Διευθυντής Κοινοβουλευτικής Ομάδας ΣΥΡΙΖΑ


«Ο Ομπάμα, σαν τον Μιτεράν, έμεινε ολομόναχος και επανήλθε στην τάξη»

Της ΝΑΤΑΛΙ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ

Το «Ζ» είναι το τελευταίο γράμμα της γαλλικής αλφαβήτου. Αλλά η Ντανιέλ Μιτεράν δεν συνηθίζει να βλέπει τα πράγματα απαισιόδοξα…

«Η ζωή δεν είναι αυτό το ατελείωτο "γκλιν, γκλιν" της συσσώρευσης χρημάτων. Θ' αγωνίζομαι μέχρι τέλους για να εξαλειφθεί αυτό το σύστημα που παράγει "νεκρούς" ανθρώπους», λέει η Ντανιέλ Μιτεράν

«Η ζωή δεν είναι αυτό το ατελείωτο «γκλιν, γκλιν» της συσσώρευσης χρημάτων. Θ’ αγωνίζομαι μέχρι τέλους για να εξαλειφθεί αυτό το σύστημα που παράγει «νεκρούς» ανθρώπους», λέει η Ντανιέλ Μιτεράν Μαζί με τον Γιώργο Αρχιμανδρίτη συνυπογράφουν το βιβλίο «Mot a Mot» (Editions «Le cheche midi»). Προέκυψε όταν μια σειρά σοβαρών συζητήσεων για πρόσωπα, γεγονότα και σκέψεις που την καθόρισαν, ξεκίνησε σαν παιχνίδι με την αλφάβητο: κάθε γράμμα -μία λέξη, κάθε λήμμα- ένα κεφάλαιο της ζωής της.

Το «Ζ» εκπροσωπείται από την ελληνική λέξη «Zoe» (Ζωή). Αποτίει φόρο τιμής «στην Ελλάδα, που έφτιαξε ένα υπέροχο φιλμ για τη ζωή, το «Ζ» του Κώστα Γαβρά». Και, ως ακροτελεύτιο ψηφίο, «κλείνει έναν κύκλο, για να μας επαναφέρει στο «Α», δηλαδή σε έναν άλλο, διαφορετικό και καλύτερο κόσμο», σημειώνει στον επίλογο του βιβλίου η επί 52 χρόνια σύζυγος του Φρανσουά Μιτεράν και επί 14 χρόνια (1981-1995) πρώτη κυρία της Γαλλίας.

Είναι σήμερα 86 ετών. Αλλά, μαζί με τη διαύγεια, την ενεργητικότητα και το παρουσιαστικό ενός πολύ νεότερου ανθρώπου, διατηρεί αναλλοίωτο και το ριζοσπαστικό, βαθιά αριστερό πνεύμα της. Η δράση της εδώ και καιρό στοχεύει μέσω του ιδρύματός της, «France Libertes», στην υπεράσπιση των αδυνάτων, στην πάταξη της «βιο-πειρατείας» (του σφετερισμού της γης από επιχειρήσεις που εκβιάζουν τους «ιθαγενείς» και τους αναγκάζουν σε φυγή απ’ τον τόπο τους) και στην αποκατάσταση «του φυσικού πλούτου κάθε χώρας, που είναι το νερό, ο αέρας και η γη…», όπως μας εξηγεί, υπερήφανη που με τους συνεργάτες της έχουν σε τρεις τουλάχιστον περιπτώσεις αναχαιτίσει τέτοια «πολυεθνικά» σχέδια.

Οταν μιλά γι’ αυτό, τα μάτια της λάμπουν. Το ίδιο κι όταν μιλά για το βιβλίο της. Η πρόσφατη παρουσίασή του στο Γαλλικό Ινστιτούτο ήταν η αφορμή για να επισκεφτεί την Ελλάδα και να ξαναδεί μερικούς παλιούς της φίλους, όπως τον Μίκη Θεοδωράκη.

Πώς γράφτηκε το βιβλίο;

«Αρχίσαμε να γράφουμε σαν να παίζουμε κάποιο ωραίο παιχνίδι, που εξελίχθηκε σε κάτι πολύ σοβαρό. Ο Γιώργος με ρώταγε, π.χ., «το γράμμα «Β» τι εκπροσωπεί για εσάς;». Κι εγώ απαντούσα: «Την οδό «Bievre» (το σπίτι μας με τον Φρανσουά), τη λέξη «Bonheur» (ευτυχία)…»

Σε ποιο ψηφίο ανήκει ο Μιτεράν;

«Στο «Φ», φυσικά: Φρανσουά».

Και εκείνος, αλλά και εσείς αφοσιωθήκατε σε μια πραγματική Αριστερά, ελεύθερη και ριζοσπαστική. Σήμερα αυτή η Αριστερά στην Ευρώπη τείνει να εξαφανιστεί.

«Οχι μόνο στην Ευρώπη. Παντού στον κόσμο…»

Υπάρχει ακόμα τέτοια αριστερή προοπτική;

«Σας διαβεβαιώ ότι υπάρχει. Εγώ, π.χ., περιβάλλομαι μόνον από αριστερούς, οι οποίοι δεν ανήκουν σε κανένα επίσημο κόμμα. Ισως γιατί τα κόμματα και οι ηγέτες τους αφέθηκαν να παρασυρθούν από ένα σύστημα που επιβάλλει μία μόνο γλώσσα και μία μόνο σκέψη. Ο καπιταλισμός «αγγλοποίησε» τα πάντα και τους πάντες. Ακόμα κι όσοι ήταν φυσικά προσκείμενοι στην Αριστερά, υποτάχτηκαν στη μοίρα μιας μονοδιάστατης πολιτικής, χωρίς εναλλακτικές. Αυτή ήταν η γραμμή της κυρίας Θάτσερ. Αλλά η Αριστερά υπάρχει, όσο υπάρχουν απλοί άνθρωποι σαν κι εμένα, που αγωνίζονται καθημερινά ώστε η κοινωνία να έχει διαφορετικές επιλογές».

Αν υποθέσουμε ότι η Αριστερά δεν μπορεί πια να υπερασπιστεί τον παραδοσιακό της ρόλο, ποιες είναι οι δυνατότητες των λαών της Ευρώπης να αντιδράσουν στον νεο-φιλελευθερισμό;

«Ας ξανακοιτάξουν το όνειρο ή την ουτοπία (πείτε το όπως θέλετε) της προηγούμενης γενιάς για μια Ευρώπη των λαών – και όχι της οικονομίας. Αυτή η Ευρώπη εξακολουθεί να είναι ζητούμενο. Εχω γνωρίσει μητέρες Παλαιστίνιες, Ισραηλινές, Ιρακινές, Τουρκάλες, Κούρδισσες. Καμία δεν θέλει να στείλει το παιδί της να σκοτώσει ένα άλλο και να σκοτωθεί. Δεν πρέπει λοιπόν αυτή η «συμπληρωματικότητα» των κοινών ανθρώπινων αξιών να βρει τη θέση της στον κόσμο;»

Διαβάσαμε πως στις γαλλικές προεδρικές εκλογές το 2007 υποστηρίξατε τη Σεγκολέν Ρουαγιάλ.

«Ψήφισα υπέρ του Σοσιαλιστικού Κόμματος, αλλά δεν υποστήριξα τη Σεγκολέν Ρουαγιάλ. Δεν έλαβα μέρος στην προεκλογική εκστρατεία της, ούτε τη συνάντησα ιδιωτικά ποτέ. Πήγα στην τελευταία της συγκέντρωση στην Τουλούζη, γιατί αυτή η πόλη κάτι συμβολίζει για μένα: εκεί ολοκληρώνονταν οι προεκλογικές εκστρατείες του Φρανσουά, με ένα αίσθημα χαράς. Αυτό το αίσθημα έψαχνα και το 2007. Αλλά δεν το βρήκα…»

Το Σοσιαλιστικό Κόμμα παραμένει αμήχανο απέναντι στη μονοκρατορία του Σαρκοζί. Ποιο πιστεύετε ότι είναι το πολιτικό μέλλον της Γαλλίας;

«Το ίδιο με όλου του κόσμου. Η Γαλλία είναι ένα μικρό μέρος του πλανήτη, στον οποίο βασιλεύει η παγκοσμιοποίηση. Ολες οι χώρες αλληλοκαλύπτονται, όλες «εμπνέονται» από το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα και καμία δεν ακολουθεί αυτόνομη πολιτική».

Η οδυνηρή οικονομική περιπέτεια της Ελλάδας την οδήγησε σε μια υψηλή επιστασία της Ευρώπης.

«Αυτή είναι η φυσική συνέπεια της πολιτικής για την οποία σας μίλησα. Το 1981, ο Φρανσουά εισηγήθηκε 110 προτάσεις για μια καλύτερη γαλλική κοινωνία, καταλαμβάνοντας εξ απίνης πολλούς που δεν ήξεραν πώς να αντιδράσουν. Το επόμενο διάστημα επιχείρησε να εφαρμόσει το μεταρρυθμιστικό του πρόγραμμα. Αλλά, ύστερα από δύο χρόνια, η Παγκόσμια Τράπεζα, ο χρηματιστηριακός δείκτης SMI και το «Musee Sociale» είπαν «αρκετά μέχρι εδώ. Τώρα πρέπει να επιστρέψουμε στον ‘σωστό’ δρόμο». Κι έτσι επιστρέψαμε στον επίφοβο φιλελευθερισμό».

Πώς κρίνετε τους σημερινούς ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ενωσης σε σύγκριση με προσωπικότητες σαν τον Φρανσουά Μιτεράν;

«Δεν τους κρίνω. Εχω ζήσει τόσα πολλά, ώστε να ξέρω ότι το περιθώριο των χειρισμών τους είναι ελάχιστο. Υπάρχουν φυσικά εκείνοι που εξυπηρετούν το σύστημα κι είναι ευτυχείς γι’ αυτό. Αλλά υπάρχουν κι εκείνοι που θα ήθελαν να πράξουν διαφορετικά και δεν μπορούν. Εγώ θα αγωνίζομαι μέχρι τέλους για να εξαλειφθεί αυτό το σύστημα. Πρέπει οπωσδήποτε να βγούμε από τον φαύλο κύκλο που παράγει «νεκρούς» ανθρώπους. Γι’ αυτό κι όταν λέω ότι πρέπει να κάνουμε μια κοινωνική επιλογή, εννοώ επιλογή ζωής, πραγματικότητας, ικανότητας να αισθανόμαστε και να ακούμε. Η ζωή δεν είναι αυτό το ατελείωτο «γκλιν, γκλιν» της συσσώρευσης χρημάτων».

Η διεθνής κοινή γνώμη χαιρέτισε την εκλογή του Μπαράκ Ομπάμα. Δυστυχώς, οπισθοχώρησε ήδη σε αρκετές υποσχέσεις του. Κατά τη γνώμη σας, γιατί;

«Διότι συμβαίνει ό,τι και τότε, που κάποιοι φοβήθηκαν ότι ο Φρανσουά μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Εμεινε ολομόναχος κι αναγκάστηκε να επανέλθει στην «τάξη»…»

Υπάρχουν πάντως πολιτικές προσωπικότητες ικανές να επιδιώξουν δυναμικά μια αλλαγή;

«Δεν νομίζω. Το σύστημα είναι ακόμα πανίσχυρο. Υπάρχουν, όμως, μικρές νησίδες που το ενοχλούν. Κι αυτή η ενόχληση μπορεί γρήγορα να μεταμορφωθεί σε κάτι ικανό να επιτύχει το «ξεχαρβάλωμα»».

Εχω την εντύπωση ότι αναπτύξατε ακόμα εντονότερη πολιτικοκοινωνική δράση μετά την εποχή Μιτεράν.

«Ισως γιατί βρέθηκα ολομόναχη στη σκηνή. Δεν με εμπόδιζε όμως ο Φρανσουά. Ημουν υπό τη σκέπη του, αλλά ποτέ στη σκιά του». *

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ετικετοσύννεφο

Αρέσει σε %d bloggers: