Διευθυντής Κοινοβουλευτικής Ομάδας ΣΥΡΙΖΑ


Της Μάνιας Καββαθά

Με το τέλος του Εμφυλίου, το αντικομμουνιστικό κράτος της Δεξιάς έχει αρχίσει να θεμελιώνεται. Το αντιδραστικό καθεστώς είναι αποφασισμένο να χτυπήσει την Αριστερά με κάθε μέσο. Έτσι, εκτός από το μετεμφυλιακό κράτος, οργανώνεται  και το παρακράτος, σε συνεργασία πάντα με τις Η.Π.Α. Πίσω από οποιαδήποτε κίνηση της ελληνικής κυβέρνησης βρίσκονται οι στρατηγικοί σχεδιασμοί των Η.Π.Α. και αυτούς ακριβώς έρχεται να εξυπηρετήσει το 1947 το σχέδιο Marshall. Το σχέδιο αυτό, δίνει τη δυνατότητα στις Η.Π.Α. να αναλάβουν το ρόλο του παγκόσμιου ηγέτη, αφού δεσμεύει, μέσω της οικονομικής βοήθειας, τις χώρες που έχουν πληγεί από τον πόλεμο να εργαστούν εναντίον της επέκτασης των κομμουνιστικών καθεστώτων.
Η ελληνική κυβέρνηση, βέβαια, έχει ούτως ή άλλως ως κύριο μέλημα την απαλλαγή της Ελλάδας από τον «κομμουνιστικό κίνδυνο». Γι’ αυτό ιδρύει τόπους εξορίας για όσους είχαν «μολυνθεί» από τις κομμουνιστικές ιδέες, από τους οποίους και στερεί τα πολιτικά τους δικαιώματα. Οι αριστεροί πολίτες υφίστανται τρομοκρατία και βασανιστήρια. Στο πλαίσιο της επικρατούσας αντικομμουνιστικής υστερίας, στις 15 Φεβρουαρίου1952 αρχίζει η δίκη του Νίκου Μπελογιάννη και 28 συντρόφων του. Οι κατηγορίες: κατασκοπία, έσχατη προδοσία και συμμετοχή στον παράνομο μηχανισμό του Κ.Κ.Ε. Η απόφαση του δικαστηρίου καταδικάζει τον Μπελογιάννη και άλλους 7 σε θάνατο. Εκτελούνται χαράματα Κυριακής στο Γουδί, γεγονός που σηματοδοτεί το τέλος της κυβέρνησης Πλαστήρα.
Από τα παραπάνω, προκύπτει η ανάγκη για την ύπαρξη μιας Ενωμένης Αριστεράς απέναντι σε αυτούς που θέλουν να την εξαφανίσουν. Έτσι, στις 2 Αυγούστου 1951 ανακοινώνεται η ίδρυση της Ενιαίας Δημοκρατικής Αριστεράς (ΕΔΑ). Η ΕΔΑ θα δώσει πολλές μάχες και θα σημειώσει μεγάλες νίκες. Στις βουλευτικές εκλογές της 11ης Μάη 1958, σχεδόν ένα εκατομμύριο ψηφοφόροι (25%) την αναδεικνύουν σε δεύτερο κόμμα, με 79 βουλευτές. Πρώτο κόμμα αναδεικνύεται η Εθνική Ριζοσπαστική Ένωση (ΕΡΕ) του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Το αποτέλεσμα χαρακτηρίζεται ως περήφανη νίκη των δημοκρατικών δυνάμεων κατά της ξενοδουλείας και της ξενοκρατίας. Από την άλλη, η κυβέρνηση και οι Αμερικανοί δεν είναι καθόλου ικανοποιημένοι με την άνοδο της Αριστεράς. Έτσι, στις εκλογές του 1961, γνωστές ως εκλογές «βίας και νοθείας», κινητοποιείται όλος ο κρατικός και παρακρατικός μηχανισμός ώστε να μην μπορέσει ο λαός να εκφράσει την αποδοκιμασία του στις αντιδραστικές πολιτικές του Καραμανλή. Η Αριστερά χάνει μεγάλο μέρος της δύναμης της και κατατάσσεται τρίτη. Η μεθόδευση των εκλογών του 1961 θα αποκαλυφθεί το 1965, όταν θα βρεθεί στα αρχεία του υπουργείου Εθνικής Αμύνης ένα έγγραφο με τίτλο «σχέδιον Περικλής». Το σχέδιο αυτό προέβλεπε την εκτεταμένη νοθεία για τις εκλογές του 1961, με την συμβολή του στρατού που άσκησε μεγάλη τρομοκρατία, κυρίως στην περιοχές της περιφέρειας. Μεταξύ των αξιωματικών που ανέλαβαν το σχέδιο «Περικλής», και έτσι εντάχθηκαν από τον Καραμανλή στο πολιτικό παιχνίδι, ήταν ο Γεώργιος Παπαδόπουλος και άλλα στελέχη της δικτατορίας.
Οι εκλογές του 1961 ανέδειξαν έναν μεγάλο αγωνιστή της Αριστεράς που συνέδεσε το όνομά του με τη σημαντικότερη επιδίωξη της ανθρωπότητας, την Παγκόσμια Ειρήνη. Ο αγωνιστής αυτός είναι ο βουλευτής της ΕΔΑ, Γρηγόρης Λαμπράκης. Η έντονη κινηματική του δραστηριότητα ενοχλούσε την κυβέρνηση, με αποτέλεσμα στις 22 Μαίου 1963 να έρθει μια κορυφαία στιγμή στη σύγχρονη ελληνική τραγωδία. Ο Γρηγόρης Λαμπράκης δολοφονείται στην οδό Ερμού στη Θεσσαλονίκη, μετά από επίθεση των παρακρατικών Γκοτζαμάνη και Εμμανουηλίδη. Η αστυνομία, που υποτίθεται ότι είχε αναλάβει την προστασία του βουλευτή, μένει υπόπτως άπραγη. Ο Λαμπράκης πεθαίνει λίγες μέρες μετά, μένοντας στην μνήμη όλων ως ένας γνήσιος αγωνιστής της Δημοκρατίας, της Ελευθερίας και της Ειρήνης. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής παραιτείται υπό το βάρος της πολιτικής δολοφονίας. Το 1964 διενεργούνται εκλογές και η Ένωση Κέντρου, του Γεωργίου Παπανδρέου, συγκεντρώνει το 52,72% των ψήφων και αναλαμβάνει την διακυβέρνηση της χώρας.
Η διαταραγμένη πολιτική και πολιτειακή ζωή της χώρας, βέβαια, δεν σταματάει εδώ. Το 1965 ξεσπά κρίση ανάμεσα στα ανάκτορα και τον Γεώργιο Παπανδρέου, με αφορμή την άρνηση του βασιλιά να δεχτεί την αντικατάσταση του υπουργού Αμύνης, Γαρουφαλιά, και του αρχηγού ΓΕΣ. Ο Παπανδρέου, απέναντι στην εμμονή του βασιλιά να διατηρήσει τα αντισυνταγματικά κεκτημένα του, αναγκάζεται να παραιτηθεί. Ήδη, πριν από την παραίτηση έχει αρχίσει η επιχείρηση της «Αποστασίας», η εξαγορά, δηλαδή, κάποιων βουλευτών της Ένωσης Κέντρου, ώστε ο Παπανδρέου να χάσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Αποτέλεσμα, ο σχηματισμός της κυβέρνησης των «Αποστατών», με πρωθυπουργό τον Στέφανο Στεφανόπουλο, σε σύγκρουση με την εκφρασμένη βούληση του ελληνικού λαού.
Το πραξικόπημα του 1967, είναι λοιπόν το αναπόφευκτο πέρασμα από την κατ’ επίφαση κοινοβουλευτική δημοκρατία στην άλλη όψη του ίδιου νομίσματος, τη δικτατορία των συνταγματαρχών. Έχει τις ρίζες της στο ασταθές πολιτικό τοπίο που διαμορφώθηκε με το τέλος του εμφυλίου πολέμου. Κάτι φαινόταν πως δεν πήγαινε καλά…

Η Μάνια Καββαθά είναι φοιτήτρια Ιστορίας-Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ετικετοσύννεφο

Αρέσει σε %d bloggers: