμηρίωση». Στις άλλες χώρες οι πολίτες σέβονται ή αναγκάζονται να σεβαστούν το νόμο γιατί το ίδιο το κράτος φροντίζει να σέβεται τους νόμους του και να επιβλέπει την τήρησή τους.

Ο νεοελληνικός πολιτισμός

Οι καπνιστές νιώθουν κατατρεγμένοι, ζουν με την εντύπωση πως η ελευθερία τους περιφρονείται. Οι μη καπνιστές, μόλις νιώσουν τη μυρωδιά του καπνού, πιστεύουν κι αυτοί πως η ελευθερία τους δεν γίνεται σεβαστή. Πρόκειται για την ελευθερία του καπνίζειν κατά της ελευθερίας να μην υφίστασαι διωγμό από τον καπνό! Είναι δύσκολο να υπάρξει συμβιβασμός εάν δεν υπάρχει υποτυπώδης σεβασμός, ευγένεια και μια φιλοσοφία του τύπου ζήσε και άσε και τους άλλους να ζήσουν.

Πέντε χρόνια και επτά προσπάθειες χρειάζεται κατά μέσο όρο ένας άνθρωπος για να σταματήσει τη βλαβερή έξη του καπνίσματος. Από έρευνα που έγινε σε 3.000 καπνιστές στη Βρετανία προκύπτει ότι οι περισσότεροι σταματούν το κάπνισμα κυρίως από φόβο για την υγεία τους. Το σταματούν επίσης επειδή πιστεύουν ότι με το κάπνισμα προκαλούν αποστροφή στον σύντροφό τους, επειδή δυσκολεύονται να αναπνεύσουν και επειδή δεν τους αρέσει να τους κρίνουν οι άλλοι αρνητικά.

Στην Ελλάδα δε μας ενδιαφέρουν οι ιατρικές έρευνες, η επιτυχημένη πολιτική κατά του καπνίσματος άλλων χωρών. Εν ολίγοις δεν βλέπουμε τι γίνεται έξω από το μαγαζί μας γιατί η ατμόσφαιρα έχει πολύ «καπνό». Εδώ για να εφαρμοστεί η απαγόρευση του καπνίσματος απαιτείται τόσο χρονικό διάστημα όσο ακριβώς διαρκεί και η βάναυση καταπάτηση των ατομικών δικαιωμάτων: μια αιωνιότητα και μια ημέρα.

Σε όλα όμως υπάρχει μια λογική ή τουλάχιστον λογικοφάνης απάντηση. Στην Ελλάδα ο διαφωτισμός, η αναγέννηση και η αντίληψη του αλληλοσεβασμού και της συνύπαρξης ποτέ δεν διαπέρασαν τον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό. Εδώ είναι «Βαλκάνια».  Εδώ δεν υπάρχει πολιτική βούληση για σύγκρουση με τις ατομικιστικές και συντηρητικές πρακτικές. Δεν υπάρχει αποφασιστικότητα για σύγκρουση με τα συμφέροντα και τα καρτέλ που κερδοσκοπούν στον χώρο της νυχτερινής διασκέδασης αλλά και στον χώρο της υγείας και της φαρμακοβιομηχανίας. Εδώ είναι Ελλάντα…

follow on twitter: @CZachariadis

 


Advertisements

Comments on: "Το κάπνισμα είναι δικαίωμα. Το παθητικό κάπνισμα υποχρέωση;" (4)

  1. Χρηστος Παναγουλακος said:

    Πιστεύω η λέξεις «συμπεριφορά» και παιδεία ταιριαζουν καλυτερα σε οτι προσπαθουμε να πουμε. Σαν Ελληνας του εξωτερικου και οταν βλεπω 50000 φιλαθλοι στο Αρενα του Αγιαξ να μη καπνιζουν σκεφτομαι ειναι η κουλτουρα που τους ωθη να σεβαστουν την απαγορευση η αυτο που λεγεται παιδεία.

  2. Γεια σου Κώστα!

    Μόλις τελείωσα την τρίμηνη θητεία μου στην ΩΡΛ στα πλαίσια της ειδικότητάς μου. Η επαφή μου με πληθώρα ασθενών με διαφόρων ειδών κακοήθεις όγκους στο ανώτερο αναπνευστικό (και μάλιστα σε μια χώρα με σχετικά χαμηλά ποσοστά καπνιστών όπως η Σουηδία) ήταν μια σοκαριστική εμπειρία. Θα μπορούσε να ταρακουνήσει τον κάθε θιασώτη του «δικαιώματος στο κάπνισμα» και να τον επαναφέρει στην πραγματικότητα. Ένα μικρό μόνο κομμάτι αυτής της πραγματικότητας γεύεται ο καπνιστής σε χώρες του εξωτερικού όταν στο πακέτο που αγοράζει βλέπει εικόνες σαν κι αυτές:

    http://www.chinasmack.com/2009/pictures/china-netizens-discuss-scary-thai-cigarette-warning-labels.html
    http://www.smoke-free.ca/warnings/Australia-warnings.htm

    Καιρός να γίνει κάτι τέτοιο και στην Ελλάδα, για να δουν οι Έλληνες καπνιστές την αλήθεια που τόσο επιτηδευμένα κρύβουν οι διαφημίσεις των καπνοβιομηχανιών.

    Ένας γνωστός μου στην Ελλάδα έχει μια κορούλα με κυστική ίνωση, ιδιαίτερα ευαίσθητη στον καπνό του τσιγάρου. Η παραμικρή παθητική έκθεση στον καπνό επιφέρει άμεση και δραματική επιδείνωση της κατάστασης της υγείας της. Το κοριτσάκι ζει σε καθεστώς ιδιότυπου απαρτχάιντ και είναι αποκλεισμένο από τους δημόσιους χώρους, μόνο και μόνο επειδή κάποιοι θεριακλήδες αρνούνται να κουνηθούν λίγο από τη θέση τους για να βγουν έξω και να καπνίσουν!

    Ανάλογα προβλήματα έχουν και πάρα πολλοί ασθματικοί. Όσο για μας τους υπόλοιπους, επειδή η επιδείνωση της υγείας μας δεν είναι τόσο ραγδαία όσο του κοριτσιού που ανέφερα, μη νομίζετε πως τη γλιτώσαμε. Οι παθητικοί καπνιστές διατρέχουν κίνδυνο καρκίνου και χρόνιας αποφρακτικής πνευμονοπάθειας και πρέπει να το γνωρίζουν αυτό!

    Ειλικρινά λυπάμαι για τα νέα αυτά παιδιά που δουλεύουν για τρεις κι εξήντα στα βρωμερά και τρισάθλια νυχτομάγαζα που επιτρέπεται το κάπνισμα. Άθλιος μισθός, άθλιες συνθήκες εργασίας και συν τοις άλλοις υποθήκευση της υγείας τους για πολλά χρόνια μετά το σταμάτημα της εργασίας τους!

    Όλα αυτά βασισμένα σε μεγάλο βαθμό ΚΑΙ στην ατιμωρησία του εργοδότη. Ας επιδικάσουν μια φορά μια γερή ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ σε εργαζόμενο για βλάβες της υγείας του από το παθητικό κάπνισμα, ας κλείσουν και μερικά απ’ αυτά τα μαγαζιά που δεν έχουν να πληρώνουν, να δούμε πώς μερικοί μερικοί θα κάνουν επί τόπου μεταβολή!

  3. Stefanos Ioannou said:

    Πολύ καλό το κείμενο! Στο συγκεκριμένο θέμα με βρίσκεις απόλυτα σύμφωνο (προσωπικά είχα υπερψηφίσει και τη σχετική τροπολογία για το κάπνισμα στις πκ που είχες καταθέσει στο 5ο συνέδριο).

    Γενικότερα, η Αγγλία είναι ένα πολύ καλό παράδειγμα για το πού θα έπρεπε να απαγορεύται το κάπνισμα (δλδ παντού)!

  4. Χμμμ…

    Θα σου πω. Δύο γονείς και ένας αδελφός που θα μπορούσα να τους παρομοιάσω με φουγαράκια… Ξεκίνησα το κάπνισμα το καλοκαίρι του 2009. Θεριακλού όσο δεν πάει, μέσα σε λίγο διάστημα έφτασα τα min 28 τσιγάρα την ημέρα, όσο το πακέτο της μάρκας της αρεσκείας μου. 2 Ιανουαρίου του 2011 το έκοψα και όπως καταλαβαίνεις, μέσα σε λίγες ώρες κλείνω τον έναν μήνα «καθαρή»!!! Χεχεχε! Και πάει καλά, καθώς δεν μου λείπει καθόλου είναι η αλήθεια.

    Αυτό που ως πρώην και πάντα καπνίστρια (διότι 1 φορά καπνιστής, πάντα καπνιστής, με την έννοια ότι πάντοτε πρέπει να προσέχεις, λένε, καθώς 1 τσιγάρο μετά από καιρό είναι ντετερμινιστικά βέβαιο ότι σε φέρνει σε απόσταση αναπνοής από το πακέτο), έχω να παρατηρήσω ότι το κείμενο είναι εξαιρετικά μονόπλευρο. Μάλλον ακολουθεί λιγάκι το trend του να ρίχνουμε το φταίξιμο στον πολίτη.

    Για εμένα τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Η αλήθεια είναι ότι επί δεκαετίες, η καπνοβιομηχανία, σε συνεργασία (?) με τη βιομηχανία του θεάματος και τις κυβερνήσεις (χαμηλή φορολόγηση, ανεκτικότητα στην ηλικία του καπνιστή), λάνσαρε το τσιγάρο είτε ως torch of freedom για το εναλλακτικό target group (http://www.prmuseum.com/bernays/bernays_1929.html kai http://en.wikipedia.org/wiki/Torches_of_Freedom, ενδεικτικά), ως μέσο χειραφέτησης, σύμβολο ανδρισμού, διέξοδο από την ρουτίνα και την πίεση της καθημερινότητας (escapism). Μια διαδικασία που εξελίχθηκε με τρόπο απόλυτα συντεταγμένο.

    Από την άλλη, το Ελλάντα έγκειται στο ότι μόλις έσφιξαν τα λουριά απ’ έξω, οι Ελλαντίτες πολιτικοί θυμήθηκαν τις βλαβερές συνέπειες του καπνίσματος. Και κατά την προσφιλή τους συνήθεια και το κιτς στοιχείο που τους διακατέχει, η λύση ήταν τα διοικητικά μέτρα και η μέθοδος «μαχαίρι».

    Η αλήθεια είναι, ότι με αυτόν τον τρόπο δεν αλλάζεις την κουλτούρα των Ελλήνων, όπως την περιγράφετε, αλλά την ενισχύεις, κατά το φροϋδικό σχήμα της συμπληρωματικής επικοινωνίας Καθηγητή – Μαθητή, Γονέως – Παιδιού.

    Αυτό που ώθησε εμένα να κόψω το κάπνισμα, παρά το γεγονός ότι δεν είθισται σε νέες ηλικίες, νομίζω, (24 χρονών) ήταν η συνειδητοποίηση των επιβλαβών συνεπειών του, σε ζώντα χρόνο, ιδία εμπειρία και μπόλικη ενημέρωση, χωρίς λαϊκισμούς, χωρίς τρομοκρατία. Έτσι, λοιπόν, έφτασα στο σημείο να ξαπλώνω κάθε βράδυ στο κρεβάτι μου, σκεπτόμενη ότι πρέπει να το κόψω, μέχρι που και το έκανα. Χωρίς χάπια, χωρίς κέντρα, χωρίς ομάδες εστίασης ή νικοτινότσιχλες, πράγμα το οποίο φυσικά, μπορεί να οφείλεται και στο μικρό χρονικό διάστημα που κάπνιζα.

    Όμως, όχι, η καρακιτσάτη κυβέρνηση, αποφάσισε να κόψει το κάπνισμα -που επίσης διαπιστωμένα είναι συνήθεια αγχολυτική, εθιστική και πολύ αγαπημένη- και απλά, το διέταξε. Εγώ λέω ότι με αυτήν την κίνηση έδειξε μεγάλη ευαισθησία στους μη καπνιστές,αλλά περίσσεια σκληρότητα στους καπνιστές, έλλειψη σεβασμού, σε ανθρώπους που είναι εθισμένοι και που το να περιορίσουν τη συνήθειά τους αυτή, συνεπάγεται και ψυχοσωματικών παρενεργειών και μεγάλης ψυχικής δύναμης. Πράγματι, σε μια συγκυρία οικονομικής και κοινωνικής κρίσης. Και η αλήθεια επίσης, είναι, ότι αν δεν έχεις περάσει από το στάδιο του καπνιστή, είναι δύσκολο και να κατανοήσεις τα παραπάνω, αλλά και να μιλήσεις εκ μέρους του.

    Λοιπόν, εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι δεν έχει άδικο ο καπνιστής που πνίγεται με την απαγόρευση. Αυτά δεν είναι πράγματα που δικαιολογείται να γίνονται ακαριαία. Θέλει χρόνο και συστηματικότητα. Επί παραδείγματι, θα μπορούσε να επιτρέψει σε καταστήματα να είναι καπνιστών ή μη, να επιβάλει συστήματα εξαερισμού των χώρων και να το απαγορεύσει μόνο στις δημόσιες υπηρεσίες και να δίνει τη δυνατότητα να υπάρχουν καπνιστήρια στους χώρους εργασίας, με συγκεκριμένες προδιαγραφές. Ταυτόχρονα και εδώ είναι το πλέον σημαντικό, να προβεί σε μια θαρραλέα καμπάνια – εκστρατεία πληροφόρησης για το τσιγάρο, στα σχολεία, σε χώρους εργασίας, σε σχολές και στα ΜΜΕ, εν είδη εκπομπών και όχι σποτ, με βάθος χρόνου.

    Εν τέλει, για άλλη μια φορά, η «εύκολη λύση» είναι να φορτώσεις το βάρος μιας αλλαγής σε πολίτες. Κιτς…

    Οπότε, για το κείμενο, θα μου άρεσε λιγάκι και αυτή η διάσταση, για να μην υιοθετούμε κι εμείς την κουλτούρα των συντηρητικών δυνάμεων που στρέφονται απέναντι στον πολίτη και εκείνες τη βγάζουν πάντα καθαρή. Άλλωστε, θυμήσου ότι το κάπνισμα δεν είναι παρά μια ΕΠΙΚΤΗΤΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ. Οι αιτίες που κάποιος θέλησε και εξακολουθεί να θέλει να καπνίζει, μάλλον δεν ξεκινάνε από «χαμηλά», αλλά από λίγο «ψηλότερα».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ετικετοσύννεφο

Αρέσει σε %d bloggers: