Ο Σουφλιάς, το υπουργείο περιβάλλοντος και οι κρίσεις.

Ο υπουργός ΠΕΧΩΔΕ προ δεκαημέρου έκανε δηλώσεις για δημιουργία αυτόνομου υπουργείου περιβάλλοντος με χωριστές και συγκεκριμένες αρμοδιότητες που μόνο ως κακόγουστο πρωταπριλιάτικο αστείο μπορούν να χαρακτηριστούν.

Αστείο… Διότι παρόλο που το εξήγγειλε είπε ότι θα υλοποιηθεί μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2010. Εμπνευσμένη εξαγγελία, αφού σε κάτι παραπάνω από ένα χρόνο από τώρα θα έχουν γίνει εκλογές και το μπαλάκι θα πάει στη επόμενη κυβέρνηση όποια και αν είναι αυτή.

Προφανώς η ύπαρξη ενός τέτοιου υπουργείου δεν λύνει από μόνη της τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα που σχετίζονται με το περιβάλλον και την κλιματική αλλαγή αλλά δίνει ένα άλλο στίγμα στην πολιτική στον συγκεκριμένο τομέα. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι τα τελευταία 15 χρόνια η εικόνα της ισχυρής Ελλάδας χτίσθηκε κυριολεκτικά με κατεύθυνση της οικονομίας στο μπετόν, στις γέφυρες και στους δρόμους και ότι όλα αυτά τα κονδύλια περνούσαν μέσα από το περιβαλλοντικό ΥΠΕΧΩΔΕ.

Δεν είναι τυχαίο ότι σε μια σειρά ζητημάτων όπως οι ΧΥΤΑ, η ανακύκλωση, η ποιότητα ζωής στις πόλεις, η ρύπανση των ποταμών (Ασωπός) , ο τρόπος ανάπτυξης της γεωργικής και κτηνοτροφικής παραγωγής κ.ο.κ. η Ελλάδα, μια από τις λίγες χώρες στην ΕΕ που δεν έχει υπουργείο περιβάλλοντος, έχει χειρότερους δείκτες ακόμα και από χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ που εσχάτως μπήκαν στην ΕΕ. Δυστυχώς οι κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας αλλά και προηγουμένως του ΠΑΣΟΚ επέλεγαν να χρησιμοποιούν το περιβάλλον ως επικοινωνιακό τρικ και ως κίνηση εντυπωσιασμού όπως ακριβώς κάνει και τώρα ο κ. Σουφλιάς . Αυτές οι πολιτικές θα έχουν τραγικές συνέπειες όχι μόνο στην ποιότητα ζωής των πολιτών αλλά και στον τρόπο με τον οποίο δομείται μια μη αειφόρος ανάπτυξη, μια οικονομία που στην ουσία κάθε μέρα υποθηκεύει και λίγο από το μέλλον της.

Την περιβαλλοντική ζημιά στην Ελλάδα και διεθνώς δεν την πληρώνουν όλοι το ίδιο. Έχει βαθιά ταξικά χαρακτηριστικά . Από την ξηρασία και το απρόσμενο χαλάζι πλήττονται οι αγρότες και όχι οι managers στις επιχειρήσεις. Από την συνακόλουθη ακρίβεια στις λαϊκές αγορές οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι και σε καμία περίπτωση τα golden boys.

Διεκδικούμε άμεσα υπουργείο περιβάλλοντος αλλά κυρίως μια διαφορετική περιβαλλοντική πολιτική. Η οικονομική κρίση που διανύουμε παγκοσμίως σε συνδυασμό με την επερχόμενη περιβαλλοντική (που φυσικά δεν θα γιατρεύεται με λογιστικά τρικ) ίσως δίνουν την τελευταία ευκαιρία την ώρα που καταρρέουν οι βεβαιότητες της αχαλίνωτης αγοράς και της αχαλίνωτης λεηλασίας του περιβάλλοντος για μια νέα ρύθμιση της ανθρωπογενούς δραστηριότητας πάνω στον πλανήτη. Μια ρύθμιση που θα έχει στο επίκεντρο όχι τις αγορές τα χρηματιστήρια και τα κέρδη αλλά τον άνθρωπο και την φύση.

Όπως πολύ επιτυχημένα γράφουν οι αφίσες μας αλλά και οι αφίσες των άλλων οργανώσεων της αριστεράς την κρίση δεν πρέπει νa την πληρώσουν οι εργαζόμενοι οι αδύναμοι κλπ. Λείπει κάτι… Την κρίση δεν πρέπει να την πληρώσει ούτε το περιβάλλον. Το περιβάλλον δεν είναι πόρος εν αφθονία, είναι ανεκτίμητο αγαθό που βρίσκεται στη βάση της οικονομίας και αν δεν προστατευτεί θα επιφέρει τεράστια οικονομικά προβλήματα. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε τις εκθέσεις που ήρθαν τα τελευταία χρόνια στο φως της δημοσιότητας, όχι από αριστερούς οικονομολόγους και δείχνουν ότι αν δεν στραφεί ο πλανήτης σε μια πράσινη οικονομία (δεν θα χαρίσουμε τον όρο στο ΠΑΣΟΚ και στον Γ. Παπανδρέου όπως δεν του χαρίσαμε και τη συμμετοχική δημοκρατία ) και δεν επενδύσουμε 1% του παγκόσμιου ΑΕΠ στο περιβάλλον η οικονομική επιβράδυνση που θα επέλθει εξ αιτίας της κλιματικής αλλαγής τα επόμενα χρόνια θα είναι της τάξης του 8%του ΑΕΠ ετησίως. Τι συμφέρει λοιπόν κύριε Σουφλιά και κύριε Παπαθανασίου;

Κώστας Ζαχαριάδης

Μέλος ΚΣ της Νεολαίας ΣΥΝ

Στον σοσιαλισμό δεν φτάνεις με πυρηνικά

Σάκης Κουρουζίδης, Αυγή, 24/03/2009

---

Μετά το ατύχημα στο Τσέρνομπιλ, το σοβαρότερο στην ιστορία της πυρηνικής τεχνολογίας, το λόμπυ των πυρηνικών υποχώρησε. Τρεις μεγάλες χώρες της Ευρώπης με πυρηνικά αποφάσισαν να προχωρήσουν σταδιακά στη μετα-πυρηνική εποχή. Η Ιταλία το 1987 με δημοψήφισμα, η Γερμανία με την κυβερνητική συμφωνία σοσιαλδημοκρατών-πράσινων και πιο πρόσφατα η Ισπανία.

Από τα 439 πυρηνικά εργοστάσια που υπάρχουν σε ολόκληρο τον κόσμο -και ακόμη 32 υπό κατασκευή- με εγκατεστημένη ισχύ 371.647 MW, παίρνουμε το 15% της παγκόσμιας ηλεκτρικής ενέργειας. Το ποσοστό αυτό αναμένεται να πέσει στο 13% μέχρι το 2030, σύμφωνα με στοιχεία της Διεθνούς Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας που δημοσιεύτηκαν πέρυσι.

Αυτή την τάση επιχειρούν να αντιστρέψουν οι μεγάλες βιομηχανίες των πυρηνικών, με πρόσχημα την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής. Επικαλούνται ότι η πυρηνική ενέργεια είναι «καθαρή», σε ό,τι αφορά τα αέρια του θερμοκηπίου, ότι πλέον είναι πιο ασφαλής και ακόμη, ότι είναι και φτηνή.

Τίποτε από όλα αυτά δεν ισχύει

Εξακολουθεί και η νέα -τέταρτη- γενιά των αντιδραστήρων να έχει ανοιχτά τα μέτωπα της προηγούμενης γενιάς. Η ασφάλεια των σταθμών, η διαχείριση των αποβλήτων, η αποσυναρμολόγηση των πυρηνικών εγκαταστάσεων, το ρίσκο της «τροφοδότησης» της βιομηχανίας των πυρηνικών όπλων, παραμένουν πάντα. Επίσης, λιγοστεύουν τα αποθέματα σε ουράνιο.

Μέχρι σήμερα, έχουν συσσωρευτεί 250.000 τόνοι αποβλήτων υψηλής ραδιενέργειας, τα οποία περιμένουν ασφαλέστερες λύσεις για τη διαχείρισή τους. Αυτά θα φτάσουν τις 400.000 τόνους το 2015 και το 1.000.000 τόνους το 2050! (σήμερα, υπάρχουν στον κόσμο 80 «αυθαίρετες χωματερές» – τοποθεσίες «προσωρινής» αποθήκευσής τους).

Στις ΗΠΑ, όπου υπάρχουν περίπου 70.000 τόνοι αποβλήτων, βρίσκεται σε εξέλιξη ένα πρόγραμμα για τη διαμόρφωση ενός υπόγειου χώρου «ασφαλούς» εναπόθεσης, ο οποίος αναμένεται να είναι έτοιμος να δεχτεί ραδιο-απόβλητα σε 6-7 χρόνια (στο όρος Γιούκα της Νεβάδα).

Ως απάντηση στο πρόβλημα της κλιματικής αλλαγής, είναι πολύ αργή, πολύ ακριβή και εντελώς περιορισμένη. Ενώ δεν συμβάλει στην αύξηση των αερίων του φαινομένου του θερμοκηπίου μέσα από τη λειτουργία τους, εντούτοις συμβάλλει μέσα από την εξόρυξη και επεξεργασία της πρώτης ύλης που τροφοδοτεί το πυρηνικό εργοστάσιο. Έτσι, ακόμη και σε ό,τι αφορά τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου, έπεται άλλων καθαρών λύσεων όπως είναι οι ΑΠΕ.

Ο μεγάλος μύθος, όμως, αναφέρεται στο κόστος παραγωγής της πυρηνικής ενέργειας σε σχέση με τις άλλες μορφές ενέργειας. Πώς υπολογίζει κανείς το συνολικό κόστος; Ποια εξωτερικά κόστη εσωτερικεύονται; Κατʼ αρχήν, για να βγει χαμηλό το κόστος της πυρηνικής ενέργειας δεν υπολογίζεται το κόστος της διαχείρισης των πυρηνικών αποβλήτων ούτε και αυτό της αποσυναρμολόγησης και διαχείρισης των πυρηνικών εγκαταστάσεων μετά τη λήξη της λειτουργίας τους. Όμως, υπάρχουν και άλλα εξωτερικά κόστη που θα πρέπει να συνυπολογιστούν. Η πιθανότητα ενός ατυχήματος εξακολουθεί να είναι υπαρκτή και το πυρηνικό ασφαλιστικό ρίσκο είναι δυσανάλογα μεγάλο και απαιτεί μεγάλα ασφάλιστρα. Να θυμίσουμε ότι το ατύχημα του Τσέρνομπιλ κόστισε στην Ουκρανία, για τα 10 πρώτα χρόνια, 120 δισ. δολάρια. Παρόλο που δεν γίνονται γνωστές από τις εταιρείες οι ποσότητες καθαρού ουρανίου που διαθέτουν για το μέλλον, τα αποθέματα ουρανίου συνολικά, θα εξαντληθούν μέσα στα επόμενα 80 χρόνια. Αυτή η παράμετρος θα πρέπει να εισαχθεί ως «εξωτερικό κόστος», όπως και το σύνολο των περιβαλλοντικών επιπτώσεων και των επιπτώσεων στη υγεία για όλες τις εργασίες που συνδέονται με την παραγωγή πυρηνικής ενέργειας (εξόρυξη και επεξεργασία καυσίμων, ρίσκο για το ενδεχόμενο ατυχήματος, διαχείριση αποβλήτων και αποσυναρμολόγηση εξαρτημάτων). Και σήμερα, τα κόστη αυτά μπορούν να υπολογιστούν με πολύ μεγάλη ακρίβεια. Δεν αποτελούν εμπειρικές μετρήσεις αλλά στηρίζονται σε μεθοδολογίες και οικονομικά εργαλεία που πατούν στις οικονομικές επιστήμες και όχι σε κάποιες οικολογικές φοβίες και υπερβολές. Με όλα αυτά, τα πραγματικά κόστη για την παραγωγή πυρηνικής ενέργειας είναι τριπλάσια αυτών που γίνονται γνωστά, αν υπολογίσει κανείς το σύνολο των δαπανών που πραγματικά εμπλέκονται στην τεχνολογία αυτή.

Αν θέλουμε να αποφύγουμε ένα πυρηνικό μέλλον, θα πρέπει να επεξεργαστούμε ένα εναλλακτικό-ανανεώσιμο παρόν, συναισθανόμενοι ότι αυτό που διακινδυνεύεται δεν είναι μία «χαλασμένη» θέα με ανεμογεννήτριες σε μια βουνοκορφή, ούτε κάποια πρόχειρη και άγαρμπη διάνοιξη δρόμου πρόσβασης προς ένα αιολικό πάρκο, αλλά ένα σοβαρό, πολύ σοβαρό αγαθό που είναι ο πυρηνικός εφιάλτης ή η ραγδαία αλλαγή του κλίματος.

* Ο Σάκης Κουρουζίδης είναι διευθυντής της Ευωνύμου Οικολογικής Βιβλιοθήκης και του περιοδικού “Δαίμων της Οικολογίας”

Ν Ε Ρ Ο και Π Α Γ Κ Ο Σ Μ Ι Ο Π Ο Ι Η Σ Η

●Το 1/6 του πληθυσμού της γης δεν έχει πρόσβαση σε πόσιμο νερό.
●6000 παιδιά πεθαίνουν καθημερινά από αρρώστιες που προκαλούνται από   την έλλειψη καθαρού  νερού και συνθηκών υγιεινής.

●Η μέση απόσταση που διανύει κάθε ημέρα μια γυναίκα στην Ασία ή την      Αφρική για να προμηθευτεί το πόσιμο νερό της οικογένειας είναι 6 km.
Το βάρος του νερού που κουβαλάει στο κεφάλι της ισοδυναμεί με μία βαλίτσα
20 kg. Η γυναίκα που υποχρεώνεται να ξοδέψει ως και 8 ώρες την ημέρα για   μεταφορά πόσιμου νερού , αποκλείεται από οποιαδήποτε άλλη παραγωγική δραστηριότητα, , δεν έχει χρόνο για τη μόρφωση της, τη συμμετοχή της στα κοινά με συνέπεια την παγίωση και της ανισότητας των δύο φύλλων. Εκτός αυτού στη μακρινή διαδρομή της για την τουαλέτα , ελλείψει συνθηκών υγιεινής στην κατοικία της, πέφτει συχνά θύμα βιασμού.

●Κάθε φορά που ένας κάτοικος του αναπτυγμένου κόσμου χρησιμοποιεί το νερό στο καζανάκι της τουαλέτας ξοδεύει τόσο νερό όσο όλη την ημέρα για όλες του τις ανάγκες ένας κάτοικος του τρίτου κόσμου.
●Ενας κάτοικος στο Ναϊρόμπι, στην Κένυα πληρώνει το λίτρο του νερού 5 φορές ακριβότερο από ένα βορειοαμερικάνο. Γιατί;
Ο ι χώρες του τρίτου κόσμου προκειμένου να πετύχουν δάνεια δεσμεύονται απέναντι στην παγκόσμια τράπεζα και το διεθνές νομισματικό ταμείο, να εκχωρήσουν την διαχείριση του νερού, βλέπε την εκμετάλλευση των πηγών τους, σε ιδιωτικές εταιρείες (ιδιωτικοποίηση του νερού).Έτσι το νερό από κοινωνικό αγαθό το οποίο δικαιούνται όλοι οι άνθρωποι  ( ΟΗΕ, Συμβούλιο της Ευρώπης, ) μετατρέπεται σε εμπόρευμα. Τρεις πολυεθνικές με τις θυγατρικές τους, οι Suez et Vivendi , RWE, Thames Water, ελέγχουν τα 80% της αγοράς πόσιμου νερού παγκοσμίως. Ανήκουν και οι τρεις στους 100 πιο πλούσιους του κόσμου με εισόδημα για το 2002 τα 160 δις $. Πως προκύπτει αυτό το τεράστιο κέρδος; Από την ανάγκη των φτωχών λαών για πόσιμο νερό. Σε πολλές χώρες, στην Ασία, Αφρική, Λατινική Αμερική, με τις ευλογίες μερικές φορές της Ευρωπαϊκής Τράπεζας, την πίεση της παγκόσμιας τράπεζας, και του Διεθνούς ταμείου, με την εξαγορά συνειδήσεων των κυβερνήσεων, περνά το νερό στον ιδιωτικό τομέα, τις πολυεθνικές του νερού. Το χειρότερο είναι ότι αυτές οι κυβερνήσεις στηρίζουν τις πολυεθνικές με εθνικά κεφάλαια και βέβαια χωρίς καμιά επένδυση, σε τοπικό επίπεδο, από τα κέρδη των πολυεθνικών. Θα σκεφτόμασταν ίσως, ότι έστω και έτσι , θα μπορεί επιτέλους ο κάθε κάτοικος να έχει καθαρό νερό. Όμως αυτό δεν συμβαίνει.
Ας δούμε τα στοιχεία που συγκεντρώθηκαν τα τελευταία 10 χρόνια σε χώρες όπου έγιναν απόπειρες των κυβερνήσεων , το νερό να περιέλθει στον ιδιωτικό τομέα.
-Στο Νίγηρα 60% του πληθυσμού, μετά την ιδιωτικοποίηση, συνεχίζει να μην έχει πόσιμο νερό εξ αιτίας του υψηλού κόστους . Επί πλέον από το μη ελεγχόμενο σωστά νερό συγκεκριμένης περιοχής, εμφανίστηκαν ανεπανόρθωτες ζημιές , στο σκελετό των παιδιών επειδή επί χρόνια πίνανε νερό με μεγάλη δόση φθορίου, το οποίο αποσπά το ασβέστιο από τα οστά.. Αυτό εξ αιτίας της ανευθυνότητας της εταιρείας που το διαχειριζόταν.
-Στις Φιλιππίνες κονσόρτσιουμ εταιριών ανέλαβε τη διαχείριση των νερών της πρωτεύουσας Μανίλα. Μέσα σε 5 χρόνια υπήρχε αύξηση 500%. του κόστους στον οικογενειακό  λογαριασμό νερού. Έφθασε η πληρωμή του νερού να καλύπτει το 10% του μέσου εισοδήματος. Και δεν ήταν μόνο αυτό. . Στη Μανίλα  το 2003 εμφανίστηκε δυσεντερία και χολέρα με 7 θανάτους και 700 προσβεβλημένους, διότι οι ιδιωτικές εταιρείες λειτουργούν τελείως κερδοσκοπικά, περιορίζοντας το κόστος ελέγχου της ποιότητας του νερού και συντήρησης του δικτύου.
Ανάλογες περιπτώσεις παρουσιάστηκαν και στις χώρες της Λατινικής Αμερικής, Αργεντινή, Βραζιλία,  Βολιβία, Χιλή, Κολομβία, Ουραγουάη, Ονδούρα, Μεξικό κλπ.
Χώρες κατ’ εξοχή πλούσιες σε υδατικά αποθέματα ,όπου όμως 1 στους 6 κατοίκους δεν έχει άμεση πρόσβαση σε εγκαταστάσεις υγιεινής γιατί δεν μπορεί να πληρώσει ή κατοικεί σε περιοχή όπου η εγκατάσταση δικτύου, δεν παρουσιάζει οικονομικό ενδιαφέρον για την πολυεθνική..
Η Αγουας ντε Ιλιμανι, θυγατρική της Σουεζ, κέρδιζε 51 δις $ ετησίως πουλώντας νερό με σκληρό νόμισμα, το δολάριο, στους φτωχούς Βολιβιανούς, όσους μπορούσαν να πληρώσουν.
Στο Μεξικό η διαχείριση του νερού περνά στις πολυεθνικές μόνο στις πλούσιες περιοχές των τουριστικών παραλίων όπου θα υπάρχουν σίγουρα κέρδη .

Όμως συνειδητοποιώντας το πρόβλημα στην πραγματική του διάσταση, οι πολίτες αρχίζουν να οργανώνονται, να δραστηριοποιούνται, να δημιουργούν μέσα από το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ διεθνή δίκτυα αντίδρασης και πάλης ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις,  την εκμετάλλευση του νερού. Το νερό είναι κοινωνικό αγαθό. Δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν εμπόρευμα στις διεθνείς συμφωνίες και συναλλαγές. Μια τέτοια κατάσταση οδηγεί σε βιασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οικονομικών, κοινωνικών, πολιτισμικών.
Στην Ουραγουάη οι πολίτες προκαλούν δημοψήφισμα με το οποίο επιβάλλεται να συμπεριληφθεί στο σύνταγμα της χώρας η εξασφάλιση πρόσβασης στο πόσιμο νερό, ένα κοινωνικό αγαθό που θα ανήκει σε όλους και η διαχείριση θα γίνεται μόνο από δημόσιες υπηρεσίες και με τη συμμετοχή των πολιτών.
Στην γειτονική μας Ιταλία, ανάλογο εγχείρημα , προκάλεσε πρόσφατα μια από τις μεγαλύτερες κινητοποιήσεις όπου συμμετείχαν πολίτες όλων των πολιτικών παρατάξεων, ανεξάρτητα των θέσεων των κομμάτων τους.
Ας επαγρυπνούμε, δεν θα αργήσει να συμβεί και σε εμάς. Ήδη η ιδιωτική πρωτοβουλία άρχισε να διεισδύει στους Δήμους. Ας δεσμεύσουμε τους υποψήφιους Δημάρχους , Νομάρχες για τις προσεχείς εκλογές. Δεν εκχωρούμε κανένα δημόσιο αγαθό, όπως το νερό, στον ιδιωτικό τομέα και απαιτούμε σαν πολίτες αυτής της χώρας το δικαίωμα συμμετοχής μας στις αποφάσεις και τη διαχείριση του.

Σ. Βασιλειάδου
Φυσικός .DEA διαχείρισης περιβάλλοντος
Mέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ

Ένα στ’ αριστερό…!

Μάρτης… οι σφυρίχτρες άρχισαν να ακούγονται, το βήμα δυναμώνει, τα τύμπανα παίζουν γνωστά εμβατήρια, ρούχα βγαίνουν από ντουλάπες και ελέγχονται -Ωχ! η Ελενίτσα ψήλωσε πάλι, νέα έξοδα, η στολή δε της κάνει πια!-. Μια ακόμα μαθητική παρέλαση προετοιμάζεται πυρετωδώς σε κάθε σχολείο, γειτονία και δρόμο της χώρας για να γιορτάσουμε με τιμή και μεγαλοπρέπεια… Τι…; Βοηθήστε ρε παιδιά …!

Οι απαντήσεις ποικίλουν, φαντασία να υπάρχει, μην αγχώνεστε και μην ανησυχείτε …! Οι μαθητές που θα ξεπεράσουν τα εμπόδια και θα παρευρεθούν στην παρέλαση –και εννοώ όσους δε θα ανεβάσουν αιφνιδίως πυρετό, δε θα στραμπουλίξουν το πόδι τους, δε θα πάνε στο μνημόσυνο της γιαγιάς και τέλος δε θα πάρουν άδεια από τη σημαία μαζί με τους γονείς τους για να φύγουν τριήμερο- θα φορέσουν τις στολές τους που θα διανθιστούν με πλήθος αξεσουάρ -γιατί και η παρέλαση έχει τη μόδα της- και θα παρελάσουν όλο καμάρι μαζί με προσκόπους, ναυτοπροσκόπους, λυκόπουλα και αθλητικά σωματεία μπροστά από επισήμους και λαό. Τα πολεμικά αεροπλάνα θα πετάξουν, οι λόγοι θα ακουστούν, οι φωτογραφίες θα τραβηχτούν ενώ το χειροκρότημα είναι δεδομένο. Αν είμαστε τυχεροί θα δούμε και κανένα νεωτερισμό π.χ αρχαίες ελληνίδες να κουβαλούν δαφνοστεφανομένες την ελληνική σημαία καθώς η παρέλαση εξελίσσεται χρόνο με το χρόνο –άντε να βγουν και τ’ άρματα στην 5η λεωφόρο-.

Όλα θα τελειώσουν όταν η μαμά βουτήξει το Γιαννάκη απ’ το μανίκι πριν καλά-καλά σταματήσει το τμήμα και φύγουν σφαίρα για την  Πλατεία. Ευτυχώς που πηγαίνει στο 2ο Δημοτικό και τελειώνουν γρήγορα αλλιώς δε θα έβρισκαν με τίποτα θέση στην καφετέρια! Τα κανάλια θα μιλήσουν για το μεγαλείο των εορτασμών και θα προβούν σε σχόλια ως συνήθως…

Τα παραπάνω δεν ήταν τίποτε άλλο παρά η απεικόνιση της πραγματικότητας χωρίς μεγαλοστομίες περί ενδόξων προγόνων. Οι μαθητικές παρελάσεις σίγουρα δε γεμίζουν τον καθημερινό πολίτη με συγκίνηση ή ρίγη εθνικής υπερηφάνειας. Το μέγα ερώτημα είναι σε τι χρησιμεύουν και γιατί συνεχίζονται μέχρι σήμερα; Είναι έθιμο, φιέστα , γιορτή μνήμης, τρόπος εκμάθησης ιστορίας ή ένα κατάλοιπο άλλης εποχής –Ελλάς, Ελλήνων, Χριστιανών, ίσως και παλιότερης- ;

Η καταγωγή της μαθητικής παρέλασης μας γυρνά πίσω στα φασιστικά και ναζιστικά καθεστώτα της Ευρώπης. Στην Ελλάδα την εισήγαγε ο δικτάτορας Ι. Μεταξάς παράλληλα με την οργάνωση της νεολαίας του μιμούμενος τις παρελάσεις της ναζιστικής νεολαίας του Χίτλερ και της φασιστικής του Μουσολίνι. Σήμερα σε καμία χώρα της Ευρώπης δε γίνονται μαθητικές παρελάσεις έκτος από τις Ελλάδα , Κύπρο και Τουρκία!

Η φασιστική προέλευση είναι τόσο έκδηλη πάνω της που γίνεται φανερή σε όλη τη δομή της. Προηγείται η σημαία που την κρατά πλέον ο «καλύτερος» σε επιδόσεις μαθητής της μεγαλύτερης τάξης του σχολείου ενώ τον συνοδεύουν οι αμέσως «καλύτεροι» της τάξης του και οι «καλύτεροι» των μικρότερων τάξεων. Λες και μόνο όποιος έχει άριστες επιδόσεις έχει δικαίωμα να κρατήσει τη σημαία! Ο καλύτερος, ο πιο έξυπνος , ο άξιος…; Ποιος ξέρει; -Βέβαια εδώ που τα λέμε είναι γεγονός ότι όλοι οι ήρωες και αγωνιστές που μας μαθαίνουν στα βιβλία είχαν βγάλει ανεξαιρέτως το σχολειό με 20!- Έστω όμως εδώ κάποιοι θα  πουν ότι χρησιμοποιείται η σημαία ως μέσο επιβράβευσης κόπου και προσπάθειας, πράγμα απαράδεκτο άλλα η συνέχεια είναι ακόμα χειρότερη…

Μετά το μυαλό ακολουθεί το ύψος, η ευρωστία και η φυσική ομορφιά, κάπως έτσι δε γίνεται η επιλογή του διμοιρίτη; Εδώ ας θυμηθούμε τον τρόπο που χαιρετά τους επισήμους , σηκώνοντας το χέρι σχεδόν φασιστικά, θυμίζοντας τον χαιρετισμό των Γερμανών ναζί! Επίσης στα τμήματα τα παιδία τοποθετούνται αυστηρά με σειρά ύψους, οι άρειοι μπροστά και οι άλλοι… – Οι δίπατες πλατφόρμες και τα δεκάποντα τακούνια χαλούν λίγο την τάξη των γυμναστών αλλά τι να κάνουμε;-

Παράλληλα η επιβολή της στολής που οδηγεί στην ισοπεδωτική ομοιομορφία αποτελεί ένα ακόμη στοιχείο καθώς έχει ως σκοπό να επιβάλλει την ψυχολογία της μαζικής πειθαρχίας στους μικρούς μαθητές. Μάλιστα τα παιδιά αναγκάζονται να δείξουν υποταγή και σεβασμό στρίβοντας το κεφάλι στην πολιτική και εκκλησιαστική ηγεσία (επισήμους) που εμφανίζονται άρρηκτα συνδεδεμένες και διαχωρίζονται από τους κοινούς θνητούς!

Παρατηρείται γενικώς μέσω της παρέλασης μια προσπάθεια μεταφοράς μιλιταριστικών τακτικών και ιδεών στο σχολείο που ο χαρακτήρας των παιδιών είναι ακόμα εύπλαστος. Έτσι η πρόταση για στράτευση στα 18 αποτελεί μάλλον τη φυσική συνεχεία… Σ’αυτό βοηθά μέχρι και σχολιασμός από τα μεγάφωνα, εκφράσεις του τύπου «-Οι μελλοντικοί έλληνες στρατιώτες ή Οι μελλοντικές ελληνίδες μητέρες περνούν από μπροστά μας» όσο κι αν ακούγονται βγαλμένες από άλλες εποχές δεν απέχουν από την σημερινή πραγματικότητα ειδικά όταν ο σχολιαστής είναι και «πολύ πατριώτης».

Ας επιστρέψουμε λίγο στο σημαιοφόρο… Τι γίνεται όταν καλείται να σηκώσει κάποιος αλλοδαπός μαθητής το εθνικό μας σύμβολο ο οποίος τυχαίνει να μην είναι Χ.Ο (χριστιανό ορθόδοξος);Oι DNAικοί απόγονοι του Περικλή, του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου και του Κολοκοτρώνη εξαγριώνονται! Οι μαθητικές παρελάσεις έγιναν αφορμή για να φανερωθεί ο ρατσισμός και η ξενοφοβία που έκρυβε επιμελώς χρόνια τώρα η ελληνική κοινωνία έναντι των οικονομικών κυρίως μεταναστών. Μέχρι και επιθέσεις  δέχθηκαν από τηλεοράσεως ή ακόμα χειρότερα live μαθητές που τους ζητήθηκε από «πατριώτες» να βαφτιστούν ή πάρουν θέση με ποιανού το μέρος θα πολεμήσουν! Οι παραπάνω καταστάσεις έβγαλαν στην επιφάνεια εθνικόφρονες κραυγές, φοβικά σύνδρομα και έγιναν το μέσο ώστε να εξαπλώσουν κάποιοι την προπαγάνδα τους! Όλα αυτά συμβαίνουν τη στιγμή που η πολυπολιτισμική κοινωνία είναι γεγονός και δεν είναι πλέον θέμα επιλογής αλλά επιτακτική ανάγκη το αυτονόητο, να μάθουμε να ζούμε δείχνοντας σεβασμό στη διαφορετικότητα του συνανθρώπου .

Γιατί όμως οι εθνικιστικές καμπάνες χτύπησαν σ’ αυτή την περίπτωση; Μα φυσικά ο αλλοδαπός σημαιοφόρος καταστρέφει το νόημα της μαθητικής παρέλασης που δεν είναι άλλο από την επίδειξη και τον κομπασμό. Σκοπός είναι να φανεί ο ανθός του έθνους, το πόσο δυνατό και καλύτερο είναι από τα άλλα έθνη. Τι νόημα έχει ο επικεφαλής  να είναι ένας αλλοεθνής που μάλιστα κατέκτησε τη θέση του περνώντας τα δικά μας παιδιά ; Είναι ανώτερο το δικό του έθνος από το δικό μας; Αφού είμαστε οι καλύτεροι, δε γίνεται…!!!

Η μαθητική παρέλαση λοιπόν δεν είναι αθώα γιορτή ή  φιέστα και σίγουρα δεν είναι τρόπος για να μάθουμε ιστορία ( αυτό αποδεικνύεται από όλες τις έρευνες σε μαθητές σχετικά με τι γιορτάζουμε σε κάθε εθνική επέτειο). Ίσως για κάποιους είναι παράδοση και έθιμο αυτό ωστόσο δε σημαίνει πως είναι σωστή και δεν πρέπει να αλλάξει. Πάνω από όλα η μαθητική παρέλαση είναι έμμεσος τρόπος διαπαιδαγώγησης και μάλιστα κακής.

Συνεπώς οι μαθητικές παρελάσεις  πρέπει να καταργηθούν όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Πιθανώς μπορούν να αντικατασταθούν με γιορτές σε επίπεδο δήμων-σχολείων που θα γίνονται εικαστικά και ιστορικά αφιερώματα σε διάφορες πτυχές των γεγονότων. Έτσι ίσως μας δοθεί η ευκαιρία χωρίς εθνικιστικές υπερβολές και μεγαλοστομίες να γνωρίσουμε τα πραγματικά ιστορικά γεγονότα που εκτυλίχθηκαν στη χώρα μας.

Υ.Γ   Για να λέμε όμως την αλήθεια οι παρελασοπορείες που έγιναν πριν μερίκα χρόνια κατά τη διάρκεια των μαθητικών καταλήψεων μ’ άρεσαν πολύ! Μάλλον ήταν η εξαίρεση…!!!

Η “οικολογική” ευαισθησία των βουλευτών και η οικονομική κρίση!

Τύψεις φαίνεται ότι διακατείχαν μέχρι πρότινος πολλούς βουλευτές του
ελληνικού κοινοβουλίου επειδή τα ακριβά δίλιτρα αυτοκίνητά τους
ρύπαιναν την ατμόσφαιρα.

Μαζεύτηκαν λοιπόν μια νύχτα στην βουλή και ψήφισαν ένα νόμο που τους επιτρέπει να αντικαθιστούν τα αυτοκίνητά τους και με υβριδικά οχήματα ανεξαρτήτως κυβικών και μάρκας. Και φυσικά άδραξαν την ευκαιρία…

Όχι, δεν τα αντικατέστησαν με τα σεμνά και ταπεινά Toyota Prius και
Honda Civic Hybrid. Κάτι παραπάνω από τους μισούς βουλευτές μας, όσοι δηλαδή χρειάζονται για να περάσουν ένα νομοσχέδιο, επέλεξαν τις νέες υβριδικές Lexus GS450h, λιανικής αξίας 72.000 EURO η μία, για να
αντικαταστήσουν τα πολυτελή αυτοκίνητα που η προηγούμενη φουρνιά
βουλευτών τους είχε κληροδοτήσει. Προχώρησαν σε αυτή την επιλογή με
την δικαιολογία ότι η συγκεκριμένη Lexus είναι πιο οικολογικό και φιλικό όχημα προς το περιβάλλον σε σχέση με τα προηγούμενα που είχαν στην κατοχή τους για τις μετακινήσεις τους. Όμως αυτή η δικαιολογία δεν υφίσταται καθώς το εν λόγω υβριδικό μοντέλο εξοπλίζεται με βενζινοκινητήρα V6 3,5 λίτρων που ελάχιστα προστατεύει το  περιβάλλον σε σχέση με τα παλιότερα αυτοκίνητα των βουλευτών που απαγορευόταν να είναι πάνω από 2 λίτρα .

Αν οι βουλευτές είχαν αληθινή οικολογική συνείδηση θα μπορούσαν να
διαλέξουν άλλα υβριδικά που κυκλοφορούν στην ελληνική αγορά. Από τότε που ο πρόεδρος της Βουλής κ. Δημήτρης Σιούφας πριμοδότησε την αγορά μοντέλων υβριδικής τεχνολογίας, αίροντας το πλαφόν στον κυβισμό από 1.600 έως 2.000 κυβικά που ισχύει για τα συμβατικά βουλευτικά αυτοκίνητα, το γκαράζ της βουλής γέμισε από τα Lexus GS450h, παρά το γεγονός ότι οι 300 είχαν άλλες, πραγματικά οικολογικές, επιλογές: Το Toyota Prius, αυτοκίνητο που έχει επιλέξει και ο έλληνας επίτροπος περιβάλλοντος στην Ευρωπαική Ένωση κ. Σταύρος Δήμας και το Honda Civic Hybrid αποτελούν ουσιαστικές οικολογικές λύσεις για πολλούς λόγους. Είναι άνετα, παρέχουν υψηλό επίπεδο εξοπλισμού και ασφάλειας, καταναλώνουν ελάχιστη βενζίνη, εκπέμπουν πολύ λιγότερους ρύπους από το υβριδικό της Lexus και κοστίζουν στο 1/3 της λιανικής τιμής της υπερπολυτελούς υβριδικής λιμουζίνας που κοστίζει όσο μια γκαρσονιέρα.

Στον πειρασμό της υβριδικής πολυτέλειας της Lexus ενέδωσαν βουλευτές και πολιτικοί αρχηγοί από όλες τις παρατάξεις εκτός από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Μεταξύ τους οι: ο γραμματέας της Ν.Δ. κ. Λευτέρης Ζαγορίτης, ο
γραμματέας της Κ.Ο. της ΝΔ κ. Γιάννης Τραγάκης, ο πρώην υφυπουργός
Εθνικής Άμυνας και βουλευτής ΝΔ κ. Βασίλης Μιχαλολιάκος, ο πρώην
υφυπουργός Tουριστικής Aνάπτυξης και βουλευτής κ. Aναστάσιος Λιάσκος, ο βουλευτής ΝΔ κ. Κυριάκος Μητσοτάκης, η βουλευτής της ΝΔ κυρία Φωτεινή Πιπιλή, ο πρώην υπουργός Παιδείας και βουλευτής ΠΑΣΟΚ κ. Πέτρος Ευθυμίου, ο βουλευτής ΠΑΣΟΚ κ. Ντίνος Βρεττός, ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ κ. Ντίνος Ρόβλιας.Σε αυτούς να προσθέσουμε και την γενική γραμματέα του ΚΚΕ κα Αλέκα Παπαρήγα.

Ο, κατά δήλωσή του λογικός, γραμματέας της ΝΔ κ.. Ζαγορίτης, γνωστός
και για την ικανοτητά του να κάνει το άσπρο μαύρο, δήλωσε για το αμάξι
του σε κυριακάτικη εφημερίδα ότι το προτίμησε γιατί είναι πιο γρήγορο
και ασφαλές.

Από τα αλώνια της Νίκαιας στα δερμάτινα σαλόνια της Lexus ο γραμματέας της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΝΔ κ. Ιωάννης Τραγάκης

Χαμογελώντας εξέρχεται ο πρώην υπουργός και βουλευτής ΠΑΣΟΚ κ. Πέτρος Ευθυμίου από την υβριδική λιμουζίνα των 75000 ευρώ που το κράτος τουπαρέχει. Γιατί να μη χαμογελά άλλωστε;
Το χρώμα του αυτοκινήτου της Paris Hilton επέλεξε η κα Φωτεινή Πιπιλή
για την υπερπολυτελή Lexus της.
Χρωματική διαφοροποίηση σε σχέση με τις κλασικές μαύρες λιμουζίνες
πραγματοποίησε και ο πρώην υφυπουργός Αμυνας κ. Βασίλης Μιχαλολιάκος.
ΩΠΑ!! ΝΑ ΚΑΙ Η ΠΡΟΣΤΑΤΙΔΑ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΩΝ ΦΤΩΧΩΝ ,ΑΔΥΝΑΤΩΝ και ΚΑΤΑΦΡΟΝΕΜΕΝΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ!!
ΛΙΓΟ … ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟ ΜΟΥ ΘΥΜΙΖΕΙ ΤΟ ΘΕΜΑ!
Κι εκείνος ΡΟΜΠΕΝ ΤΩΝ ΑΔΥΝΑΤΩΝ της… ΕΚΑΛΗΣ ΤΟ ΠΑΙΖΕΙ!!
Δεν θα προβούμε σε σχόλια για να αποτρέψουμε ανακοίνωση του Κ.Κ.Ε. τύπου: <>

Εκτός από τους 160 περίπου βουλευτές που επέλεξαν την υβριδική
λιμουζίνα Lexus GS450h, 135 επέλεξαν ένα εκ των επίσης πλήρως
εξοπλισμένων λιμουζινών συμβατικού τύπου Μercedes 280Ε, Audi Α6 και Saab Αero 93-95. Πραγματική οικολογική συνείδηση είχαν μόνο 5
βουλευτές οι οποίοι επέλεξαν τα <> υβριδικά των 25.000 EURO για την μετακίνησή τους.
Αξίζει να σημειωθεί ότι υπάρχουν περισσότεροι από εβδομήντα βουλευτές που πριν εκλεγούν διέθεταν αυτοκίνητα των οποίων η αξία δεν ξεπερνούσε τα 10.000-15.000 ευρώ.
Τέλος, όσον αφορά στα αυτοκίνητα που εξυπηρετούν τις ανάγκες του
κοινοβουλίου, ο πρόεδρος της βουλής κ. Δημήτρης Σιούφας αντικατέστησε τρία αυτοκίνητα με ισάριθμα υβριδικά. Μάλιστα, για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις, προτίμησε ένα από κάθε εταιρία που εμπορεύεται υβριδικής τεχνολογίας αυτοκίνητα στην χώρα μας. Η αντικατάσταση όλων των βουλευτικών αυτοκινήτων αποφασίστηκε να γίνει με τη μέθοδο leasing και η μηνιαία δόση δεν θα έπρεπε να ξεπερνά τα 1.500 ευρώ για κάθε όχημα που θα πληρωθεί με τα λεφτά των φορολογουμένων.
<> για το περιβάλλον με τα λεφτά άλλων σε περίοδο οικονομικής κρίσης…
Υ.Γ Οι περισσότεροι βουλευτές αντέδρασαν στην απόκτηση ενός απλού
υβριδικού αυτοκινήτου εκφράζοντας στα αλήθεια μερικά από τις παρακάτω δικαιολογίες:

· Ο ανασφαλής βουλευτής: <>,
· Ο σνομπ βουλευτής: <>
· Ο κάνγκουρας βουλευτής: <>.
· Ο αθώος βουλευτής: <>
· Ο βουλευτής – Σουμάχερ: <>,
· Ο γκρινιάρης βουλευτής: <>,
Με τόση ευαισθησία και τέτοια επιχειρήματα που έχουν οι εθνοπατέρες
μας, ίσως το ελληνικό κράτος θα έπρεπε να σκεφτεί σοβαρά να
αντικαταστήσει τις νέες τους λιμουζίνες με όμορφα, οικολογικά και
ελληνικά γαϊδουράκια!

“Αν ο πλανήτης ήταν τράπεζα θα τον είχατε σώσει”*

Του Χρήστου Στάικου (Μέλους της ΚΠΕ του ΣΥΝ και της γραμματείας του τμήματος οικολογίας)

Ζούμε σε μία περίοδο έντονης οικονομικής κρίσης σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο. Το μέχρι πρότινος κυρίαρχο νεοφιλελεύθερο μοντέλο δείχνει τα όριά του. Ο χρηματοπιστωτικός κυρίως τομέας, από όπου ξεκίνησε η κρίση είναι αυτός για τον οποίο γίνεται προσπάθεια διάσωσής του. Πακέτα σωτηρίας τραπεζών, συζητήσεις για εθνικοποιήσεις ή μη αυτών, αλλά και προσπάθεια δημιουργίας τραπεζών απορρόφησης ¨τοξικών¨ ομολόγων είναι από τις βασικές ενέργειες που λαμβάνουν χώρα το τελευταίο διάστημα. Αυτό ωστόσο, που βιώνουμε παράλληλα είναι και η περιβαλλοντική κρίση, η ¨τοξικότητα¨ της οποίας επηρεάζει και θα επηρεάσει ακόμα περισσότερο το μέλλον του πλανήτη και αναπόφευκτα την ίδια την οικονομική ζωή σε όλα τα επίπεδα.

Βασικά χαρακτηριστικά αυτής της κρίσης είναι η καταστροφή του στρώματος του όζοντος, ο αφανισμός των τροπικών δασών, οι αλιευτικές καταχρήσεις, η εξαφάνιση διαφόρων ειδών, η απώλεια της γενετικής ποικιλότητας, η γενικότερη υποβάθμιση του περιβάλλοντος και της ποιότητας ζωής, η απερήμωση, η συρρίκνωση των υδάτινων αποθεμάτων, η έλλειψη καθαρού νερού η ραδιενεργός μόλυνση και κυριότερα η κλιματική αποσταθεροποίηση, που έχει άμεση σχέση με το κυρίαρχο ενεργειακό μοντέλο της χρήσης ορυκτών καυσίμων. Τα οικονομικά σχέδια εξόδου από την κρίση αφορούν αποκλειστικά τις τράπεζες και τις επιχειρήσεις και όχι την βιωσιμότητα του πλανήτη.

Και θα σταθώ κυρίως στο τελευταίο. Δεν μπορούμε παρά να ανατρέψουμε αυτό τον τρόπο παραγωγής και ανάπτυξης, δημιουργώντας μια ¨επανάσταση ενεργειακού τύπου¨. Αν και βρισκόμαστε μπροστά στο ξεκίνημα αυτής της κατάστασης, δηλαδή της τρίτης βιομηχανικής επανάστασης, αυτό απέχει πολύ αν δεν γίνουν οι αναγκαίες τομές. Ο Τζέρεμι Ρίφκιν έγραψε ότι ¨όταν οι ενεργειακές επαναστάσεις συνδυαστούν με τις επαναστάσεις στον τομέα της επικοινωνίας, τότε αλλάζει η ανθρωπότητα¨ και σημείωσε ότι ¨οι πυλώνες αυτής της επανάστασης είναι κυρίως ο άνεμος και ο ήλιος. Σημαντική εξέλιξη, επίσης, θα είναι η αυτοπαραγωγή ενέργειας μιας και θα πρέπει να μπούμε στη λογική των κτιρίων-συλλεκτών, όπου ήλιος, άνεμος και απορρίμματα θα μετατρέπονται σε ενέργεια δίνοντας με αυτό τον τρόπο την δυνατότητα απεξάρτησης από τα ορυκτά καύσιμα. Η αποθήκευση ενέργειας μέσω υδρογόνου θα είναι ένας τρόπος αποθήκευσης, όπως η ψηφιακή τεχνολογία αποθηκεύει μέσα επικοινωνίας και η διανομή αυτής θα γίνεται με την ίδια ακριβώς τεχνολογία που δημιούργησε το Internet.¨

Αν όλα αυτά φαντάζουν μακρινά και ουτοπικά, είναι στο χέρι μας να τα διεκδικήσουμε διαμορφώνοντας ένα τελείως διαφορετικό τοπίο. Η χώρα μας ,ειδικά, έχει τις δυνατότητες να αποτελέσει πρωτοπόρο σε αυτή την διαδικασία και η δικιά μας Αριστερά οφείλει και πρέπει να προτάσσει στον πολιτικό της λόγο και στις κινηματικές της δραστηριότητες αυτή την κατεύθυνση. Με ρεαλισμό για τις ανάγκες του σήμερα, με γνώμονα τη σωτηρία του πλανήτη, αλλά και με προοπτική το σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία, πρέπει να καθορίσουμε καινούριους δρόμους όσο και στόχους μιας διαφορετικής παραγωγής και ανάπτυξης μέσα σε ένα οικολογικό πλαίσιο.

*Σύνθημα σε πανό, που αναρτήθηκε σε Τράπεζα της Γερμανίας από ακτιβιστές της Greenpeace.

Στον σοσιαλισμό φτάνεις μόνο με ανεμογεννήτριες!

Του ΣΑΚΗ ΚΟΥΡΟΥΖΙΔΗ* Τα ενεργειακά προβλήματα του πλανήτη -και της χώρας μας- είναι μεγάλα, καθώς έχει να αντιμετωπίσει τη στενότητα των συμβατικών ενεργειακών πόρων, την ανάγκη μείωσης των ενεργειακών του καταναλώσεων, αλλά και τις εκπομπές στη διαδικασία παραγωγής και κατανάλωσης ενέργειας, λόγω της απειλούμενης κλιματικής αλλαγής. Καθώς οι τάσεις στην ενεργειακή κατανάλωση είναι αυξητικές, όπως και στις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου, απαιτείται μια συνολική εναλλακτική και ολοκληρωμένη απάντηση, έναντι του σημερινού ενεργειακού μοντέλου. Σύμφωνα με το σκεπτικό του Ίλιτς για το ιδανικό στις μετακινήσεις, το αντίστοιχο ιδανικό (ο… σοσιαλισμός) για την ενέργεια στην εποχή της κλιματικής αλλαγής, φαίνεται να αντιπροσωπεύεται, σε πρώτη φάση, από το σύνθημα, το 2020: 20, 20, 20! Δηλαδή, στα προσεχή 12 χρόνια να πετύχουμε τρεις στόχους, 20% εξοικονόμηση ενέργειας, 20% μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου και 20% της ενέργειας από ΑΠΕ (τώρα 6.5%). Αν αυτό αντιπροσωπεύει έναν ευγενή στόχο, αν πράγματι μας απασχολεί, τότε το πώς θα γίνει αυτό, δεν απαντιέται επιπόλαια, εμπειρικά. Η αιολική ενέργεια, λόγω τεχνολογικής ωριμότητας αλλά και περιβαλλοντικής ασφάλειας, είναι σήμερα η μόνη ανανεώσιμη, εναλλακτική λύση. Σήμερα έχουμε 1.000 MW από αιολικά, χρειαζόμαστε 3.500 μέχρι το 2012 και 9.500 έως το 2020, αν θέλουμε να πιάσουμε το τρίτο από τα «20». Και ποιος θα τα πραγματοποιήσει όλα αυτά; Η ΔΕΗ, οι ιδιώτες, ο καθένας στο σπίτι του ή στο χωράφι του; Η ΔΕΗ, μέχρι τώρα, έχει αποδειχθεί ως ο μεγαλύτερος ρυπαντής της χώρας. Έχει δυσφημήσει τις ΑΠΕ και απλώς βαφτίζει τα μεγάλα φράγματα ως ΑΠΕ. Ας βάλουμε, τότε, από μια οικιακή ανεμογεννήτρια ο καθένας! Να το κάνουμε, όπου μπορεί να γίνει, αλλά δεν μπορούμε να υποστηρίζουμε στα σοβαρά ότι αυτό μπορεί να αποτελεί την απάντηση στην επίτευξη των παραπάνω στόχων. Αυτό λέγεται «στρίβειν δια του αρραβώνος» (βλέπε και το κείμενο του Σ. Μοιρασγεντή στον “Δαίμονα” της 1.3.2009). Αν το κάνουν οι ιδιώτες, τότε αυτό πρέπει να αντιμετωπιστεί απλώς ως ένα πεδίο άσκησης επιχειρηματικής δραστηριότητας, ως ένα παιχνίδι κερδοσκόπων και άρα δεν μας αφορά; Δηλαδή, δεν μας ενδιαφέρει το πώς παράγεται η ενέργεια, τα επίπεδα ρύπανσης, η εξελισσόμενη κλιματική αλλαγή και μας νοιάζει μόνον η κερδοσκοπία κάποιων; Σαν να ζούμε σε ένα ειδυλλιακό σοσιαλιστικό περιβάλλον, το οποίο θα απειληθεί από την επικείμενη εισβολή κερδοσκόπων στην ενέργεια! Όταν ζητάμε να μην κλείσει π.χ. ο Λαναράς ή η Ζήμενς, τι ακριβώς υπονοούμε; Ότι αυτές εκπροσωπούν το πρότυπο της χρηστής και καθαρής διαχείρισης και παραγωγής ή ότι μας απασχολεί ένα άλλο μείζον θέμα, αυτό των θέσεων εργασίας και δεν μας εμποδίζει να το ζητάμε αυτό, ούτε αν οι επιχειρήσεις αυτές ρυπαίνουν, ούτε αν κερδοσκοπούν, αν χρωστάνε στο ΙΚΑ, την εφορία, αν λαδώνουν; Σκεφτείτε τι θα γινόταν αν απειλούσε να κλείσει το Αλουμίνιο Ελλάδος, το…πρότυπο της «καθαρής» παραγωγής. Αν όμως ο ίδιος επιχειρηματίας επενδύει στις ΑΠΕ, τότε λέμε ότι απλώς κερδοσκοπεί! Σύμφωνα με το ενεργειακό μοντέλο που προτείνει το WWF Ελλάς, η ζήτηση ηλεκτρικής ενέργειας στην Ελλάδα το 2020 μπορεί να περιοριστεί σε μόλις 69.000 GWh, καλυπτόμενη από ΑΠΕ κατά 35%, από λιγνίτη κατά 29% και από φυσικό αέριο κατά 32%, χωρίς τη χρήση λιθάνθρακα ή πυρηνικής ενέργειας. Αν δεν θέλουμε λιθάνθρακα -και νέο λιγνίτη-, αν δεν θέλουμε πυρηνικά, τότε ή θα βάλουμε αιολικά ή δεν θα πιάσουμε τους στόχους αυτούς. Άλλη λύση δεν υπάρχει για να φτάσουμε στον… «σοσιαλισμό», εκτός κι αν δεν μας αφορούν τα «προ-σοσιαλιστικά» στάδια καθόλου και θα τα λύσουμε όλα με το μαγικό ραβδάκι του «σοσιαλισμού», ελπίζω όχι πολύ αργότερα από το 2012, άντε ως το 2020! * Μικρή παράφραση από το βιβλίο του Ιβάν Ίλιτς, ενός από του σημαντικότερους οικολόγους διανοητές, με τίτλο «Στο σοσιαλισμό φτάνεις μόνο με ποδήλατο» * Ο Σάκης Κουρουζίδης είναι διευθυντής της Ευωνύμου Οικολογικής Βιβλιοθήκης και του περιοδικού “Δαίμων της Οικολογίας”.

Οικολογία και Οικονομική Κρίση

Δευτέρα 23 Μαρτίου 2009, ώρα 7.30 μ.μ.

Αίθουσα ΕΣΗΕΑ, Ακαδημίας 23, Αθήνα

Ομιλητές

● Γιάννης Μυλόπουλος, καθ. Πολυτεχνικής Σχολής Θεσσαλονίκης

● Σάκης Κουρουζίδης, Διευθυντής της Ευωνύμου Οικολογικής Βιβλιοθήκης

● Γιάννης Παρασκευόπουλος, στέλεχος των Οικολόγων Πράσινων

● Γιάννης Σχίζας, εκδότης του περιοδικού “Οικολογείν”

Παρεμβάσεις θα κάνουν οι

● Άννα Βλάχου, Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και

● Θανάσης  Αντωνίου, Περιοδικό «Περιβάλλον 21»

Τη συζήτηση θα συντονίσει ο Σπύρος Σγούρος, Πρόεδρος της  ΔΗΩ (Οργανισμός Ελέγχου και Πιστοποίησης Βιολογικών Προϊόντων)

Την εκδήλωση οργανώνουν τα περιοδικά “Δαίμονας της Οικολογίας”, ΔΗΩ, “Οικολογείν” σε συνεργασία με το Δίκτυο Κοινωνικής Οικολογικής Παρέμβασης “Τρίτο Κύμα”.

Η Αριστερά, η Χαλιμά και ο τροφοδότης λογαριασμός του ΠΑΣΟΚ

Δημήτρης Μπίρμπας, 11/03/2009

Είναι γνωστό ότι ως Αριστερά, με βάση την ιστορική μας πορεία, αρεσκόμαστε στην επιδίωξη μεγάλων οραματικών αναζητήσεων και μετασχηματισμών, ηρωικών πράξεων στα όρια της αυτοθυσίας, μαχητικών διεκδικήσεων και αγώνων υπεράσπισης, συλλογικών και ατομικών δικαιωμάτων.

Παράλληλα όμως, όπως η ιστορική μας διαδρομή μαρτυρεί, έχουμε ιδιαίτερη ροπή στον βολονταρισμό και στα μεγάλα λόγια, τις εξοντωτικές και υπονομευτικές εσωτερικές έριδες για την αναζήτηση της «καθαρής αλήθειας», τον στιγματισμό και την δαιμονοποίηση της διαφορετικής άποψης, την ιδεολογική επένδυση – πολλάκις, δυστυχώς, μαζικής «λαϊκής» αποδοχής – προσωπικών ηγετικών φιλοδοξιών και σχεδίων κι όλα αυτά στο όνομα πάντα του συλλογικού καλού.

Αυτές οι χρόνιες αντιφάσεις στην καθημερινή ζωή και δράση μας – καθ΄ όλα φυσιολογικές στα πλαίσια του κοινωνικού περιβάλλοντος που βιώνουμε αλλά εντελώς αναντίστοιχες με τους πολλαπλούς οραματικούς μας στόχους – για να εξισορροπηθούν, ψυχικά, ηθικά, ιδεολογικά και πολιτικά, σχεδόν πάντα,

«θεραπεύονται» μέσω της κομματικής παραμυθίας, που αντικαθιστά την αναγκαία μεγάλη αφήγηση, οραματικού και ορθολογικού περιεχομένου, που μας συνέχει.

Η μονιμότητα και η ένταση του φαινομένου, που ποικίλλει στις ιστορικές στιγμές, καθορίζει κάθε φορά την γενική πολιτική εικόνα και συμπεριφορά της Αριστεράς. Αντιστοιχεί, αντιστρόφως ανάλογα, στις εξάρσεις και τις ανατάσεις της, υποβοηθά τις συρρικνώσεις και τις ήττες της, τις τραγικές εσωκομματικές εκκαθαρίσεις της.

Η παραμυθία περί ανυπαρξίας «Γιάλτας» και της αναμονής σοσιαλιστικής βοήθειας, οδήγησε στα αδιέξοδα του δεύτερου γύρου.

Η παραμυθία του «ισχυρού κόμματος» της άμεσης ασύρματης επικοινωνίας και παρέμβασης, με το όπλο παρά πόδας, διευκόλυνε τα μάλα το φαιό, ακροδεξιό μεταπολεμικό καθεστώς.

Η παραμυθία της «κομμουνιστικής προτεραιότητας» διέλυσε την ΕΔΑ, το μεγαλύτερο πολιτικό εγχείρημα της μεταπολεμικής Αριστεράς. Εκεί ταυτόχρονα προσδιορίζεται και η περίοδος που η Χαλιμά ανοίγει λογαριασμό καταθέσεων στο αγέννητο ,ακόμα, Παπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ.

Η παραμυθία της «κομμουνιστικής ορθότητας» που διασφαλίζεται μέσω των «αναγκαίων διασπάσεων» όπως διδάσκει η σκορδοκαλλιέργεια και οι ακολουθούμενες «αβρές» διεκδικήσεις του μεγαλύτερου δυνατού μεριδίου από τους αντιμαχόμενους, εν μέσω χούντας, συνδυάζεται με την κατάθεση των πρώτων σημαντικών κεφάλαιων, μεσω ΠΑΚ, στο υπό γέννηση ΠΑΣΟΚ.

Η παραμυθία της «κομμουνιστικής μοναδικότητας» και ο ανελέητος πόλεμος για την επιβεβαίωση της, στη μεταπολιτευτική δημοκρατία, εκτίναξε τον δείκτη καταθέσεων – της τράπεζας πλέον – του «εθνικοαπελευθερωτικού» ΠΑΣΟΚ.

Η παραμυθία της «διατήρησης της κομμουνιστικής σπίθας» διέλυσε την μεγάλη συνάντηση του πρωτογενούς ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ, την εποχή των καταρρεύσεων, με την ακραία ενδοπολεμική της ξαναγέμισε την banca της υπό κατάρρευση τράπεζας.

Η παραμυθία της «ενωμένης, κινηματικής, κομμουνιστικής αναγέννησης», σε συνδυασμό με την αντιπαράλληλη παλινόρθωση του «Σταλινικού θαύματος», δυστυχώς ,δείχνουν να την ξαναγεμίζουν σε συνθήκες κρίσης.

Κι όμως υπάρχει ακόμα καιρός για να αντιστρέψουμε την διαρροή. Αρκεί να εγκαταλείψουμε την ευκολία των προσφιλών εσωκομματικών παραμυθιών και των ανώφελων εσωκομματικών εντάσεων για την υποστήριξη τους. Ξαναγυρνώντας στο δρόμο των μεγάλων αφηγήσεων, που έστω δειλά και ατελώς συναντήσαμε με το πρόγραμμα, οικοδομώντας αντιπολωτικά μέτρα εσωκομματικής εμπιστοσύνης, αποφεύγοντας της επικράτηση των «καθαρών», συναντώντας ξανά την πολυποίκιλη κοινωνική Αριστερά και την πολιτικά οικολογική ευαισθησία, διατηρώντας τον έλλογο πολιτικό ακτιβισμό της κινηματικής μας εμπειρίας.

Τα μηνύματα προς αυτή την κατεύθυνση σαφή και συνεχή, δημοσκοπικά, συνδικαλιστικών και εσωκομματικών καταγραφών. Ας τα ακούσουμε, ας τα μελετήσουμε, χωρίς προσφυγή σε παραμυθίες, αυτοεπιβεβαιούμενων εικόνων, στρατηγών χωρίς στρατούς, διαπρύσιων κοινωνικών εισαγγελέων χωρίς αίθουσα και ακροατήριο.

Έχουμε τις δυνατότητες φυσικές, πνευματικές, πολιτικές και ηθικές, αρκεί να μην τις ακυρώσουμε πάλι. Απαιτούνται σοβαρές εσωκομματικές ενωτικές πρωτοβουλίες και ρυθμίσεις, ρεαλιστική αποτίμηση και οριοθέτηση του συμμαχικού σχήματος, άνοιγμα οριζόντων με εξωστρέφεια και σε πραγματική επαφή με την κοινωνία.

Έτσι μόνο, κατά την γνώμη μου, την κρίση θα πληρώσουν οι «τράπεζες» γαλάζιων και πράσινων συμφερόντων και όχι για μια ακόμη φορά οι «πρωτοβουλίες των Αριστερών Κοινωνικών Συνεταιρισμών».

Ας τολμήσουμε το ιστορικό, για μας, παράδοξο, να μην χύσουμε και πάλι όλο το γάλα από την καρδάρα –αρκετό χύσαμε- με μαχητική ανυπακοή στις ιστορικές μας παραδόσεις της πολιτικής εσωστρέφειας, που φτάνει στα όρια του αυτισμού.

Διαχείριση και τελική καταστροφή των «οικιακών φαρμάκων»

Είναι γνωστό το πρόβλημα της ανεξέλεγκτης διάθεσης φαρμάκων στα οικιακά απορρίμματα, που επιτείνεται και από την υπερκατανάλωση φαρμάκων που παρατηρείται στην Ελλάδα. Ένα πρόβλημα που εκτός των άλλων έχει και περιβαλλοντικές επιπτώσεις. Πολλά από τα φάρμακα που για διάφορους λόγους δεν χρησιμοποιήθηκαν ή έχουν λήξει καταλήγουν στους σκουπιδότοπους επιβαρύνοντας το περιβάλλον με χιλιάδες ουσίες πολλές εκ των οποίων είναι τοξικές και επικίνδυνες.

Υπάρχουν πρωτοβουλίες για τη συγκέντρωση αυτών των «οικιακών φαρμάκων» από τοπικούς Συνεταιρισμούς Φαρμακοποιών με την βοήθεια Φαρμακευτικών Συλλόγων, οι οποίοι με δικά τους μέσα και έξοδα τα προωθούν σε εξειδικευμένες εταιρείες για καταστροφή. Είναι φανερό ότι για τα οικιακά φαρμακευτικά και συναφή απόβλητα δεν υπάρχει κεντρικός σχεδιασμός για τη διαχείρισή τους. Εύλογα μπορούμε να εκτιμήσουμε ότι εκατομμύρια κουτιά ολόκληρα ή χρησιμοποιημένα εν μέρει, πετιούνται κάθε χρόνο στους κάδους μαζί με τα υπόλοιπα σκουπίδια. Μικρό μόνο μέρος των ληγμένων φαρμάκων επιστρέφουν στις φαρμακοβιομηχανίες και οδηγούνται σε ειδικό κέντρο της Γερμανίας.

Στο παρελθόν υπήρξαν μεμονωμένες πρωτοβουλίες ευαίσθητων φαρμακοποιών οι οποίοι συγκέντρωναν φάρμακα που δεν είχαν λήξει και τα προωθούσαν για χρήση σε χώρες του τρίτου κόσμου ή σε «κοινωνικά φαρμακεία», χωρίς όμως η προσπάθειά τους να υποστηριχτεί από κάποιο φορέα ή οργανισμό. Για την επέκταση αυτής της προσπάθειας υπάρχει νομοθετικό κενό τόσο για τη συλλογή όσο και για τη μεταφορά (νόμος για τη διακίνηση επικίνδυνων ουσιών) μιας και η υπάρχουσα νομοθεσία απαγορεύει τη διατήρηση φαρμάκων (χωρίς κουπόνια ή ληγμένων) μέσα στα φαρμακεία.

Επειδή το πρόβλημα της διαχείρισης των «οικιακών φαρμάκων» απαιτεί ένα ολοκληρωμένο σχεδιασμό ο οποίος πρέπει να περιλαμβάνει:

Την τοποθέτηση ειδικών κάδων συλλογής σε όλα τα φαρμακεία.

Διαφημιστική καμπάνια στο κοινό για την αναγκαιότητα συνεργασίας στην ανακύκλωση των φαρμακευτικών ουσιών.

Μηχανισμό συλλογής και καταστροφής με όλους τους κανόνες υγιεινής αποσύνθεσης.

Οι ερωτώντες βουλευτές

Νίκος Τσούκαλης

Μιχάλης Παπαγιαννάκης

Αθανάσιος Λεβέντης

15 Μαρτίου: Παγκόσμια Ημέρα Καταναλωτή || Ανακοίνωση Τμήματος Οικολογίας Περιβάλλοντος του ΣΥΝ

Το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα, την κρίση του οποίου βιώνουμε με τραγικές επιπτώσεις στους λαούς, επιβάλλει στους καταναλωτές τον παθητικό  ρόλο να το τροφοδοτούν  με τα χρήματα τους,  για να  κερδοσκοπεί, χωρίς κανένα κοινωνικό έλεγχο.

Οι καταναλωτές προτρέπονται να αγοράζουν και να συνεχίζουν να αγοράζουν από πολυεθνικές επενδύσεις, που αποσκοπούν στη δημιουργία μιας παγκόσμιας ταυτότητας και στην εξάπλωση υπερκαταναλωτικού πολιτιστικού μοντέλου.

Απέναντι σε αυτό το υπερκαταναλωτικό πρότυπο τα νέα κοινωνικά κινήματα, το κίνημα των καταναλωτών, αγωνίζονται να ξεπεράσουν τα εκ των πολυεθνικών προβαλλόμενα πρότυπα. Οι καταναλωτές θα πρέπει να έχουν πρόσβαση σε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το περιεχόμενο των προϊόντων και των υπηρεσιών (υγιεινός, φιλοπεριβαλλοντικός  τρόπος παραγωγής, τήρηση κανόνων ιχνηλασιμότητας, αυστηρός έλεγχος κατά την μετακίνηση προϊόντων στα χημεία των τελωνείων), καθώς και τις κοινωνικές συνθήκες στις οποίες προσφέρονται (συνθήκες εργασίας, παραβίαση εργατικής νομοθεσίας, ανασφάλιστοι εργαζόμενοι, παιδική εργασία).

Ο Συνασπισμός στηρίζει το καταναλωτικό κίνημα, που μπορεί και πρέπει να επιβάλλει αυτές τις συνθήκες παραγωγής ανά τον κόσμο, που σέβονται το περιβάλλον και τον άνθρωπο, ως καταναλωτή αλλά και ως παραγωγό.

Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας και οι καταναλωτές με την συμπεριφορά τους μπορούν να την επιβάλλουν, γιατί πέρα από το πολιτισμικό πρότυπο του υπερκαταναλωτισμού, που οδηγεί στην υποβάθμιση του περιβάλλοντος, στις κοινωνικές ανισότητες και την εξαθλίωση λαών, ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός.

Άλλη μια μεγάλη νίκη ενάντια στα μεταλλαγμένα

Οι υπουργοί περιβάλλοντος της Ευρωπαϊκής Ένωσης απέρριψαν εχθές την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να αναγκάσει την Αυστρία και την Ουγγαρία να δεχτούν την καλλιέργεια μεταλλαγμένων στα εδάφη τους και να άρουν τις εθνικές τους απαγορεύσεις.

Πάνω από είκοσι κράτη μέλη ψήφισαν ενάντια στην πρόταση της Επιτροπής και ως εκ τούτου, η Ουγγαρία και η Αυστρία μπορούν να διατηρήσουν την εθνική τους απαγόρευση στο μεταλλαγμένο καλαμπόκι ΜΟΝ 810 της Monsanto.

Η παραπάνω απόφαση είναι μια πολύ σπουδαία νίκη για το περιβάλλον, τους αγρότες και τους καταναλωτές. Αποτελεί όμως, και ένα πολύ αισιόδοξο μήνυμα για την Ελλάδα, καθώς στις αρχές του καλοκαιριού αναμένεται να γίνει η αντίστοιχη ψηφοφορία για τη διατήρηση της εθνικής απαγόρευσης της χώρας μας.

http://gkaratsioubanis.wordpress.com

Οι 25 προτάσεις του Αλαβάνου στον Καραμανλή

Προς
τον Πρωθυπουργό της Ελλάδας
κ. Κ. Καραμανλή
Αθήνα, 5 Μαρτίου 2009
Αξιότιμε κ. Πρωθυπουργέ,
Σας ενημερώνω και γραπτώς για τις παρακάτω πρωτοβουλίες που, κατά τον ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να ληφθούν κατεπειγόντως, για την αντιμετώπιση της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης.
Αύξηση των δημοσίων εσόδων
1. Αύξηση των φορολογικών συντελεστών για τα μεγάλα εισοδήματα,
τιμαριθμοποίηση κλιμακίων και αύξηση αφορολογήτου, αντιστροφή της
σχέσης άμεσων – έμμεσων φόρων, φορολογίας κεφαλαίου και εργασίας,
φόρων φυσικών και νομικών προσώπων.
2. Θεσμοθέτηση ουσιαστικής φορολόγησης  της μεγάλης ακίνητης
περιουσίας με πολλαπλά κλιμάκια
3. Κατάργηση των φοροαπαλλαγών, των φορολογικών κινήτρων και των
ειδικών φορολογικών καθεστώτων, όπως με την εκκλησιαστική περιουσία,τους εφοπλιστές, τους βουλευτές.
4. Περιορισμός της λειτουργίας  των παράκτιων εταιρειών που
λειτουργούν ως εργαλεία φοροδιαφυγής μεγάλης κλίμακας και σύλληψη της φορολογητέας ύλης. Προώθηση  σχετικής νομοθεσίας και στο επίπεδο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
5. Ενίσχυση των ελεγκτικών μηχανισμών απέναντι στη φοροδιαφυγή και την εισφοροδιαφυγή. Άμεση καταπολέμηση της διαφθοράς και
αποκομματικοποίηση των φοροεισπραχτικών μηχανισμών.
6. Άμεση μείωση των στρατιωτικών δαπανών με ματαίωση όλων των
παραγγελιών που είναι έξω από μια λογική υπεράσπισης της ακεραιότητας της χώρας και έχουν επιβληθεί για πολιτικούς λόγους ή έχουν νατοϊκές σκοπιμότητες. Αξιοποίηση των απελευθερούμενων πόρων στον πόλεμο κατά της ανεργίας και της φτώχειας που ήδη έχει κηρυχθεί.
Ενίσχυση της Κοινωνικής Αλληλεγγύης
7. Άμεση απόκτηση του πλειοψηφικού πακέτου μετοχών της Εθνικής
Τράπεζας και δημιουργία ισχυρού δημόσιου πόλου κοινωφελών τραπεζών μαζί με το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο και την Αγροτική Τράπεζα για την άσκηση μιας νέας χρηματοπιστωτικής πολιτικής με στόχο όχι τα κέρδη των τραπεζιτών αλλά την αναζωογόνηση της οικονομίας και τη στήριξη της κοινωνίας.
8. Άμεση θέση υπό δημόσιο έλεγχο των τραπεζών που δεν μπορούν να
στηριχτούν σε δικά τους κεφάλαια ή των μετόχων τους για να
αντεπεξέλθουν πλήρως στις υποχρεώσεις τους.

9. Πλέγμα μέτρων για την διευκόλυνση δανειοληπτών χωρίς ποινές στις
προεξοφλήσεις, επιβαρύνσεις, καταχρηστικές πρακτικές, πλειστηριασμούς,  αυθαίρετα τέλη.

10. Μετεξέλιξη του Ταμείου Εγγυοδοσίας Μικρών και Πολύ Μικρών
Επιχειρήσεων (ΤΕΜΠΜΕ) σε Τράπεζα δημοσίου συμφέροντος με αντικείμενο τη χορήγηση δανείων σε μικρές, πολύ μικρές επιχειρήσεις,
αυτοαπασχολούμενους κι όχι στις ασφαλείς μόνο επιχειρήσεις.

11. Ανάπτυξη νέου τύπου χρηματοπιστωτικών οργανισμών όπως είναι οι
τράπεζες ειδικού σκοπού, Αγροτικής , Στεγαστικής, Επενδυτικής Πίστης
και οι συνεταιριστικές τράπεζες.

12. Ουσιαστική και άμεση ενίσχυση των ασφαλιστικών Ταμείων που
οδηγούνται σε κατάρρευση.

13. Άμεση κατάργηση του ΤΕΙΡΕΣΙΑ και αντικατάστασή του από ανεξάρτητο,μη κερδοσκοπικό όργανο με τη συμμετοχή  εκπροσώπων των Μικρομεσαίων Επιχειρήσεων, που θα στοχεύει στην εξυγίανση και όχι στην εξόντωση.

Πρωτοβουλίες σε Ευρωπαϊκό Επίπεδο
14. Αίτημα για άμεση κατάργηση του Συμφώνου Σταθερότητας το οποίο
εκφράζει τις πολιτικές που οδήγησαν στην κρίση και οδηγεί με την
δημοσιονομική ένδεια απευθείας στον αποπληθωρισμό και αντικατάστασή του από ένα Σύμφωνο Αλληλεγγύης και Ανάπτυξης.

15. Αίτημα για θέσπιση μηχανισμού στήριξης των οικονομιών των κρατών -μελών που δέχονται κερδοσκοπικές  επιθέσεις μέσω ευρωομολόγων ή εγγυήσεων της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, μέσα από την ραγδαία αύξηση των επιτοκίων δανεισμού(spread), ενισχύοντας έτσι και συνολικά το ευρώ.

16. Απόρριψη από την Ελλάδα της Συνθήκης της Λισσαβόνας, η οποία
συνταγματοποιεί τους κρισιακούς παράγοντες  και είναι ήδη εκτός
πραγματικότητας.

17. Ελληνική παρέμβαση  για την κοινοτική ενίσχυση των οικονομιών της Ανατολικής Ευρώπης, ώστε  οι λαοί τους να μη περάσουν για δεύτερη φορά από την εξαθλίωση  μέσα σε μία εικοσαετία αλλά και να μη συμπαρασύρουν και χώρες  με στενές οικονομικές σχέσεις, όπως η Ελλάδα.

18. Ματαίωση της Αναθεώρησης της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής που
προβλέπεται για το 2013, άμεσα κοινοτικά μέτρα για την ενίσχυση της
οικογενειακής αγροτικής εκμετάλλευσης σε συνδυασμό με την ανάπτυξη
εθνικής αγροτικής στρατηγικής.

Ανάληψη πρωτοβουλιών από το δημόσιο  για την ανάκαμψη
19. Νέος Προϋπολογισμός με έμφαση στο πρόγραμμα Δημοσίων Δαπανών και τις κοινωνικές δαπάνες χωρίς τους περιορισμούς του Συμφώνου Σταθερότητας

20. Άμεση και καθολική αναθεώρηση των στόχων και των δράσεων του
ΕΣΠΑ(2007-13) που έχουν καταρτιστεί πριν από την εκδήλωση της κρίσης με κριτήρια τη στήριξη της απασχόλησης, τη στήριξη των μικρο-μεσαίων επιχειρήσεων, των αγροτών, της ελληνικής παραγωγής.

21. Ειδικές παρεμβάσεις και κίνητρα για τη στήριξη της παραγωγής, έξω
από λογικές προστατευτισμού αλλά και έξω από αυτοκαταστροφικές
λογικές, όπως τα μέτρα για την απόσυρση των αυτοκινήτων που
λειτουργούν προστατευτικά υπέρ της Γαλλίας και της Γερμανίας.

22. Ενίσχυση των δημόσιων εργαλείων παρέμβασης στην οικονομία με
επιχειρήσεις που θα λειτουργούν σε συνθήκες αποκομματοποίησης,
διαφάνειας και αποτελεσματικότητας – ανάκτηση του ΟΤΕ, των λιμανιών,
ανάπτυξη της Ολυμπιακής Αεροπορίας ως εθνικού αερομεταφορέα.
Στήριξη της Απασχόλησης και των Εργασιακών Σχέσεων

23. Έκτακτο Πρόγραμμα Δημιουργίας θέσεων εργασίας με έμφαση στις
Επενδύσεις, την Υγεία, την Παιδεία, την Έρευνα, τους Ελεγκτικούς
Μηχανισμούς, τις Κοινωνικές Υπηρεσίες που θα εγκριθεί από την Βουλή.

24.  Μέτρα ενάντια στις απολύσεις, κατάργηση των αναιτιολόγητων
απολύσεων και  αύξηση των αποζημιώσεων  και εξίσωση μεταξύ εργατών
και  υπαλλήλων .

25. Κατάργηση των νομοθετικών ρυθμίσεων των τελευταίων κυβερνήσεων για τους ενοικιαζόμενους εργαζόμενους, τα stage, την ανασφάλιστη εργασία,τη μείωση του χρόνου εργασίας, τις απολύσεις.

Με εκτίμηση
Αλέκος Αλαβάνος
Πρόεδρος της Κ.Ο του ΣΥΡΙΖΑ

Το ΥΠΕΧΩΔΕ πρέπει να πάρει θέση. Πώς θα αντιμετωπίσει εντέλει το πρόβλημα των παράνομων ημιυπαίθριων χώρων;

Προκειμένου να καλύψει τις μαύρες τρύπες του προϋπολογισμού αλλά και τις μεγάλες ενοχές του ο κ. Καραμανλής και η κυβέρνησή του, μέσω των προτάσεων του κ. Παπαθανασίου για νομιμοποίηση των ημιυπαίθριων χώρων, έφτασαν στο σημείο να παζαρεύουν με τρόπο μη αναστρέψιμο – και σαφώς αντισυνταγματικό – την ποιότητα ζωής στα ήδη επιβαρυμένα αστικά κέντρα, συγχρόνως δε σαλπίζουν έφοδο καταπάτησης των εγκαταλελειμμένων, έτσι κι αλλιώς, δημοσίων κτημάτων. Εκμεταλλευόμενοι την «ανάγκη» ενός και πλέον εκατομμυρίου μη εχόντων συμπολιτών μας για νομιμοποίηση της παρανομίας τους, προσπαθούν να εμπλέξουν σε απαράδεκτα διλλήματα πολιτικούς χώρους, επιστημονικούς φορείς και ΜΚΟ.
Με δεδομένο ότι ένα αμιγώς εισπρακτικό μέτρο «ανακαλύπτεται» την ύστατη στιγμή, προκαλεί για μια ακόμη φορά το κοινό αίσθημα των νομιμοφρόνων πολιτών που δεν διαπραγματεύθηκαν το νέο «ημιυπαίθριο» σπίτι τους όταν έκαναν την αγορά τους. Βρισκόμαστε ακόμη μια φορά μπροστά στο θλιβερό φαινόμενο να πρέπει να αποδεχθούμε ότι μπορούμε να «εξαγοράζουμε» – με τη σύμφωνη γνώμη ΟΛΩΝ – την όποια μέχρι χθες παρανομία μας από την Πολιτεία. Κι αυτό όταν οι συνθήκες έχουν ωριμάσει, τριάντα περίπου χρόνια μετά, μεσούσης μάλιστα μιας από τις σοβαρότερες οικονομικές κρίσεις. Αν ο ρόλος της Πολιτείας είναι να νομοθετεί έτσι ώστε οι Εργολάβοι / Μηχανικοί να χτίζουν και να πουλούν ανενόχλητοι ημιυπαίθριους για τρεις δεκαετίες, ας υπολογίσει το σύνολο του μαύρου χρήματος που διακινήθηκε (Εφορεία – ΙΚΑ – Αγοροπωλησία) και ας βρει μια τιμή ανά τετραγωνικό… Έτσι και αλλιώς πολιτική σε επίπεδο λαχαναγοράς γινόταν πάντα σε αυτή τη χώρα.
Το ζητούμενο είναι να βρεθεί και το αντικίνητρο, ώστε να εξαλειφθεί το φαινόμενο των ημιυπαίθριων χώρων. Ειδάλλως,  όσοι δεν αγόρασαν ημιυπαίθριο βρίσκονται στη δυσάρεστη θέση κάνοντας την αυτοκριτική τους να ζηλεύουν μέσα από τέτοιου είδους πολιτικές αυτούς που σήμερα έχουν ένα δωμάτιο παραπάνω ή αυθαίρετο εξοχικό στο Δάσος ή σκαλιά από μπετόν στην προσωπική τους παραλία.
Η διαιώνιση του καθεστώτος της γενικευμένης ανομίας και αυθαιρεσίας είναι η χειρότερη συνθήκη για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης. Εφόσον αυτή μετεξελιχθεί σε κοινωνική, περιβαλλοντική και πολιτισμική, αν δεν έχει γίνει ήδη,  τότε δεν έχουμε καμιά ελπίδα σαν κοινωνία να την αντιμετωπίσουμε.

04/03/2009

Να ασχοληθούμε με τους χιλιάδες που είναι μέσα

Γιάννης Πανούσης, Κυριακάτικη Αυγή, 01/03/2009

Στις φυλακές πληρώνουν το δικό τους τίμημα οι παρανομούντες (ανεξάρτητα του ποιος δημιουργεί τους όρους της παρανομίας ή και ποιους πιάνει τελικά το δίχτυ του συστήματος ποινικής δικαιοσύνης).

Στις φυλακές εργάζονται υπάλληλοι, γιατροί, κοινωνικοί λειτουργοί, εγκληματολόγοι (που με ελάχιστα μέσα επιχειρούν και να ζήσουν και να βοηθήσουν και τους άλλους να σταθούν όρθιοι).

Και οι μεν και οι δε είναι άνθρωποι με πλήρη δικαιώματα. Οι πρώτοι μπήκαν στη φυλακή επειδή τιμωρήθηκαν κι όχι για να τιμωρηθούν. Οι δεύτεροι οφείλουν να τηρούν τους νόμους χωρίς να προσβάλλουν την αξιοπρέπεια των κρατουμένων και χωρίς να κατηγορούνται αναίτια.

Πάνω από τους μεν και τους δε βρίσκεται ο εισαγγελέας, το υπουργείο Δικαιοσύνης, οι φορείς και οι θεσμοί που έχουν καθήκον να προστατεύουν όλους και όχι να κλείνουν τα μάτια (ακολουθώντας τυφλά ιδεολογήματα ή προκαταλήψεις).

Για να μην υπάρχουν ακόμη και πάνω από αυτούς ιπτάμενα ελικόπτερα καλό θα είναι να μην ασχολούνται μόνο με τους δύο που απέδρασαν, αλλά κυρίως με τους χιλιάδες που βρίσκονται “μέσα” και ζητούν περισσότερο ανθρώπινες συνθήκες και λιγότερη υποκρισία.

ΥΓ.: Υπάρχουν ακόμη επιστήμονες και δημοσιογράφοι που πιστεύουν -όπως συνέβαινε τον 19ο αιώνα- ότι η “δραπετομανία” είναι ψυχική αρρώστια;

Οικονομικά άψογος ο Παπαδημούλης!

Μια μόνιμη συζήτηση που γίνεται στα κόμματα και ιδίως στην αριστερά, είναι τα χρήματα που δίνουν βουλευτές και ευρωβουλευτές στα κομματικά ταμεία. Χθες έληξε η από τον νόμο υποχρέωση για τα κόμματα να δημοσιοποιούν στις εφημερίδες (σε μια πολιτική και σε μια οικονομική εφημερίδα) τους ισολογισμούς τους. Χαρακτηριστικά, για παράδειγμα, είναι τα ποσά που δίνουν οι ευρωβουλευτές της Ν.Δ., ιδίως αν τα συγκρίνουμε με τον έναν ευρωβουλευτή του ΣΥΝ. Σύμφωνα, λοιπόν, με τα επίσημα στοιχεία οι 11 ευρωβουλευτές της Ν.Δ. έδωσαν το 2008 συνολικά 71.000 ευρώ! Αντιστοίχως ο Δ. Παπαδημούλης συνεισέφερε στο κομματικό ταμείο το προηγούμενο έτος 101.000 ευρώ, ανταποκρινόμενος απολύτως στις “υποχρεώσεις” του απέναντι στο κόμμα. Ποιοτικές, αλλά και ουσιαστικές διαφορές…

Γκάλοπ της VPRC για την Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία

Είναι ακίνδυνα τα δακρυγόνα;

Του Θανάση ΛΕΒΕΝΤΗ

πηγή εφημερίδα Αυγή.

Το τελευταίο διάστημα γίναμε μάρτυρες μιας εκτεταμένης χρήσης χημικών δακρυγόνων ουσιών, από τις δυνάμεις της Αστυνομίας, στους δρόμους της Αθήνας και άλλων Ελληνικών πόλεων. Μέχρι σημείου ώστε να εξαντληθούν τα αποθέματά μας και να χρειασθεί εσπευσμένη εισαγωγή τους από το Ισραήλ.

Στη χώρα μας η πιο προσφιλής μέθοδος της αστυνομίας στην αντιμετώπιση των διαδηλωτών, είναι η εκτεταμένη χρήση χημικών δακρυγόνων. Επειδή η χρήση γίνεται κατά κόρον σε περιβάλλον πυκνής αστικής δόμησης, δίπλα σε νοσοκομεία, σχολεία, παιδικούς σταθμούς, κλειστούς μαζικούς χώρους, αδιέξοδους στενούς δρόμους κ.ο.κ. θύματα πέφτουν οι πάντες και όχι μόνον οι “ταραχοποιοί” διαδηλωτές εναντίον των οποίων υποτίθεται, ότι στρέφονται.

Εκτός των άλλων διαστάσεων του προβλήματος, η εκτεταμένη χρήση χημικών δακρυγόνων-ασφυξιογόνων στην ουσία-έχει σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία των πολιτών, ιδίως των πιο ευαίσθητων ομάδων, όπως είναι: τα παιδιά, οι έγκυες, οι ηλικιωμένοι, όσοι πάσχουν από αναπνευστικά, καρδιολογικά αλλεργιολογικά, οφθαλμικά προβλήματα. Ακόμη και οι αστυνομικοί που τα χρησιμοποιούν, παρά τις ειδικές προστατευτικές τους στολές, δεν παραμένουν αλώβητοι. Υπάρχουν πληροφορίες για θύματα μεταξύ των αστυνομικών, που παρουσίασαν συμπτώματα ανάλογα αυτών που παρατηρήθηκαν σε στρατιώτες στις επιχειρήσεις του Κόλπου ή της Βοσνίας.

Δεν γνωρίζουμε την ακριβή σύνθεση όλων των χημικών δακρυγόνων που χρησιμοποιεί η Ελληνική Αστυνομία, ούτε πήραμε ολοκληρωμένη απάντηση από το αρμόδιο υπουργείο στις επανειλημμένες σχετικές ερωτήσεις μας. Η πιο συχνή είναι η S-ορθοχλωροβενζυλομαλονονιτρίλη- ουσία ερεθιστική για τα μάτια και το αναπνευστικό υπό μορφή κίτρινης σκόνης η οποία εκτοξεύεται με τη μορφή χειροβομβίδων που εκρήγνυνται μπροστά στους διαδηλωτές.

Τελευταία για τις ανάγκες της εκτόξευσης χρησιμοποιείται ένας διαλύτης η ΜΙΒΚ που αναμειγνύεται με την CS, για να τη μετατρέψει σε μορφή σπρέι που εκτοξεύεται από τις ειδικές φυσούνες, η ΙΒΚ-Μεθυλοοξυβουτρυλοκετόνη. Ο τελευταίος αυτός συνδυασμός αυξάνει κατακόρυφα τόσο την ερεθιστική δακρυγόνο και αναπνευστική δράση όσο και τις βλαπτικές συνέπειες στο σύνολο του οργανισμού.

Με το θέμα έχει ασχοληθεί και ο Συνήγορος του Πολίτη, απευθύνοντας αντίστοιχα ερωτήματα στις αρμόδιες αρχές. Στην σχετική έρευνα ανέτρεξε και στα διεθνή βιβλιογραφικά δεδομένα – υπάρχουν πάνω από 150000 εργασίες για τη CS. Ο Συνήγορος του Πολίτη μνημονεύει εκτός των άλλων τα βιβλιογραφικά δεδομένα του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης που τονίζουν ότι : «Το CS είναι επιβλαβές όταν εισπνέεται ή σε περίπτωση κατάποσης. Πιθανόν να είναι επιβλαβές σε επαφή με το δέρμα. Προκαλεί σοβαρό ερεθισμό στους οφθαλμούς. Η συγκέντρωση την οποία μπορεί να ανεχθεί ένας άνθρωπος είναι για χρόνο 10 min τα 4-7 mg/m³».

Επίσης αναφέρεται στο φύλλο πληροφοριών χημικής ασφάλειας που διαθέτει το Εθνικό Ινστιτούτο Έρευνας και Ασφάλειας της Γαλλίας, ότι «τα συμπτώματα σε περίπτωση οξείας τοξικότητας είναι:

Ερεθισμός του δέρματος, των οφθαλμών και της αναπνευστικής οδού, πεπτικές διαταραχές, πονοκέφαλος, πιθανή αλλεργική αντίδραση, δερματικά εγκαύματα.

Σε περίπτωση χρόνιας τοξικότητας αναφέρονται: Έλκη στο δέρμα και το ρινικό διάφραγμα, νεφρικές βλάβες κατόπιν κατάποσης, καρκινογόνος δράση.

Το όριο έκθεσης στη Γαλλία είναι 0,4 mg/m³».

Τοξικολογικές μελέτες δείχνουν ότι η έκθεση σε υψηλότερες συγκεντρώσεις CS προκαλεί πνευμονίτιδα και οίδημα στους πνεύμονες που μπορεί να αποβεί μοιραίο. Αναφέρονται 689 νεκροί στο Βιετνάμ από τη χρήση CS, πιστοποιημένοι από το Διεθνές Δικαστήριο Ράσελ και 63 νεκροί Παλαιστίνιοι, παιδιά και ηλικιωμένοι εξαιτίας υπερβολικής εισπνοής CS που ερρίφθη από τις δυνάμεις ασφαλείας του Ισραήλ. Στην Ελλάδα δύο από τους νεκρούς του Πολυτεχνείου το 1973, ο δικηγόρος Σπύρος Κοντομνάρης και ο ιδιωτικός υπάλληλος Δημήτρης Παπαϊωάννου έφεραν ως επίσημη αιτία θανάτου την εισπνοή δακρυγόνων CS και CN. Για τον θάνατο του Πέτρουλα επίσης είχε αναφερθεί ως αιτία του η έκρηξη μπροστά του χειροβομβίδας δακρυγόνου.

Τα αρμόδια υπουργεία Δημόσιας Τάξης παλαιότερα, Εσωτερικών σήμερα, που προΐστανται της Ελληνικής Αστυνομίας, απαντώντας σε σχετική ερώτησή μας αναφέρουν ότι: «Το CS δεν περιλαμβάνεται στον πίνακα των απαγορευμένων ουσιών της σύμβασης του Παρισιού του 1993 και ως εκ τούτου αυτή δύναται να χρησιμοποιηθεί για σκοπούς διατήρησης της δημόσιας τάξης και καταστολής στάσης στο εσωτερικό του κράτους».

Η θέση αυτή όμως έρχεται σε κραυγαλέα αντίθεση με το πρωτόκολλο της Συνθήκης της Γενεύης της 171/6/1925, που αναφέρει ότι: «Απαγορεύεται η χρήση ασφυξιογόνων, δηλητηριωδών και άλλων αερίων, καθώς και βακτηριολογικών μέσων».

Η συστηματική όμως παραβίαση της Συνθήκης της Γενεύης και η χρήση των αερίων CS και CN (που είναι τα δύο βασικότερα συστατικά των σύγχρονων δακρυγόνων) από τις ΗΠΑ στον πόλεμο του Βιετνάμ ανάγκασε τον ΟΗΕ να καταλήξει στην απόφαση 2603/16-12-69, σύμφωνα με την οποία, μεταξύ άλλων: «….καλούνται τα κράτη μέλη να κάνουν σαφή δήλωση, ότι η απαγόρευση που περιλαμβάνεται στο Πρωτόκολλο της Γενεύης έχει εφαρμογή στην πολεμική χρήση όλων των χημικών βακτηριολογικών και βιολογικών ουσιών (συμπεριλαμβανομένων των δακρυγόνων και άλλων βλαπτικών ουσιών), όσων υφίστανται σήμερα και όσων μπορεί να αναπτυχθούν στο μέλλον.»

Επιπρόσθετα, βάσει της Σύμβασης του Παρισιού (1993) «η παραγωγή των χημικών ουσιών για στρατιωτικούς σκοπούς έχει απαγορευθεί.»

Συμπερασματικά αυτά τα χημικά αέρια συνιστούν κατά το ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟ χημικά όπλα και γι΄ αυτό απαγορεύεται η χρήση τους μεταξύ εμπόλεμων κρατών, διότι ενδεχόμενη χρήση τους σε διακρατική σύρραξη συνιστά έγκλημα πολέμου.

Προφανώς όμως, σύμφωνα με τις απαντήσεις του υπουργείου Εσωτερικών αυτές οι απαγορεύσεις δεν ισχύουν όταν αυτά τα χημικά όπλα στρέφοντα εναντίον των πολιτών της ίδιας της χώρας.

Ας μελετήσουν λίγο καλύτερα τις διεθνείς συμβάσεις και τα ιατρικά δεδομένα τα υπουργεία Εσωτερικών, Υγείας και Δικαιοσύνης.

Για το καλό όλων μας.