Διευθυντής Κοινοβουλευτικής Ομάδας ΣΥΡΙΖΑ


Είναι προφανές οτι μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2007 το πολιτικό σκηνικό στη χώρα αναδιατάσσεται διαρκώς προς όφελος της αριστεράς. Αυτό δεν είναι μια απλή διαπίστωση απο τις δημοσκοπήσεις στις Κυριακάτικες εφημερίδες, αλλά έχει να κάνει με ένα σύνολο προσλαμβανουσών που έχουμε απο όλα τα επίπεδα της πολιτικής, κοινωνικής, οικονομικής, και εσχάτως πολιτιστικής διάστασης της καθημερινότητας.

Μέσα σ αυτό το ρευστό πολιτικό σκηνικό ο ΣΥΡΙΖΑ κατόρθωσε να αναδειχτεί σε μια φερέγγυα πολιτική δύναμη. Κατάφερε να συμπυκνώσει έστω και παροδικά (χρησιμοποιώ τον όρο αυτό ελπίζοντας στη μονιμότητα προφανώς αλλά δεν μπορώ να την προεξοφλήσω) τις ελπίδες και τις ανησυχίες κυρίως των νέων ανθρώπων, των υποτελών κοινωνικών ομάδων αλλά ευρύτερων κοινωνικών δυνάμεων (μεσαία στρώματα) που δυσανασχετούν. Η δυσφορία τους προέρχεται αφενός απο τη σκληρή νεοφιλελεύθερη πολιτική της ΝΔ αφετέρου από το δυσμενές διεθνές κλίματα στις οικονομίες που επηρεάζει και την ελληνική. Ετσι όλοι και μεγαλύτερα τμήματα της κοινωνίας σπρώχνονται στο οικονομικό και κοινωνικό περιθώριο.

Πέρα απο τη δύσκολη καθημερινότητα τον τελευταίο ενάμιση χρόνο με μια σειρά απο γεγονότα έγινέ πλέον σαφές οτι το δικομματικό- διπολικό σύστημα όχι απλά είναι γερασμένο και αναποτελεσματικό , αλλά σάπιο και ανίκανο να δώσει όχι λύσεις αλλά έστω και όραμα στην κοινωνία για ένα καλύτερο αύριο. Μέσα απ αυτή τη διαδικασία ο δικομματισμός βρέθηκε και βρίσκεται σε τέλμα. Αυτό σε καμία περίπτωση δεν υποδηλώνει το τέρμα ενός συστήματος που και σε προηγούμενες περιόδους βρέθηκε σε δεινή θέση αλλά πολύ γρήγορα αναδιοργανώθηκε αντεπιτέθηκε και συμπίεσε την αριστερά στο όριο της εκλογικής της επιβίωσης. Συνεπώς ο δικομματισμός βρίσκεται σε τέλμα όχι στο τέρμα του.

Εδώ είναι το κρίσιμο σημείο που ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να πάρει πολιτικές πρωτοβουλίες προκειμένου να εντείνει την κρίση του δικομματισμού και να τον αποσταθεροποιήσει σε βαθμό όχι πλέον ελαστικής αλλά πλαστικής παραμόρφωσης. Για λόγους οικονομίας χώρου δεν θα αναφερθώ εκτεταμένα στη σημασία που έπαιξαν παίζουν και θα παίζουν τα κινήματα και στον τρόπο με τον οποίο δομείται η φυσιογνωμία μας ως χώρος αλλά και στον στρατηγικό μας στόχο. Θα αναφερθώ μόνο στο ρόλο και στο νόημα του προγράμματος.

Αν επιθυμούμε να συνεχίζουμε να τροφοδοτούμε με μπαρούτι τα θεμέλια του δικομματισμού, χρειαζόμαστε ένα συνεκτικό, κρουστικό σύνολο σημείων και θέσεων υπό τη μορφή προγράμματος που θα απαντάει στα τεράστια ζητήματα της καθημερινότητας. Το έχουμε ανάγκη τώρα που μας πιέζουν τα ΜΜΕ, η κοινή γνώμη αλλά και η ίδια η πραγματικότητα για το τι θα κάνουμε αλλά το χρειαζόμασταν και την περίοδο που η αποδοχή μας από τη κοινωνία ήταν στο 3% ή στο 5%. Ο σαφής προγραμματικός λόγος είναι αυτός που μας διασφαλίζει απο 2 ορατούς και πιθανών καταστροφικούς κινδύνους που θα αντιμετωπίσουμε ή καλύτερα αντιμετωπίζουμε ήδη .

Ο πρώτος κίνδυνος είναι να γίνει ο λόγος μας λαϊκίστικος σε μια προσπάθεία να απεγκλωβίσουμε κοινωνικές δυνάμεις απο τον δικομματισμό να ξοδεύουμε τον πενταπλάσιο προϋπολογισμό απο τον προϋπολογισμό της χώρας εν τη ρύμη του λόγου μας. Βέβαια όταν θα έρθει το πλήρωμα του χρόνου, δεν λέω για το όταν και αν θα γίνουμε κυβέρνηση, αλλά το πολύ απλό όταν θα κληθούμε να διαχειριστούμε έναν δήμο ή μια νομαρχία που κατά τη γνώμη μου θα γίνει στις ερχόμενες δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές (συμβαίνει και τώρα αλλά αν το φαινόμενο γίνει πιο εκτεταμένο θα μεγαλώσουν οι απαιτήσεις).

Ο δεύτερος κίνδυνος είναι να ενσωματωθούμε και το πολιτικό μας δυναμικό το οποίο προφανώς δεν εξαντλείται στα μέλη της ΚΠΕ ή της ΠΓ αλλά εμπλέκει χιλιάδες ανθρώπους να είναι ανίκανο (με την έννοια της άγνοιας και της έλλειψης πολιτικής θωράκισης) να διαχειριστεί την νέα κατάσταση. Για να υλοποιηθεί ένα πολιτικό σχέδιο ή για να αντιπολιτευφτούμε αποτελεσματικά ένα άλλο, δεν αρκεί να γίνεται σε επίπεδο κορυφαίων στελεχών ή αρχηγών κομμάτων αλλά πρέπει να φτάσει στις προτάσεις του χώρου μας στα 15μελή των μαθητών, στις προτασεις στις γενικές συνελεύσεις τμήματος στα πανεπιστήμια και γενικά σε όλα τα επίπεδα της πολιτικής ζωής της χώρας απο το πιο μικρό μέχρι το κεντρικό προφανώς.

Επισης γίνεται και το άλλο, να μην φτιάξουμε πρόγραμμα ή να φτιάξουμε μια καρικατούρα ή μια κακογευστη σούπα για να είναι και αρκετά ευρύχωρη. Είναι προφανές ότι σε μια τέτοια διαδικασία θα αναστοχαστουν πολιτικές δυνάμεις και ομάδες, θα υπάρξουν συγκλίσεις και αποκλίσεις, θα υπάρξει μια συνολική αναδιάταξη των δυνάμεων στο χώρο της αριστεράς και πρέπει να είμαστε έτοιμοι και όχι φοβικοί απέναντι σ αυτό. Αυτή είναι άλλωστε και η παράδοσή μας.

Μπορούμε και πρέπει να αρχίσουμε με 3 άξονες χωρίς καμία καινοτομία ο τίτλος αλλά με πολύ έμπνευση η ανάπτυξη και η επεξήγηση. 1.Δημοκρατία που να εμπεριέχει την ισότητα και την ελευθερία 2.κοινωνική αλληλεγγύη 3. οικολογική εγρήγορση. Μπορει το τρίπτυχο με τις προσαρμογές του στη σύγχρονη πραγματικότητα να είναι σχεδόν 220 ετών αλλά έχουμε πολλά πράγματα να πούμε και πολλά αυτιά να μας ακούσουν (προς το παρόν). Ευτυχώς δεν ξεκινάμε από το μηδέν. Είναι πολυτιμότατη η συμβολή των τμημάτων του κόμματος και οι επεξεργασίες που έχουν γίνει μέχρι τώρα. Συνεπώς όχι καλή αρχή αλλά καλή συνέχεια…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ετικετοσύννεφο

Αρέσει σε %d bloggers: