Διευθυντής Κοινοβουλευτικής Ομάδας ΣΥΡΙΖΑ


SPAIN FISHING GIANT TUNAhttp://www.tovima.gr/

Πρωτοβουλία της Ευρωπαϊκής Ενωσης για την προστασία του ερυθρού τόνου από την πειρατική υπερεντατική αλιεία

ΜΑΧΗ ΤΡΑΤΣΑ | Σάββατο 20 Φεβρουαρίου 2010

Είναι γρήγορος, εντυπωσιακός, σπάνιος και πολύτιμος. Ο ερυθρός τόνος (Τhunnus thynnus) μοιάζει με μια θαλάσσια… Φεράρι. Ολοι τον επιθυμούν αλλά μόνο οι πλούσιοι, κυρίως Ιάπωνες, τον γεύονται στο πιάτο τους. Το ακριβό «έδεσμα» της Μεσογείου όμως έχει αποδεκατιστεί από την πειρατική υπερεντατική αλιεία και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αποφάσισε επιτέλους να δράσει. Η νέα επίτροπος Θαλάσσιων Υποθέσεων και Αλιείας κυρία Μαρία Δαμανάκη προτείνει την εγγραφή του στο παράρτημα 1 της σύμβασης CΙΤΕS (Convention on Ιnternational Τrade in Εndangered Species) η οποία θέτει φραγμούς στο διεθνές εμπόριο απειλούμενων ειδών άγριας ζωής.

Ο προκάτοχός της κ. Τζο Μποργκ είχε βάλει στο συρτάρι την υπόθεση, παρά τις πιέσεις τού τότε επιτρόπου Περιβάλλοντος κ. Στ. Δήμα, διότι η απαγόρευση αλιείας του τόνου θα έχει πολύ σοβαρές κοινωνικοοικονομικές επιπτώσεις και σφοδρές αντιδράσεις. Γι΄ αυτό η Επιτροπή στην πρότασή της θα προωθήσει, σύμφωνα με πληροφορίες, εξαιρέσεις από την απαγόρευση αυτή για τα μικρής κλίμακας σκάφη που αλιεύουν στα νερά της Μεσογείου. Θα προτείνει επίσης τη δυνατότητα εμπορίου περιορισμένης κλίμακας μεταξύ των κρατών-μελών της ΕΕ. Τη Δευτέρα η Κομισιόν αναμένεται να υιοθετήσει με γραπτή διαδικασία την πρόταση της κυρίας Δαμανάκη. Ηδη πολλές χώρες, όπως η Γαλλία, η Ιταλία και η Ισπανία, αγνοώντας τον φανερό κίνδυνο εξαφάνισης του ερυθρού τόνου, αντιδρούν στην υιοθέτηση μιας τέτοιας πρότασης καθώς θίγονται τα συμφέροντα της αλιευτικής τους βιομηχανίας.

Την τελευταία πενταετία η κατάσταση είχε ξεφύγει πέρα από κάθε όριο καθώς αλιεύονται ετησίως περίπου 50.000 τόνοι ερυθρού τόνου, όταν η νόμιμη επιτρεπόμενη ποσότητα αλίευσης ήταν 29.500 τόνοι το 2007, 28.500 τόνοι το 2008 και 27.500 τόνοι το 2009. Μόνο το 2007 η συνολική ποσότητα που αλιεύθηκε έφτασε τους 61.000 τόνους ψαριού. Να σημειωθεί ότι η Επιστημονική Επιτροπή της ΙCCΑΤ (Διεθνής Συμφωνία για τη διατήρηση του τόνου του Ατλαντικού) είχε προτείνει ως νόμιμο όριο την αλίευση 15.000 τόνων ερυθρού τόνου.

Οι επιστήμονες υπολογίζουν ότι μόνο 15% του αρχικού αποθέματος τόνου έχει πλέον απομείνει στη Μεσόγειο και στον Ατλαντικό. Μάλιστα προειδοποιούν ότι η υπεραλίευση έχει εξαφανίσει τα μεγάλα ψάρια από τον βυθό (ένας ενήλικος τόνος μπορεί να ξεπεράσει τα 600 κιλά), γεγονός που μπορεί να οδηγήσει στην εξαφάνιση του είδους. Και αυτό διότι ο ερυθρός τόνος πρέπει να φτάσει τα 50 κιλά (σε ηλικία περίπου δύο ετών) για να μπορέσει να αναπαραχθεί. Οι τόνοι όμως που αλιεύονται ξεκινούν από 6,5 κιλά, με αποτέλεσμα να μην έχουν απομείνει ψάρια σε αναπαραγωγική ηλικία. Με τους μεγαλόσωμους τόνους να γίνονται ολοένα και πιο σπάνιοι, ένα μόνο ψάρι 201 κιλών έφτασε να πουληθεί 127.487

ευρώ- δηλαδή, 634 ευρώ το κιλό – σε δημοπρασία ψαριών στην ψαραγορά του Τόκιο τον Ιανουάριο του 2001.

Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία, περίπου το 80% των αλιευμάτων τόνου καταλήγει στην προσοδοφόρα και πεινασμένη για σούσι και σασίμι ιαπωνική αγορά. Τα περισσότερα από αυτά πιάνονται στη Μεσόγειο από μεγάλα βιομηχανικά σκάφη.

Το καμουφλάζ των πειρατών
Αλιευτικά σκάφη με συμβατικές, ή χωρίς, σημαίες κινούνται ανενόχλητα στη Μεσόγειο και σαρώνουν ό,τι βρουν. Η παράνομη ψαριά μεταφέρεται από το πλοίο που τα ψάρεψε σε ένα πλοίο-ψυγείο (transhipment) ενώ τα σκάφη βρίσκονται σε διεθνή ύδατα, με αποτέλεσμα να είναι αδύνατον να ελεγχθούν η ποσότητα και η προέλευση των αλιευμάτων. Πληροφορίες μιλούν για ανταλλαγές τόνων ακόμη και στα διεθνή ύδατα του Νοτίου Ιονίου. Σε πολλές περιπτώσεις τα ψάρια φορτώνονται απευθείας σε ιαπωνικά πλοία και διοχετεύονται στις αγορές χωρίς το απαραίτητο πιστοποιητικό.

Η Greenpeace, από το 2004 ως το τέλος του 2007, επιβεβαίωσε την παρουσία τουλάχιστον 28 αλιευτικών πλοίων-φαντασμάτων εντός των ζωνών αλιείας της ΙCCΑΤ. Αν και δεν εμφανίζονται στο νηολόγιό της, εντοπίστηκαν από τα μέλη της οργάνωσης στα λιμάνια των κρατών-μελών της ΙCCΑΤ. Μόνο το έτος 2007 στα ισπανικά λιμάνια του Βίγο, του Μαρίν, της Ριμπέιρα και του Αλχεθίρας η Greenpeace κατόρθωσε να επιβεβαιώσει την παρουσία 16 αλιευτικών σκαφών με σημαία ευκαιρίας. «Δύο από τα αλιευτικά που εντοπίσαμε, το “Ρerseverance” και το “Αmor Ιnn”,περιλαμβάνονται στη Μαύρη Λίστα της Επιτροπής για τη Διαχείριση της Θαλάσσιας Χλωρίδας και Πανίδας της Ανταρκτικής και ως εκ τούτου υπήρχε η νο μ ική βάση για να τους απαγορευθεί η είσοδος στα λιμάνια της Ισπανίας» λέει η υπεύθυνη της εκστρατείας για το θαλάσσιο περιβάλλον στο ελληνικό γραφείο της Greenpeace κυρία Αντζελα Λάζου. Περιζήτητες λιχουδιές που κινδυνεύουν

Παρά τις απαγορεύσεις στις εξαγωγές χαβιαριού, το λαθρεμπόριο συνεχίζεται απειλώντας τον άγριο οξύρρυγχο

Ο λευκός καρχαρίας, τα χέλια και ο οξύρρυγχος είναι περιζήτητοι από τους καλοφαγάδες και τα γκουρμέ εστιατόρια σε όλον τον κόσμο, κυρίως όμως σε εκείνα της Ανατολικής Ασίας. Το κυνήγι του λευκού καρχαρία συνεχίζεται όσο τα πτερύγιά του σερβίρονται σε σούπα στην Ιαπωνία και τα σαγόνια του πωλούνται ως και 40.000 ευρώ στη μαύρη αγορά. Σε ορισμένα σημεία του πλανήτη ο πληθυσμός αυτών των γοητευτικών θηρευτών τείνει να εξαφανιστεί. Οι ειδικοί εκτιμούν ότι από τις αρχές της δεκαετίας του ΄70 ο πληθυσμός τους στον Βορειοδυτικό Ατλαντικό έχει μειωθεί κατά 50%. Ορισμένα είδη μάλιστα θα χρειαστούν εκατοντάδες χρόνια για να ανακάμψουν- αν ποτέ ληφθούν μέτρα προστασίας- καθώς γίνονται σεξουαλικά ώριμα σε ηλικία 20 ετών και συνήθως γεννούν μόνο ένα μικρό.

Σε εξαφάνιση οδηγείται και το χέλι στη Γαλλία, όπου ζει το 90% του ευρωπαϊκού πληθυσμού. Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι οι εξαγωγές χελιών στην Κίνα μπορεί να οδηγήσουν σε εξαφάνιση του πληθυσμού τους. Ο αριθμός τους, όπως επισημαίνουν, έχει μειωθεί κατά 75% σε σύγκριση με μία 40ετία πριν.

Σοβαρή μείωση και των πληθυσμών οξυρρύγχου διαπίστωσε η CΙΤΕS σε περιοχές της Κασπίας και της Μαύρης Θάλασσας καθώς και στα νερά του Δούναβη (Ρουμανία, Βουλγαρία) και του Αμούρ (ποταμός μεταξύ Κίνας και Ρωσίας). Στις αρχές του 2006 τα κράτη-μέλη της Συνθήκης αποφάσισαν να απαγορεύσουν τις εξαγωγές χαβιαριού και άλλων προϊόντων άγριου οξύρρυγχου- οι μεγαλύτερες ποσότητες διακινούνταν από τη Ρωσία. Ωστόσο η απόφαση, όπως υποστηρίζουν περιβαλλοντικές οργανώσεις, λίγο επηρέασε το λαθρεμπόριο χαβιαριού, το οποίο άλλωστε αποτελούσε πάντα την κύρια απειλή για τον άγριο οξύρρυγχο. Το μεγαλύτερο μέρος των πωλήσεων ρωσικού χαβιαριού (έφταναν το 2006 τους 1.200 τόνους τον χρόνο) γινόταν παρανόμως και μόνο δέκα τόνοι πωλούνται μέσω των νομίμων δικτύων διακίνησης του προϊόντος.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ετικετοσύννεφο

Αρέσει σε %d bloggers: